new icn messageflickr-free-ic3d pan white
Guadi Galego (1999) | by Xoan Piñón
Back to photostream

Guadi Galego (1999)

“Tiña a mirada máis grande que os ollos”.

Texto de Paz Raña Lama

 

Foi Iago Martínez quen, no seu libro sobre Lois Pereiro, escribiu unha das locucións que mellor debuxan a arte de pluralizar as emocións, e velaí temos a mirada de Guadi repetindo a secuencia dos seus acordes que saben, en perfecta aleación, a cantos remotos e a voces contemporáneas: escuma, incandescencia, recendo e… es(tou)pido, por máis que a temperatura de fusión (tamén nas músicas) nunca é única e convén saber a concentración de cada ingrediente para deseñar a fórmula e chegar ao soño de conseguir o metal máis limpo, o ouro puro, que, para o noso gozo, posúe un brillo melancólico e unha alta condutividade. A súa voz, neste disco cos necesarios Berrogüetto, provoca, como a urticaria, inflamación e comezóns intensas en áreas da nosa pel. Déixome acariñar pola brisa rítmica e sonora que percorre o desexo de expandirse na imparable busca da luz. Escoito a Guadi e peregrino a pentagramas cuneiformes, a táboas de arxila, a esfinxes, ao teu Alén, e aférrome á teoría de que con ela a música ten a súa orixe no portal dos deuses, moito antes de que Hermes puxera as cordas no caparazón da tartaruga. Benzón. P.S. Logo chegou Xabier Díaz e a voz das músicas continuou feliz.

 

Paz Raña Lama

 

xoanpinon.blospot.com

_______________________

 

“His look was bigger than his eyes.”

It was Iago Martínez who, in his book on Lois Pereiro, wrote one of the statements that best describe the art of pluralising emotions, and here it is, Guadi’s look repeating the sequence of his chords that taste, in a perfect alloy, of remote songs and contemporary voices: foam, incandescence, aroma, and... exposure, since the temperature of fusion (also in music) is never unique and it would be advisable to know the concentration of each ingredient to devise the formula and make the dream of getting the cleanest metal come true, pure gold, which, to our joy, has a melancholic shine and high conductivity.

 

His voice, in this record with the necessary Berrogüetto, causes, like the hives, inflammation and intense itching in areas of our skin. I let myself be caressed by the rhythmic and resonant breeze that goes all over the desire to expand itself in the unstoppable search for light.

 

I listen to Guadi and go on a pilgrimage to cuneiform scores, to clay boards, to sphinxes, to your Beyond, and I cling on to the theory that with it music has its origin in the gate of the gods, much earlier than Hermes put the ropes on the turtle’s shell.

Benzón.

P.S. Then came Xabier Díaz and the voice of the music went on happily.

 

Paz Raña Lama

 

 

4,184 views
15 faves
6 comments
Taken on May 12, 2011