new icn messageflickr-free-ic3d pan white
View allAll Photos Tagged Naaktheid

AMSTEDRDAM FOAM - museum.

 

Helmut Newton was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie.

 

Newton speelde met het gegeven “mode is kleding en kleding bedekt naaktheid”

 

Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek.

Terugkerende thema's in zijn werk zijn “de nacht”, "het Nazisme" en “de grote vrouw”.

 

De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto’s zijn erotisch getint”, choquerend, “prikkelend en uitdagend”.

 

Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

 

Helmut Newton was a source of inspiration for those who deals with fashion and glamour photography.

 

Newton played with the given "fashion is clothing and apparel covered nudity" like no other, he played with the boundaries between fashion photography and eroticism.

 

Recurring themes in his work are "the night", "Nazism" and "the big woman". The high heel is his trademark.

 

His photographs are shocking, "erotic", stimulating and challenging ". Opponents blamed him voyeurism and pornography.

 

Anyway made Newton for a new starting point in fashion photography and he was the great example of many.

 

AMSTERDAM - liep deze dame door mijn foto's.

Waar ik stond kwam zij ook.

Voor de foto heb ik dan ook even gewacht tot ze naar de andere zaal ging . .

  

Tijdens de tentoonstelling van Helmut Newton. Hij was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie.

 

Newton speelde met het gegeven “mode is kleding en kleding bedekt naaktheid”

 

Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek.

Terugkerende thema's in zijn werk zijn “de nacht”, "het Nazisme" en “de grote vrouw”.

 

De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto’s zijn erotisch getint”, choquerend, “prikkelend en uitdagend”.

 

Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

 

Deze foto presenteer ik hier dan ook met een "passende zachte sfeer" .

  

Helmut Newton was a source of inspiration for those who deals with fashion and glamour photography.

 

Newton played with the given "fashion is clothing and apparel covered nudity" like no other, he played with the boundaries between fashion photography and eroticism.

 

Recurring themes in his work are "the night", "Nazism" and "the big woman". The high heel is his trademark.

 

His photographs are shocking, "erotic", stimulating and challenging ". Opponents blamed him voyeurism and pornography.

 

Anyway made Newton for a new starting point in fashion photography and he was the great example of many.

 

Facebook | Website

 

Facebook | Website

 

Bevrijdingsmonument in het Julianapark, Gemeente Schiedam

De gele vaas is van Albert Verkade, uit 2008

  

Pieter Starreveld maakte een beeld van een naakte vrouwenfiguur met een duif, als symbool voor de vrede. In de sokkel zijn drie (half)liggende mannen afgebeeld. Op de sokkel werd een inscriptie aangebracht met de tekst

1940-1945

 

Aan allen die streden,

die leden voor ons Vaderland

 

Nog tijdens het maken van het beeld, kwam Starreveld in conflict met het gemeentebestuur van Schiedam, zijn opdrachtgever. Men was niet gecharmeerd van de naaktheid van het beeld. Starreveld vroeg zich in een artikel in Het Parool openlijk af of een naakt beeld gelijk stond aan onzedelijkheid. Immers "een waardig kunstwerk is boven deze normen verheven, omdat het niet in de eerste plaats een afbeelding is van de menselijke figuur, maar een verbeelding, die zich openbaart uit de voorstelling en het materiaal".

De gemeente aanvaardde het beeld in 1949, maar niet als officieel bevrijdingsmonument. Het beeld kreeg in 1950 een plek in het Julianapark en de inscriptie werd verwijderd. Het gemeentebestuur gaf Van Luijn opdracht een nieuw monument te maken. Pas twintig jaar na de voltooiing, in 1967, werd het beeld van Starreveld door de gemeenteraad in ere hersteld en kreeg het formeel de status van bevrijdingsmonument. Aan de achterkant van de sokkel werd weer een inscriptie aangebracht met de tekst

 

1940 1945

AAN HEN DIE VIELEN

DIE STREDEN DIE LEDEN

VOOR ONS VADERLAND

 

Kunstenaar: Pieter Starreveld

Jaar: 1947

Materiaal: Natuursteen

Locatie: Burg. Knappertlaan, Schiedam

Afmeting: 220 × 112 cm

Bron: nl.wikipedia.org/w…/Bevrijdingsmonumenten_in_Schiedam

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Ik verlang naar jou

met mijn hart en wesen

mijn ziel en vlees

Ik wil me in jou

verdrinken

onderdompelen,

mij voor jou

bloot geef

in mij naaktheid

jou tot in mij diepste

laat zien

zodat jij

kan begrijp

zonder tasten

kan voel

zonder woorden

kan praat

In stilte

dicht bij elkaar zijn

in elkaars nabijheid

kontent zijn

vervuld in de eenheid

van zamenzijn;

Waar begrip onnodig is

woorden overbodig is

daar harmonie

geluidloos klinkt.

 

Marina vd B

( weet datum niet meer ...moet opzoeken. Bedankt aan my skrywer vriend Mau voor jou hulp met my Nederlands - ABN )

AMSTERDAM - FOAM . .. voor de Expositie van Helmut Newton.

 

Helmut Newton was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie.

 

Newton speelde met het gegeven “mode is kleding en kleding bedekt naaktheid”

 

Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek.

Terugkerende thema's in zijn werk zijn “de nacht”, "het Nazisme" en “de grote vrouw”.

 

De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto’s zijn erotisch getint”, choquerend, “prikkelend en uitdagend”.

 

Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

 

(De komende dagen zal ik nog een paar foto's laten zien)

 

Helmut Newton was a source of inspiration for those who deals with fashion and glamour photography.

 

Newton played with the given "fashion is clothing and apparel covered nudity" like no other, he played with the boundaries between fashion photography and eroticism.

 

Recurring themes in his work are "the night", "Nazism" and "the big woman".

 

The high heel is his trademark. His photographs are shocking, "erotic", stimulating and challenging ". Opponents blamed him voyeurism and pornography.

 

Anyway made Newton for a new starting point in fashion photography and he was the great example of many.

AMSTERDAM FOAM - Tentoonstelling van Helmut Newton.

Hij was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie.

 

Newton speelde met het gegeven “mode is kleding en kleding bedekt naaktheid”

 

Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek.

De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto’s zijn erotisch getint”, choquerend, “prikkelend en uitdagend”.

  

Helmut Newton was a source of inspiration for those who deals with fashion and glamour photography.

 

Newton played with the given "fashion is clothing and apparel covered nudity" like no other, he played with the boundaries between fashion photography and eroticism.

 

The high heel is his trademark.

 

www.flickr.com/photos/jepeha/27902233425/in/photostream/

Reading without reflecting is like eating without digesting.

Identifier: leerzamezinnebee00graa

Title: Leerzame zinnebeelden : bestaande in christelyke bedenkingen door vergelykinge eeniger schepfelen ...

Year: 1704 (1700s)

Authors: Graauwhart, Hendrik, 1661-1732 Ratelband, Johannes, 1715-1791, printer

Subjects: Moral education Allegories Emblems

Publisher: T'Amsterdam : Gedrukt voor der Autheur ... by Johannes Ratelband ...

Contributing Library: University of Illinois Urbana-Champaign

Digitizing Sponsor: University of Illinois Urbana-Champaign

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

ct min-telijke Woorden van het ftit overtuygde , hem het boosVoorneemen vergaf, tot zijn Vriend aannam, en meeIj^eldadigheid beloonde meer als te vooren. O wonderly-J^e goedheidf deeze Deugd is Gode welbehagelijk. J;è hebheIJ^iat W£idadigh&id^nde niet ti>t Offer :Z^i God byHozeaCap» 6. v.G.Hy heeft u bekendgemaakt, o Menjchef wat goedis: ende ivat eifi de Heer e van u?als regt te doen , ende iveldadigheid Lief te hebben, ejtde ootmoedelijk te vaandelen met u-jjen God. Micha. 6.v. 8. die zig des armen ontfermd^ leendden Heer e: ende hy zal hem zijn Weldaad vergelden^ Prov,I9.V.17. indiefidegeene ,die u haat, hongerde geeft hemBro d te Eeten : ende zoo hy Dorflig is, geeft hem Water tedrinken: vjant gy zult vierige kooien op zyn Hoofd hoopen:ende de Heere zal V u vergelden. Prov. ly. v. 21,Aögufti Goedheid Lof verdiend ,Die zyn belaager maakt tot Vtiend :T geenCinnas Moord-Luft ftremmen doed^Vcrrchrikc doort overtuygd gemoed. GO E- Leerzame Zinnebeelden. 195 GOEDERTIERENHEID.

 

Text Appearing After Image:

Het üerfand des Menfchen vertreh zijnen Toorn : éniê%yn Cieraad is, de Overtreedinge Joor hy te gaan, Trov» 19. V, lï. Des Vygebooms zoet-aardigheid,Verbeeld de Goedertieren Menfchen; Die fteeds, tot Liefde-pligt bereid ,Haar Naaftens Nut te vordren wenfchen: ó! Dat dog elk zijn Naaktheid had Bedekt met zulk een Vyge-blad. ^. N 21 ^^ io6 Leerzame Zinnebeelden, OP DEN APPELBOOM. DOor den h.^pdibooin^onder de Boomen des iJOudSyVCYdonze Zaligmaaker verftaan, by de Bruyd, Cant:i.v 3.daarom wy de ve; loffinge daar by vergelijken, wam deyer^iojfer zal rtytZion komen,ende zaldeGodloosheeden afweitden; va7ijac9hyh^(idc.dc Schrift \ooxzegtyicz\en.RomAl,V.2;(5.; uyt wiens Doodde Vrugten fpruyten tot Verloflinge, «^i/j/fde Boom des Leevens voortbrengende tiJoaalfVrugteniende dehlaaderen des Booms luaaren tot Geneezinge der .Heidenen,i u^poc. iz. V. 2 en tot teegen gift van dieDoodelyke Daiimerte van Adams Appel beet: waar van ons de HecrcChrifl-ns alleen vQXÏo^yOp dat geenVleefchz.oude R

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

Title: Beschryving van Louisania, nieuwelijks ontdekt ten zuidwesten van Niew-Vrankryk, door order van den Koning

Identifier: beschryvingvanlo00henn

Year: 1688 (1680s)

Authors: Hennepin, Louis, 17th cent

Subjects: Indians of North America

Publisher: t'Amsterdam, Jan ten Hoorn

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

en fe dikwils gantfeh naakt, uitgefondert een reeplaken daar zy fich mee omgorden, felfs by wintertijd. Zybefchilderenfich t aanficht met rood en fwart, en maakenhet hair, jt geen fe op allerhanderïïianieren fnyden, rood.De Natiën van t Zuiden draagen het niet langer als tot aand ooren ; en dikwils laa-ten die van t Noorden het aan d ee-ne zyde hangen, en fnyden het aan d andere zyde af, na htmzinlijkheid. By wijlen fteeken fe kleine pluimpjes over hetgantfeh e hoofd, en fomtijdtsgrooten achter dooren. Daarfyner die fich kroonen of kranflen van blom men maaken,anderen van Berkenfchorffen, eenigen van feer geeftu? ge-werkte hukien. De Vrouwen fijn eveneens gekleed als deMannen, uitgefondert een reep ftof, gefchikt op de wijsvan een Schort, welke zy aan den gordel vaft maaken, endie niet veel laager hangt als de kniën. Als fy op danferyen-oaan, doen fy hun çieraaden aan, en befchilderen fich deSaapen van t hoofd a de wangen, en de kin. De Jaagers gaan gantfeh Jtvuisania-jàl: jgo .

 

Text Appearing After Image:

Ntewwlijx ontdekt ten Z-Wejfen van À7- Vranh. 131 gantfch naakt, tot dat fe tot huwbaaren ouderdom zyn ge-komen; en als fe bedekt of gekleed zyn, indien fe geenhembd hebben , laatenfe altijd bloot hangen t geen de na-tuur niet toelaat t ontdekken. De kleine Meisjes beginnenfich ter ouderdom van vier of vijf jaar en met een reep vanitof t omgorden. Als wy in hun hutten kwamen , om hentonderwijzen , deeden wy hen:.fïch dekken; t geen eengoede werking voortbracht, vermitszytegenwöordigee-nige fchaamte wegens hun naaktheid hebben , en fich meer-maaien dekken als ze van te vooren deeden.: De Mannen ende Vrouwen , voornaamentlijk de jongen, draagen-Koraa-len en Zeefchclpen van allerhande figuurèn om den hals. Zyhebben ook van defe Schelpen zo lang als een vinger, op dewijs van een kleine buis.of pijp, die hen tot oorhangfels die-nen ; mitsgaders Gordels, waaraf d?eenen van Porcelein *danderen van Egelspennen, eenigen van Beerenhair, enanderen van het, een en het ander door malkander ver

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

in water with a temperature of 12C. How brave I find myself...

Nadat Isis door haar weer tot leven gewekte man Osiris zwanger raakte van diens erfgenaam, werd zij door Seth, de moordenaar van Osiris, achtervolgd. Verstopt in de moerassen van Chemmis baart zij haar zoon Horus en voedt hem in het geheim op. Zo wordt ze tot het prototype van een moeder die haar leven wijdt aan de bescherming van haar kind.`

 

De figuur van de tronende godin draagt de gebruikelijke hoofdtooi: de driedelige pruik met de zich oprichtende cobra boven haar voorhoofd en een uraeuskrans. Het geheel wordt gedomineerd door een kroon van koehoorns met daartussen de zonneschijf, overgenomen van de koningin van de hemel, de koegodin Hathor. Haar nauwe tot op de enkels reikende gewaad laat haar borsten bloot. Zij presenteert met haar rechterhand haar linkerborst aan Harpocrates (Horus-het-kind). Als kenmerk van diens goddelijke status draagt hij de uraeusslang op zijn voorhoofd. Het als kleine volwassene voorgestelde Horus-kind wordt gekarakteriseerd door zijn naaktheid en zijn ene zijlok. Op de sokkel staat geschreven: “Moge Isis het leven geven aan Paris, de dochter van Dschedbastet?, geboren uit Dschedhapi...”. Figuren als deze werden zeer waarschijnlijk bij wijze van smeekbede of als dank voor een gelukkig moederschap in een tempel aan Isis geofferd.

 

Egypte; Ptolemeïsche tijd, 306-30 v. Chr.

Alleen de punt van de rechter koehoorn is afgebroken

Massief brons; holle sokkel; h. 20,5 cm

BIBEL+ORIENT Museum, Universiteit van Fribourg; inv. no. ÄFig 1995.1

 

Een modern sprookje

 

Er is eens het jaar 2012. Volgens sommigen het jaar waarin de wereld vergaat; anderen verkondigen een nieuw tijdperk in de menselijke evolutie. Tussen dit doemdenken en de hoop ligt het grijze dichtbevolkte gebied van de realiteit; een landschap zonder bezieling, waar het verstand zegeviert over gevoel. Het begon allemaal toen een tijd geleden de sprookjes in vergetelheid raakten en de mensen het besluit namen om deze op te offeren in ruil voor machines en techniek. De machines draaiden al snel en in mum van tijd waren de laatste restjes magie tot zielloos eindproduct verwerkt. Het geloof in sprookjes was daarmee definitief vervangen door de heerschappij van de ratio. Tegelijkertijd verrezen er miljoenen luchtkastelen die de moderne mens een nieuw thuis moesten verschaffen. En zo ontstond het moderne, tegenstrijdige sprookje waar de mens zichzelf in gevangen zette. Zonder nog beschikking te hebben over de heroïsche ontsnappingspogingen of mythische heldendaden van weleer. Of toch wel? De enige zekerheid is dat in sprookjes altijd gebeurt wat nodig is.

 

In een klein luchtkasteel in een buitenwijk van de realiteit woont een mooie vrouw. Met haar lange gouden lokken, ranke figuurtje en amandelvormige ogen is ze een bevallige verschijning. Iedereen die in haar aanwezigheid verkeert, kan voelen dat ze iets speciaals heeft. Maar Sterre vindt zichzelf alles behalve bijzonder en ervaart een onzichtbare sluier tussen zichzelf en de wereld. Als klein meisje ziet ze dingen die anderen niet zien en weet ze wat er gaat gebeuren. De toekomst wordt haar ingefluisterd door sprookjesfiguren, dieren en andere wezens die haar van alles vertellen en laten zien. Sterre weet dat ze beter niet kan laten merken dat haar metgezellen er zijn als er andere mensen in de buurt zijn. Die mensen willen dan eerst weten met wie ze praat en waar het over gaat, maar na een tijdje vertellen ze haar dat wat ze ziet en hoort niet echt is en voortkomt uit haar eigen fantasie.

 

*

 

Haar ouders nemen haar mee naar verschillende psychologen en één van deze serieuze heren oppert medicijnen die de fantasiefiguren zullen laten verdwijnen. Haar vader wil het proberen, maar haar moeder drukt de kleine Sterre dicht tegen zich aan en fluistert dat haar meisje daar te jong voor is. Sterre voelt het hart van haar moeder in haar eigen lichaam kloppen en ze besluit om de wezentjes die niet bestaan geen aandacht meer te geven, in de hoop dat ze daardoor weg zullen gaan. Wanneer ze de dieren ’s avonds bij haar voeten op bed voelt zitten, trekt ze de dekens over haar hoofd, op een klein luchtgaatje na om te ademen. Wat eerst zo normaal was, begint haar nu angst in te boezemen en het lijkt iedere avond weer een eeuwigheid te duren voordat ze in slaap valt. Toch laten de wezentjes haar steeds meer met rust en ze verdwijnen ook uit haar dromen. Maar er is één dier dat niet van het voeteneind van haar bed wijkt: een papegaai in alle kleuren van de regenboog. De trouwe vogel vertelt haar iedere avond weer over de verborgen schat die alleen zij zal kunnen vinden. Sterre doet dan alsof ze slaapt, maar ze voelt dat het dier weet dat ze alles hoort wat het zegt.

 

Sterre leert al vroeg om haar kinderlijke sprookjeswereld om te zetten in de werkelijkheid zoals anderen die zien. Ze ontwikkelt haar ratio en wendt haar fijngevoeligheid alleen nog aan om te peilen wat mensen van haar verwachten en wat hun goedkeuring zal wegdragen. Na verloop van tijd volgt het onvermijdelijke: ze wordt een ingewijdene in de wereld van de ideeën en van de ene op de andere dag is ook de kleurige papegaai verdwenen. De moraal van het grote meisje neemt het over en het landschap waar ze als kind vrij in speelde, verandert in een grijze ijsvlakte. Het besef van de leegte drijft Sterre eenzame diepten in. Op de bodem is de pijn waar niemand in kan zijn. Ze verzoekt God, de duivel en kosmos om verlichting van de duisternis, of haar ten minste te laten berusten in wat is.

 

Maar er dient zich geen ander visioen aan dan de duizelingwekkende afgrond waar ze vlak voor het in slaap vallen soms in stort. Zonder dat er ooit een einde aan haar val lijkt te komen. Levens flitsen op dat moment voorbij, tot een vergeten herinnering haar grijpt, optilt en laat zweven. In het schemergebied waar ze Alice in Wonderland is. Als bewustzijn en nietig onderdeeltje van het geheel. Ergens tussen hemel en aarde, te midden van de sterren en andere hemellichamen. Zonder lichaam, maar in het volle bewustzijn van haar lijf. Vreemde sensaties prikkelen haar zintuigen. Het is of iemand naar haar kijkt en iets van haar wil dat ze niet begrijpt. Terwijl er niets is en ze tegelijkertijd weet dat het om haar gaat. Het is een gevoel waar ze geen grip op krijgt, maar dat werkelijker is dan al het andere.

 

*

 

Op een dag loopt Sterre langs een oud luchtkasteel dat haar aan de boerderij van haar oma doet denken. Er loopt een grote groep ganzen rond en het gras is bezaaid met veren. Sterre herinnert zich hoe de boerderij van haar oma iedere zondag een ontmoetingsplek was voor de hele familie. Overal renden kleinkinderen rond en op het fornuis stond steevast een grote pan met zelfgemaakte soep.

 

Er valt plotseling een klamme deken van triestheid over haar heen. Ze staart naar de ganzen en is weer in de sfeer van haar lieve oma. Wat mist ze haar. De warmte van de knusse boerderij, de geur van verse soep en de veilige speelgrond van toen lijken uit een ander tijdperk te stammen. Sterre realiseert zich dat ze getuige is van een rigoureus keerpunt. Dan knipt er iemand met z’n vingers en wordt ze teruggebracht. In het hier en nu. Het is stil. De ganzen bewegen niet meer. Ze probeert haar ogen te focussen en vraagt zich af of ze droomt. De ganzen zijn bevroren en vormen een buitenaards decor van ijssculpturen. Een rilling gaat langs haar rug. Wat ze ziet kan niet echt zijn. Maar haar gedachten veranderen niets aan de situatie. Het gras is bedekt met een laagje ijs. Vanuit het openstaande raam hoort ze de spierwitte papegaai van haar oma “papa” roepen; het enige woord dat de vogel ooit had leren spreken.

 

Het volgende moment blaast één van de ganzen naar haar. Geschrokken doet Sterre een paar passen terug. Ze voelt hoe haar maag zich omkeert en de inhoud komt met een wilde kracht naar buiten. De ganzen kijken naar haar. Ze pakt een zakdoekje uit haar tas, veegt haar mond af en kijkt om zich heen. Ze ziet voorbijgangers die geen enkele notie van haar of de ganzen nemen. Niemand anders dan zij is getuige geweest van wat zich hier zojuist voltrokken heeft. Ze raapt een paar van de veren op en stopt de kostbare schatten in haar tas. Ze voelt dat ze bestaat.

 

*

 

Sterre denkt de dagen daarna vaak aan de ganzen en gaat een week later terug naar de plek die haar voor even met zichzelf verbonden leek te hebben. Maar als ze bij het oude luchtkasteel aankomt, zijn de ganzen weg. Er is zelfs geen veer meer te bespeuren. Ze staart onderzoekend de tuin in, wanneer plotseling de deur van het luchtkasteel opengaat. In de deuropening staat een man met lang wit haar. Hij vraagt haar waarom ze teruggekomen is. Sterre voelt haar wangen rood aanlopen. Had hij haar de vorige keer gezien? De man stelt zich voor als Sigune en nodigt haar uit om plaats te nemen op het bankje buiten onder het raam. Ze gaat zitten en vraagt hem waar de ganzen zijn die hier een week geleden nog liepen. Sigune zegt dat alles verandert en dat de vogels een paar dagen geleden zijn weggevlogen. Hun tijd was gekomen. Sterre vertelt over de bijzondere ervaring die de ganzen haar gegeven hebben en laat hem een veer zien waar ze een zelfgeregen kralenketting aan gemaakt heeft.

 

Sigune glimlacht, kijkt haar aan met zijn rustige ogen en zegt dat ze een prachtige tuin is. Sterre ziet zijn woorden als een kleurige waterval naar buiten stromen en voelt hoe iedere klank een prettig bedwelmende uitwerking op haar heeft. Wie is deze man die niet van deze wereld lijkt? Hij vertelt haar over een rozenstruik, vruchtbare aarde en de machtige boom die de vrouw tot lichaam en genot maakte. Ze laat zich meevoeren in zijn sfeer die verrassend natuurlijk is. Zijn huid is dicht bij de hare en wanneer hij haar hand vastpakt, zijn er geen woorden of gedachten meer. De aanraking neemt bezit van hen.

 

Na miljarden sterrenjaren zegt Sigune dat hij moe is, en hij nodigt haar uit om over een paar dagen terug te komen. Het lijkt alsof er geen tijd tussen beide ontmoetingen bestaat. Ze is hier met hem, op het bankje, in een onmiddellijke vertrouwdheid en herkenning. Op een plek waar niets meer hoeft. Hij vertelt haar over een werkelijkheid die iedere normale voorstelling voorbij gaat en waar angst en genot samengaan in een kosmische dans. Hij zegt dat het oké is dat ze erachter probeert te komen of hij echt is, of slechts een slimme truck om haar in bed te krijgen. Hij waarschuwt dat ze nu nog terug kan. Ze bevindt zich volgens hem voor het hek, maar zodra ze aan de andere kant is, is er geen weg meer terug. En hoewel deze Sigune in raadselen lijkt te spreken, begrijpt Sterre precies wat hij bedoelt. Nog nooit sprak er iemand zulke klare taal.

 

*

 

Bij hun derde ontmoeting nodigt Sigune haar uit om binnen te komen. Het oude luchtkasteel blijkt een groot atelier en woonvertrek te zijn. Binnen vijf minuten is ze naakt, terwijl hij haar van alle kanten bekijkt. Ze slaat verlegen haar ogen neer. Hij pakt haar handen, zoent haar en zegt “kom maar meisje”. Hij bindt haar met haar handen omhoog vast aan een haak in de muur. Sterre voelt de koude stenen in haar rug. Haar benen duwt hij een stukje uit elkaar, zodat er niets is dat voor hem verborgen blijft. Het is voor het eerst dat er iemand op deze manier naar haar kijkt. Ze is overgeleverd aan de situatie, maar vertrouwt hem volledig. Ze kan niet anders.

 

Ze geniet van de spanning en intense aandacht. Met zijn ferme hand en liefdevolle strelingen brengt hij haar terug in haar lijf. In het lichaam dat ze vergeten was en vaak genoeg zelfs haatte. Haar wangen kleuren even rood als de huid van haar borsten en bovenbenen, die hij met een klein zweepje bewerkt. Alle ideeën verdwijnen. Het vuur van verlangen sleurt haar naar een diep verborgen plek waar genot de schaamte overheerst.

 

Meer ontmoetingen volgen en steeds weer herinnert hij haar aan de mooie vrouw die ze is. Een vrouw met een lichaam. Aan zijn hand beweegt ze zich door de tunnel van de angst, richting een licht dat steeds feller schijnt. Het verblindt haar, tot ze niet meer kan kijken en haar netvliezen verbranden. Liefde, vreugde en pure levensenergie verwarmen haar ziel als een krachtige zomerzon. Voor het eerst in haar leven voelt ze wie ze is, en ziet ze door niet meer te kijken. Haar lichaam wordt geboren. Ontdaan van oude conditioneringen en beschikkend over een nieuw soort sensibiliteit. Ze straalt, is weer aanwezig in de wereld en vormt de overweldigende kleuren die hij zonder haar niet kon schilderen.

 

*

 

Sigune laat haar rustig spelen, voor het hek. Want dat is waar ze volgens hem nog steeds is. Op een plek tussen toekomst en verleden. Hij zegt dat er zoiets als een innerlijk kompas bestaat en dat dit kompas niets minder dan haar eigen ziel is. Alleen zij kan voelen of ze de juiste weg gaat en of het haar brengt wat ze nodig heeft.

 

Tijdens één van haar dwalingen voor het hek vindt Sterre een dode kauw. Ze knielt bij het dier neer, omsluit het met haar handen en tilt het voorzichtig op. Nooit eerder was de dood zo dichtbij. Op het hek is de papegaai die ooit aan het voeteneind van haar bed zat. Zijn gekleurde vleugels vormen een schril contrast met het donkergrijze rasterwerk van het hek. De kauw spreekt nu tegen haar; ze ziet de vogel vliegen, met de vleugels een stukje van het lichaam verwijderd. Sterre weet wat haar te doen staat en neemt de kauw mee naar huis om afscheid te nemen. Ze reinigt zichzelf, haar balkon en de vogel met salie en terwijl ze zingt snijdt ze de vleugels af. Ze spreekt haar dank uit voor het prachtige geschenk en wikkelt de resten in een doek die ze later op een mooie plek zal begraven. Daarna voelt de wereld een beetje anders. Lichter. Alsof er een last van haar schouders gevallen is.

 

Ze versiert de vleugels met zelfgeregen kralenkettingen en geeft Sigune er één. Hij neemt haar in zijn armen en fluistert in haar oor dat hij nooit eerder zo’n mooie vrouw zag. Sterre bloost en haar borst lijkt te klein voor haar hart. De kauw had volgens Sigune op haar gewacht. Zijn vleugels moesten vliegen – ook in de andere wereld – en haar de vrijheid teruggeven die ze zelf op een bepaald moment tijdens haar reis verloren is. De vleugels zijn haar toegang tot de vruchtbare akker en het leven dat daar geleefd zou kunnen worden. Hij stelt haar voor de keuze: roodkapje of de hoer. Ze mag kiezen wie ze wil zijn. En die keuze kan volgens hem niet gemaakt worden vanuit mooie ideeën of voornemens. Als het gebeurt, zal dat met een spontane sprong zijn die haar in één keer aan de andere kant van het hek brengt. Een andere mogelijkheid is er niet.

 

Sterre zou willen schreeuwen: “Neem mij, neem dit lijf, ontneem me van alles, houd van me”, maar ze wacht rustig af. Ze zingt, ontkleedt zich en kijkt naar het hek. Ze drukt haar lichaam tegen het gaas en legt zich neer bij waar ze is; in het niemandsland tussen het meisje en de vrouw. Zonder te weten waar ze zo ontzettend klaar voor is. Hij zegt dat het nog steeds mogelijk is om terug te gaan en dat het goed is als ze voor het andere kiest, verstandiger zelfs. Aan de andere kant van het hek is er geen weg meer terug. Maar hoe kan ze tegenhouden wat zich voltrekt? Het afscheid is genomen. Haar vrouwelijkheid zoekt zich een vorm, in het licht en in de schaduw.

 

*

 

Ze is in een donkere ruimte en heeft geen idee hoe ze hier terecht gekomen is. Het is een plek die ze kent, maar die ze vergeten was. Ze is weer het meisje van 12 en is nu zonder vrees in de donkere ruimte. Ze laat zich meevoeren in haar herinneringen en emoties. Ze lacht, huilt en is volkomen gelukkig met wie ze is. De sprookjesfiguren zijn er ook, in alle mogelijke kleuren en vormen. Ze zijn er altijd geweest, haar beschermers en wijze raadgevers.

 

Er is ook een vrouw in de ruimte, Mooie Vrouw Danst, zij is de draagster van het meisje. Mooie Vrouw Danst heeft de moed om het donker te betreden, ook al is ze geen meisje meer. Ze heeft genoeg vertrouwen om alleen te zijn in de duisternis, omdat ze diep van binnen weet dat ook het dappere meisje daar is. Ze koestert dit meisje, verzorgt haar en laat zich door haar schoonheid verwonderen. Het meisje zit bij haar en geniet van haar strelingen en warmte.

 

Mooie Vrouw Danst is de liefhebbende moeder en de hoer. In haar schoot komt het meisje thuis en vindt zij bescherming. Zij en Mooie Vrouw Danst spelen met elkaar. Vol overgave, plezier en genot. Zonder zich bewust te zijn van elkaars naaktheid.

 

De donkere ruimte is onbekend terrein voor een andere vrouw, die van alles wil en denkt te kunnen. Zij heet Onrust en is de beschadigde vrouw. Onrust kan niet naakt zijn. Ze schaamt zich daarvoor, of moet er iets mee. Ze verleidt en gebruikt haar naaktheid als schild om niet toegankelijk te zijn. Onrust probeert op alle mogelijke manieren om de aandacht naar zich toe te trekken en te ontsnappen aan wie ze werkelijk is. Haar ogen verdragen de duisternis niet, waardoor haar blik voortdurend naar buiten gekeerd is. Zij beleeft de wereld vanuit haar hoofd. Onrust is de moordenares van het meisje.

 

Mooie Vrouw Danst is de vrouw met het lichaam dat het meisje ontbeerde. Zij is de overwinning op Onrust en haar neuroses. Ze heeft Onrust niet vernietigd, maar haar veranderd in Rust; door het meisje weer te laten spelen, lief te hebben en haar te geven wat zij nodig heeft. Mooie Vrouw Danst luistert naar het meisje, dat haar de grootste wijsheden influistert en waardoor zij altijd weet wat te doen.

 

Tuin

 

Volgens Sigune is ze in haar droom over het hek gesmeten, voorbij de moraal. Ze kan zichzelf nu onmogelijk nog voor de gek houden. Ze begint zich eigen te maken wat ze altijd verdrongen heeft en waar ze voortdurend strijd mee leverde. Sigune zegt dat ze een moedig meisje is. Er zijn maar weinig vrouwen die deze laag durven toelaten of er vrijwillig binnengaan, want dat impliceert het toelaten van de angst; de angst voor wie zij zijn, in ongecensureerde vorm. En dat vereist kracht, vastberadenheid en vooral diepgewortelde zekerheid wat betreft het eigen lot.

 

De lessen van de geest zijn afgerond. Dat wat verborgen was, heeft het licht gekozen. De vrouw wordt gedragen door iets wat groter is dan zijzelf. Deze kracht komt niet van buitenaf, maar vanuit haar eigen wezen en staat in verbinding met alles om haar heen. Zij is de tuin die in volle bloei staat, terwijl de tuinman er in stilte zijn werk doet. In haar weelderige schoot wacht de aanraking van wat ver weg is en zo binnen handbereik. Een mooie vrouw, dansend in het zon- en maanlicht.

 

~

 

[november 2012]

Facebook | Website

 

Bevrijdingsmonument in het Julianapark, Gemeente Schiedam

De gele vaas is van Albert Verkade, uit 2008

  

Pieter Starreveld maakte een beeld van een naakte vrouwenfiguur met een duif, als symbool voor de vrede. In de sokkel zijn drie (half)liggende mannen afgebeeld. Op de sokkel werd een inscriptie aangebracht met de tekst

1940-1945

 

Aan allen die streden,

die leden voor ons Vaderland

 

Nog tijdens het maken van het beeld, kwam Starreveld in conflict met het gemeentebestuur van Schiedam, zijn opdrachtgever. Men was niet gecharmeerd van de naaktheid van het beeld. Starreveld vroeg zich in een artikel in Het Parool openlijk af of een naakt beeld gelijk stond aan onzedelijkheid. Immers "een waardig kunstwerk is boven deze normen verheven, omdat het niet in de eerste plaats een afbeelding is van de menselijke figuur, maar een verbeelding, die zich openbaart uit de voorstelling en het materiaal".

De gemeente aanvaardde het beeld in 1949, maar niet als officieel bevrijdingsmonument. Het beeld kreeg in 1950 een plek in het Julianapark en de inscriptie werd verwijderd. Het gemeentebestuur gaf Van Luijn opdracht een nieuw monument te maken. Pas twintig jaar na de voltooiing, in 1967, werd het beeld van Starreveld door de gemeenteraad in ere hersteld en kreeg het formeel de status van bevrijdingsmonument. Aan de achterkant van de sokkel werd weer een inscriptie aangebracht met de tekst

 

1940 1945

AAN HEN DIE VIELEN

DIE STREDEN DIE LEDEN

VOOR ONS VADERLAND

 

Kunstenaar: Pieter Starreveld

Jaar: 1947

Materiaal: Natuursteen

Locatie: Burg. Knappertlaan, Schiedam

Afmeting: 220 × 112 cm

Bron: nl.wikipedia.org/w…/Bevrijdingsmonumenten_in_Schiedam

Identifier: hetleerzaamhuisr00luik

Title: Het leerzaam huisraad : vertoond in vyftig konstige figuuren, met godlyke spreuken en stichtelyke verzen

Year: 1731 (1730s)

Authors: Luiken, Jan, 1649-1712 Sys, Kornelis van der

Subjects: Emblems Conduct of life House furnishings Interior decoration

Publisher: Amsteldam : Kornelis vander Sys, boekverkooper

Contributing Library: Getty Research Institute

Digitizing Sponsor: Sloan Foundation

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

de dienaars, bindet zy^71e handen en voeten , neemt hem weg , en iverpt[_hem~] uit in de buit en il e duijiernijfe : Daar zalzyn weemnge en knerzinge der tanden, O P E N B A A R I N G E I I 1: 1 7, 18. Want gy zegt , Ik ben ryk , en verrykt gewor^den , ende en hebbe geens dings gebrek : en gy enweet niet dat gy zyt ellendlg^ , en jam-merlyk , enarm^ en blind^ en naakt. Ik raade u dat gy van 7?2y koopt goud , beproeftkomende uit het vuur^ op dat gy ryk muogt worden :en witte kleederen , op dat gy moogt bekleed wor-den , en de fchande uwer naaktheid niet geopenbaarden worde: en zalft uwe ooger^ met oogen^zalve, opdat gy zien moogt. En Kapittel XIX: 7, 8. I^aat om blydezyn^ envreugdbedryven^ en hemde heerlykheid geeven: want de Bruiloft des Lanais gekomen, en zyn wyf heeft haar zelven bereid. En haar is gegeeven, dat zy bekleed worde metvein en blinkende fyn lynwaat: want dit fyn lyn^^waat :^yn de rechtvaardigmaakingen der heiligen. De 84 Het LEERZAAMDb WAS-TOBBEN. Immers het waardigfle.

 

Text Appearing After Image:

Verhergd uw aangezicht v.tn msne zondeyi: en delj^imt alle myne ongerechtigheden. Schept rn^ een rei» herte^o Ged : en vsrnieuwd in het binnenjie van my eenenvaflengeeft. Pfalm LI: 11,12. Of HUISRAAD. 8^ CpFigtnirXXlV. H .et Kleed word weder fchoon: maar hoc? Het gaat niet zonder lyden toe:Niet zonder water, vuur en looge; Maar t moet door deze fcherpte gaan, Zal t van zyn vuilheid zyn ontdaan.En welbehaaglyk voor de Ooge. Veel vuile Zielen in t gemien, Die deze zuivering ontzien,Vertrooften haar met deze droomen j Dat zy zo morfig en zo gruis, In t allerzindelykfte huis,Doch zullen werden opgenoomen: Of zuiver worden met een wens : En zonder leed van dOude mcnfch.Door gunfl, vergecving en genade: Als zcid het vuile linnen kleed, Ik wil wel fchoon zyn, zonder leed:Dat zouw de zuiver-hand verfmaade. Genaden is er, ongemeen, Maar gy begeert ze om u heen. En 85 MetLEERZAAM En keerd ze met geweld van binne,Op dat zy t vuil onwaardig ding Van aardfclull niet uit en dring,En in uw Ziel een

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

Naaktheid is mooi, natuurlijk en normaal, want zijn we niet allemaal in onze blote hallekidee op de wereld gekomen? Alleen... was DIT nou wel nodig?

 

Boedapest is de stad waarin het grootste festival van Europa wordt gehouden: Sziget. 3FM is er voor het tweede jaar op rij bij om je zo goed mogelijk een indruk te geven van het festival.

just testing some video....:)

!!!WARNING CONTAINS VIRTUAL NUDITY(nudité,nudità,desnudez,naaktheid,nudez,nakenhet,nacktheit)!!!

 

Guy with deep voice : "rated M for MATURE"

 

Music: Mims - This is why I'm hot (remix)

Egyptische spiegels hebben vaak een handvat in de vorm van een papyrusstengel. De Egyptische naam daarvoor is wadsch, een woord dat ook ‘groen, fris, gezond, energiek’ betekent. Hier is het handvat door de figuur van een naakt meisje vervangen. Met schouderlang haar, een gordel uit geregen porseleinslakken en een halsketting, straalt zij dezelfde ‘frisheid’ uit als een papyrusstengel. Minder symbolisch ziet men in haar een dienstmeisje wier naaktheid haar lage sociale status benadrukt.

 

Egypte; 18de Dynastie, ca. 1530-1292 v. Chr.

Brons; h. 23,3 cm; diam. spiegel 12,4 cm

Bruikleen Stiftung für ein Schweizerisches Orientmuseum, Basel. Inv. no. 2

Identifier: 612449889.5169.emory.edu

Title: Spiegel van het menselyk bedryf: vertoonende honderd verscheiden ambachten, konstig afgebeeld en met godlyke spreuken en stichtelyke verzen verryke

Year: 1730 (1730s)

Authors: Luiken, Jan, 1649-1712 Luiken, Caspar, 1672-1708

Subjects: Emblem books, Dutch Didactic poetry, Dutch

Publisher: Te Amsteldam : By Kornelis van der Sys, Boekverkooper in de Beurstraat, in de drie Raapen

Contributing Library: Emory University, Pitts Theology Library

Digitizing Sponsor: Emory University, Pitts Theology Library

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

zeide de Koning tot de dienaars, bindet zy-ne handen en voeten , neemt hem weg , en werpt[_hem~] uit in de buiten/Ie duifiemiffe : Daar zalzyn weeninge en knerzinge der tanden* Openbaaringe III: 17, 18. V/ant gy zegt, Ik ben ryk , en verrykt gewor-den , ende en hebbe geens dings gebrek : en gy enweet niet dat gy zyt ellendig 9 en jammerlyk , enarm, en blind, en naakt,, lk raade u dat gy van my koopt goud, beproeftkomende uit het vuur, op dat gy ryk nwogt worden:en witte kleederen , op dat gy moogt bekleed wor-den, en de fchande uwer naaktheid niet geopenbaarden worde: en zalft uwe oogen met oogen--zalve, opdat gy zien moogt. En Kapittel X I X : 7, 8. Laat ons blydezyn, envreugdbedryven, en hem-de heerlykheid geeven: want de Bruiloft des Lamsij gekomen, en zyn wyf heeft haar zeiven bereid. En haar is gegeeven, dat zy bekleed worde metrein en blinkende fyn lynwaat: want dit fyn lyn-*.waat zyn de rechtvaar digmaakingen der heiligen. fii P4 Het LEERZAAMDe WAS-TOBBEN,Immers het waardigfte,

 

Text Appearing After Image:

Verhergd uw aangezicht van tnyrte zonden: en del^duit alle myne ongerechtigheden. Schept my een rein berte,i God : en vernieuwd in het binnen/Ie van wy tenenvaftengeeft. Pfalm LI: II, 12. HUISRAAD. 8^ Op Figuur XXIV. H et Kleed word weder fchoon: maar hoe? Het gaat niet zonder lyden toe:Niet zonder water, vuur en looge; Maar t moet door deze fcherpte gaan, Zal t van zyn vuilheid zyn ontdaan,En welbehaaglyk voor de Ooge. Veel vuile Zielen in t geraien, Die deze zuivering ontzien,Vertrooften haar met deze droomen j Dat zy zo morfig en zo gruis, In t allerzindelykfte huis,Doch zullen werden opgenoomen: Of zuiver worden met een wens: En zonder leed van dOude menfeh,Door gunft, vergeeving en genade: Als zeid het vuile linnen kleed,! Ik wil wel fchoon zyn, zonder leed:Dat zouw de zuiver-hand verfmaade. Genaden is er, ongemeen, Maar gy begeert ze om u heen, En U He t L.E ERZAAM En keerd ze met geweld van binne,Op dat zy t vuil onwaardig dingVan aardfe lüft niet uit en dring, Èn in uw Ziel

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Identifier: hetleezaamhuisra00luik

Title: Het leezaam huisraad, vertoond in vyftig konstige figuuren, met godlyke spruken en stichtelyke verzen

Year: 1711 (1710s)

Authors: Luiken, Jan, 1649-1712

Subjects: Emblem books, Dutch

Publisher: Amsteldam, By de Wed. P. Arentz en K. vander Sys

Contributing Library: Duke University Libraries

Digitizing Sponsor: Duke University Libraries

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

Doe zeide de Koning tot de dienaars, hindet zy^ne handen en voeten , neemt hem weg , en werpt[_hem] uit in de buitenfte duifternijfe : Daar zalzyn weeninge en knerzinge der tanden. Openbaaringe III: 17,18. Want gy zegt, Ik ben ryk, en verrykt gewor^den, ende en hebbe geens dings gebrek : en gy enweet niet dat gy zyt ellendig , en jammerlyk ^ enarm^ en blind ^ en naakt. Ik raade u dat gy van my koopt goud , beproeftkomende uit het vuur, op dat gy ryk moogt worden :en witte kleederen , op dat gy moogt bekleed wor^den 5 en de fchande uwer naaktheid niet geopenbaarden worde: en zalft uwe oogen met oogen-zalve, opdat gy zien moogt. En Kapittel XIX: 7,8. Laat ons blyde zyn, en vreugd bedryven^ en hemde heerlykheid geeven : want de Bruiloft des Lamsis gekomen^ en zyn wyf heeft haarzelven bereid. En haar is gegeevm , dat zy bekleed worde metrein en blinkende fyn lynwaat : want dit fyn lyn-waat zyn de rechtvaardigmaakingen der heiligen. De 84 Het LEERZAAM De WAS-TOBBEN. Immers het waaidigfte.

 

Text Appearing After Image:

Verhergd uw aangezichtvan rn^ne zonden, en delglwt alle myne ongerechtigheden, Scheftmyeenremherte^c God : en vernieuwd in het hinnenjie mn my eenenwjien geefi^ P^m LI: 11,12. H. HUISRAAD. 8f Op FiguuryL^lY, -ct Kleed word weder fchoon: maar hoe? Het gaat niet zonder lyden toe:Niet zonder water , vuur en looge j Maar t moet door deze icherpte gaan, Zal t van zyn vuilheid zyn ontdaan.En welbehaaglyk voor de Ooge. Veel vuile Zielen in t gemien. Die deze zuivering ontzien,Vertrooften haar met deze droomenj Dat zy zo morfig en zo gruis, In t allerzindelykfte huis,Doch zullen werden opgenoomen ; Of zuiver worden met een wens, En zonder leed van dOude menfch,Door gunfl, vergeeving en genade : Als zeid het vuile linnen kleed, Ik wil wel fchoon zyn, zonder leed:Dat zouw de zuiver hand verfinaade. Genaden iser, ongemeen. Maar gy begeert ze om u heen, En i6 Het LEERZAAM En keerd ze met geweld van binne.Op dat zy t vuil onwaardig dingVan aardfe lull niet uit en dring, En in uw Ziel een plaats ge

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

Identifier: clbruinsaanmerki00bruin

Title: Cl. Bruins Aanmerkingen, op Otto van Veens Zinnebeelden der goddelyke liefde

Year: 1726 (1720s)

Authors: Bruin, Claas, 1671-1731 Veen, Otto van, 1556-1629. Amoris Divini emblemata. Dutch. Schijnvoet, Jacobus, fl. 1704-1733.

Subjects: Veen, Otto van, 1556-1629. Amoris Divini emblemata. Emblems --Early works to 1800. Emblem books, Dutch --Netherlands --18th century. Conduct of life --Early works to 1800. Emblem books --Netherlands --18th century.

Publisher: t’ Amsterdam : By Theodorus Dankerts, boekverkoper, op de Nieuwendyk in de Atlas

Contributing Library: University of Illinois Urbana-Champaign

Digitizing Sponsor: University of Illinois Urbana-Champaign

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

den moed niet verlooren: werpumet een onwankelbaar vertrouwen, door de gehoorzaamheiddes geloofs, in de armen der Goddelyke liefde, zo zult gyhaaft ondenindentgeen de groote Panlus ondervond, toenhy uitriep: Ik vermag alles door Chrijius die my kracht geeft, Zozult ge dat zegelied met hem uitgalmen: Wie zal ons fcheidsnvan (ie liefde Chrifii? Verdrukking j ofbenaautheid, ofvervolging,of honger, of naaktheid, of gevaar, of zwaard ? maar in deezenalle zyn zvy overzvinnaar$ door hem die ons lief gehad heeft. Ro^meinen vni. Stryd dan den goeden llryd des geloofs, en gryptnaar het eeuwig leven. Neem dus dooreen geeftelyk geweldhet koningryk der hemelen in. Gedenk dat een chriften niettot een gemakkelyk leven geroepen is; dat de kroon der over-winning voorden kloekmoedigen word bewaart; en, ten bc*flaite, aan de fpreuk van den Heiland: Dievoljiandig zal blyven tot den einde, die zal zalig worden, Mattheus x. vm il» B09r o. V. VeensZinnebeelden^ 77 Door de Liefde leeft men veilig.XXXVIIL _

 

Text Appearing After Image:

Wyk aardfche weelde, wyk gemak; De Mond die niets dan waarheid fprak.Leert my hier Ihvden tot ói^n bloede. Verfterk me, 6 Jelus! door uw geed. Op dat myn hert niet fchrikt noch vrccitVoor lift, gevaar, bedrog of vvocde, Aan *t eind der loopbaan hangt de prys. Wie word niet tot lyn voordeel v/ys? De j8 Aanmerkingen op JL/e Heiland zegt ,in die voorirefrclyke redeneering met deSamaritaanfche Vrouw , onder anderen : Hen ieder die van ditwater (te weten, het water uit Vader Jacobs bornput) drinkt,zal wederom dorjien : tnaar zo zv:e gedronken zal hehbe7i van hetwater dat ik hem geeven zal ^ dien zal in eeinviiheid niet dorflen.Joannes iv. vers 14. Dorft te Ivdcn is een der onlydelykfteplaagen; dit wicrd Koning Lyfimachus gewaar, die oin eendronk water zynkonmgryk overgaf: maar ieder kan ligt begry-pen dat onzen Zaligmaker hier van geeÜelyk water Ipreekt, daarhy ongetwyffek zyn volmaakte en zuivere leere door verihat,en door het drinken , een krachtige begeerte om de waarheid *dienaar de

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

Helmut Newton was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie. Newton speelde met het gegeven "mode is kleding en kleding bedekt naaktheid". Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek. Terugkerende thema’s in zijn werk zijn 'de nacht', 'het Nazisme' en 'de grote vrouw'. De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto's zijn "erotisch getint", "choquerend", "prikkelend en uitdagend". Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Ik word blij van 't zien van de vlaamse gaai. & Ik discrimeer daarbij de spreeuw & de merel. Zoals ook de koolmezen 't verliezen van de pimpelmezen & die weer van de staartmezen.

Alleen de doodordinaire mus, die ik hier zelden zie, mag zich in zijn extreme gewoonheid verblijden in mijn belangstelling.

Extreem gewoon: er waren er 1000-en. M'n moeder gaf ons vroeger opdracht de mussen te voeren, niet de vogels. Zo gewoon waren ze.

 

Dus verschijnt de mus (van de week 2), dan kruip ik naar 't raam & probeer 't moment te vangen, me te behoeden voor een vergissing in 't spotten ('Is 't nou echt wel een mus, is 't nou echt wel een mus, is 't nou echt wel een mus?' tettert 't door m'n hoofd) & is elke knippering van m'n ogen een foto die tot 't einde der dagen in m'n hoofd gevangen moet blijven.

Hoewel ik weet dat dat laatste niet werkt. Toch doe ik elke keer opnieuw verwoede pogingen alle bewegingen op te slaan op m'n innerlijke harde schijf.

Hoe hard faalt die vergelijking van de mens met een computer toch telkens weer. Ik maak er een rotzooi van. Op m'n computer, hoewel ik ook daar niet bepaald overzichtelijk te werk ga, kan ik alles terug vinden. Daartegenover zou ik nu al niet meer weten waar in de tuin mannetje & vrouwtje mus van de week aan 't rondhupsen waren.

Achterin.

Ja, achterin. Maar was 't op 't stenen paadje of zaten ze in de lijsterbes? Was hun tocht 3 hupsen lang of wellicht wel 5? Wie had de leiding, man of vrouw? Welk geluid weerklonk?

 

Ik heb bij de vlaamse gaai 't fototoestel erbij gehaald.

Dat doe ik wel vaker. Daardoor weet ik inmiddels dat 't vaak vergeefse moeite is. De vogel zit over 't algemeen te ver weg in den einder, gehuld als in een dikke laag mist. Dat zal de viezigheid van m'n raam wel zijn. Vorig jaar was z'n laatste wasbeurt.

Maar ondanks ervaring blijf ik eigenwijs. Steeds weer de camera erbij.

 

Ik ben van mening dat alles wat je registreert, wat je probeert te noteren door 't vast te leggen, je eigenlijk overgeeft aan de vergetelheid. Een agenda is niet om iets te onthouden. 't Geeft je gelegenheid om wat je daarin opschrijft te vergeten. Een foto tijdens de vakantie net zo.

& Tegenwoordig neemt men zo veel kiekjes (er zal er straks vast wel 1tje tussen zitten die geslaagd is), dat men ook gaat vergeten te kijken naar wat men fotografeert.

 

Maar ik begin steeds minder m'n geheugen te vertrouwen.

Plus: ik wil dat moment. Dat plukje 1-dimensionale tijd wil ik mezelf toeëigenen.

Vind ik de woorden van binnen niet, dan heb ik in ieder geval nog 't plaatje.

 

Daar zat de vlaamse gaai, in de druivenstruik, 1 meter verwijderd van m'n raam. Terwijl ik net de onderste helft van m'n kleren had uitgetrokken om onder de douche te gaan staan.

Ik loop daar dus in m'n blote toges, stoel in m'n ene hand, toestel in m'n andere, angstvallig me verstoppend achter de, vanwege 't ontkleden, ½ gesloten gordijnen. Dit deels vanwege de allochtone buurmensen die ik met mijn naaktheid niet van hun geloof wil stoten, deels omdat ik weet dat de gaai me dan minder snel zal opmerken.

& Zogauw ik de stoel heb beklommen begin ik op niets af met 't onstekingsmechanisme van 't apparaat te bestoken met m'n vinger.

 

Als 10 min later de vogel gevlogen, de batterij leeggelopen & m'n meest private lichaamsdeel onderkoeld is, kom ik er achter dat 't mist. 't Mist opnieuw. Op bijna alle foto's die m'n computerbeeldscherm laat zien.

Terwijl daarnet de zon nog scheen.

Maar kijk, die blauwe veertjes, daar aan de zijkant; wist ik voordat ik deze foto's door de computer had laten gaan, dat die veertjes daar aan de zijkant blauw zijn als de nimmer onder ogen gekomen mediterranee?

T was een hele grote markt. Er liepen 1000 den mensen en erg veel mensen totaly naked. Maar ik kreeg niet bijster veel belangstelling en van wie ik het wel kreeg was er zelden iemand bij die je koopziek kon noemen. Ik moest heel erg wennen aan het publiek. Niet aan hun naaktheid want ze waren allemaal onthaard en bruin, dat bruine was echt een uniform, zoals deze vos ook dat vel heeft en zoals ik niet; een lelijk lijf want beharing en wit bruin verschillen.

Maar ik krijg nooit zoveel sterke persoonlijkheden aan mijn kraam te verwereken. Deze mensen verstaan de kunst om dichtbij zichzelf te leven. Ze groeten je niet blij ze stellen hun vragen frank en vrij, ze halen hun info. Ik vermoed dat ze het gewoon niet leuk vonden dat al die 100 standhouders daar gekleed stonden te zijn. Ze willen gewoon geen niet naturisten op hun terrein. Ze willen ook niet op de foto. Ik spreek echt niet voor alleen maar we maakten film en daar zie je iemand er niet op willen, en de manier waarom ze er niet op wil; ze wilde er al niet op voor dat ze er op stond. Ja hele leuke fims maakten we, die ook. Wie opteerd? altijd ja zeggen.

 

Maar ik kreeg best chagerijn van die mensen zoals ik zelden heb. Van het avers voorbij lopen, van het massaal niks kopen, van de standaard vervelende vragen. En ik verkocht soms wel leuk, aan echte steen liefhebber, allemaal aan mensen die al veel steen hadden en nu nog meer. en volgend jaar als het dan 15 euro kost ga ik graag weer.

Bemind te worden door een god was dan misschien de droom van elke sterfelijke vrouw, een gelukkige romance lag zelden in het verschiet. Dit ervoer ook Semele, een beeldschone priesteres, die de aandacht ving van Zeus. Hij bezocht haar heimelijk in de donkere bescherming van de nacht maar al snel groeide bij Semele het verlangen haar minnaar in het volle daglicht te aanschouwen. Uiteindelijk gaf Zeus aan haar wens toe maar Semele moest haar doldwaze verzoek met de dood bekopen: zijn goddelijke voorkomen deed haar verzengen in de vlammen. Als troost werd zij de moeder van Dionysos die op het moment van zijn moeders verscheiden werd geboren. Deze tekening van Abraham van Diepenbeeck was bedoeld voor een geïllustreerde Ovidiusuitgave maar werd uiteindelijk in het boek gecensureerd. Semele’s naaktheid én de billen van Cupido werden op last van de uitgever bedekt.

 

Link to the exhibition:

disc.leidenuniv.nl/webclient/DeliveryManager?custom_att_2...

 

Rights and reproduction:

www.library.leiden.edu/special-collections/practical/repr...

  

"Kleding is naaktheid in verfijnde graad" - Jan Schepens

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Na de exposities ‘Urban Silence’ en ‘Urban Dream’ in 2010 komt Steve Duteuil in ‘Urban Silence-EXPO3’ in 2012 opnieuw naar buiten met een weloverwogen selectie uit het aanbod 'Streetphotography' dat hij van 2007 tot 2010 in Antwerpen en Parijs heeft gefotografeerd.

'Urban Silence-EXPO3' toont hoe Steve tijdens zijn vele omzwervingen een stad beleeft.

Hij is de eenzame reiziger die ons getuige maakt van beelden die wij in ons drukke leven zelden waarnemen. Hij vereeuwigt ogenblikken, fragmenten, flitsen van hoe een stad zich in haar naaktheid toont. Als het ware betrapt op kwetsbaarheid.

Hij fotografeert niet het dynamische van het alom tegenwoordige publiek, niet het schrijnende van een behoeftige mens, niet het pijnlijk afgeleefde van een gebouw of de verloren ziel van een wijk… wel de omfloerste poëzie van een onverwachte weerspiegeling, een oplichtende kleur in een zee van grijs, een gestolen moment van liefde, een hunker naar de toekomst, de triomf van grootsheid of de kracht van eenvoud.

'Urban Silence-EXPO3' is pure emotie van een fotograaf die ziet wat wij te weinig zien. En net daarom grijpt het bij de keel. Het doet beseffen dat er nog een andere dimensie is en wij te kort schieten in onze dagdagelijkse blik op de wereld.

De beelden van Steve Duteuil verkennen de grens tussen fotografie en schilderkunst. Hoewel hij kiest voor het eendimensionale, de vlakke drager, zorgen zijn gebruik van lichtinval, zijn mix van scherpe en wazige beelden, de weerspiegeling in een raam of een waterpartij, dat er toch een meergelaagdheid ontstaat waardoor de blik van de toeschouwer onvermijdelijk in de diepte van het beeld wordt gezogen.

Ze is in een donkere ruimte en heeft geen idee hoe ze hier terecht gekomen is. Het is een plek die ze kent, maar die ze vergeten was. Ze is weer het meisje van 12 en is nu zonder vrees in de donkere ruimte. Ze laat zich meevoeren in haar herinneringen en emoties. Ze lacht, huilt en is volkomen gelukkig met wie ze is.

 

Er is ook een vrouw in de ruimte, Mooie Vrouw Danst, zij is de draagster van het meisje. Mooie Vrouw Danst heeft de moed om het donker te betreden, ook al is ze geen meisje meer. Ze heeft genoeg vertrouwen om alleen te zijn in de duisternis, omdat ze diep van binnen weet dat ook het dappere meisje daar is. Ze koestert dit meisje, verzorgt haar en laat zich door haar schoonheid verwonderen. Het meisje zit bij haar en geniet van haar strelingen en warmte.

 

Mooie Vrouw Danst is de liefhebbende moeder en de hoer. In haar schoot komt het meisje thuis en vindt zij bescherming. Zij en Mooie Vrouw Danst spelen met elkaar. Vol overgave, plezier en genot. Zonder zich bewust te zijn van elkaars naaktheid.

 

De donkere ruimte is onbekend terrein voor een andere vrouw, die van alles wil en denkt te kunnen. Zij heet Onrust en is de beschadigde vrouw. Onrust kan niet naakt zijn. Ze schaamt zich daarvoor, of moet er iets mee. Ze verleidt en gebruikt haar naaktheid als schild om niet toegankelijk te zijn. Onrust probeert op alle mogelijke manieren om de aandacht naar zich toe te trekken en te ontsnappen aan wie ze werkelijk is. Haar ogen verdragen de duisternis niet, waardoor haar blik voortdurend naar buiten gekeerd is. Zij beleeft de wereld vanuit haar hoofd. Onrust is de moordenares van het meisje.

 

Mooie Vrouw Danst is de vrouw met het lichaam dat het meisje ontbeerde. Zij is de overwinning op Onrust en al haar neuroses. Ze heeft Onrust niet vernietigd, maar haar veranderd in Rust; door het meisje weer te laten spelen, lief te hebben en haar te geven wat zij nodig heeft. Mooie Vrouw Danst luistert naar het meisje, dat haar de grootste wijsheden influistert en waardoor zij altijd weet wat te doen.

 

[Fragment uit mijn sprookje 'Verborgen landschap']

:copyright: all rights reserved by B℮n

 

Kasteel de Haar is the largest castle of Holland and is located just outside Utrecht and a half an hour drive from Amsterdam. The oldest historical record of a building at the location of the current castle dates to 1391. In that year, the family De Haar received the castle and the surrounding lands. The current buildings, all built upon the original castle, date from 1892. De Haar has everything you expect from a castle; towers, turrets, moats, gates and suspension bridges. The castle is also home to many art objects. Next to the castle you can find a romantic chapel and beautiful parks and gardens. Without a doubt Kasteel de Haar is one of the most luxurious castles of Europe. Kasteel de Haar is located in a green area with well maintained parks, gardens, statues and a beautiful, romantic chapel. It invites to long walks, picnics and even spontaneous marriage proposals. Let medieval times relive and visit Kasteel de Haar.

 

De Haar castle is now surrounded by a large park. At the end of the pond you can see a beautiful statue and symbol of lust and sexual seduction. God placed Adam and Eve in the Garden of Eden, and told them that they could eat all the fruit of the trees in the garden except the fruit of the tree of knowledge of good and evil. They lived happily until a snake (perhaps Satan) tempted Eve to eat the "forbidden fruit" (traditionally an apple). She ate it, and she also gave fruit to Adam, who also ate. They were immediately aware of their nakedness at that time and were ashamed of it.

 

Naar de ontstaansgeschiedenis van Kasteel de Haar vond onderzoek plaats. Hoe de eerste bebouwing er precies uit zag is niet met zekerheid te zeggen. Vermoedelijk ging het om een versterkte woontoren op een omgracht perceel, gebouwd in de 12e eeuw. De oudste geschreven vermelding, een akte, dateert van 1391. Kasteel De Haar is het grootste kasteel van Nederland. Het werd tussen 1892 en 1912 gebouwd op de ruïnes van zijn voorganger, in opdracht van een vermogende baronale familie. Zij wilden het kasteel gebruiken als nazomerverblijf. Hoewel het kasteel dus niet permanent werd bewoond, was het wel van alle moderne gemakken voorzien: van een enorme keuken tot elektrische verlichting en centrale verwarming. Verbaas u over de on-Nederlandse weelde. Het kasteel, de indrukwekkende collectie kunstschatten, het omringende park en het bijbehorende landgoed vormen een mooie eenheid. Het sprookjesachtige Kasteel De Haar is omgeven door een prachtige stijltuin, landschapspark en vijver. Het park is aangelegd in Engelse landschapsstijl, met waterpartijen, boomgroepen, romantische paadjes, bruggetjes, doorkijkjes en beelden. Hierboven een beeld en het symbool van zinnelijke begeerte en seksuele verleiding. God plaatste Adam en Eva in de Hof van Eden het Aards Paradijs, en vertelde hen dat zij het fruit van alle bomen in de tuin konden eten, behalve het fruit van de boom van de kennis van goed en kwaad. Zij leefden gelukkig tot een slang (wellicht Satan) Eva verleidde om de verboden vrucht (traditioneel een appel) te eten. Zij at ervan, en gaf het fruit ook aan Adam, die er ook van at. Zij werden zich op dat moment onmiddellijk bewust van hun naaktheid en gingen zich ervoor schamen.

Identifier: dichtenzedekundi01broe

Title: Dicht- en zedekundige Zinnebeelden en Bespiegelingen. Versiert met Een-en-Vyftig Koperen Plaaten

Year: 1770 (1770s)

Authors: Broeckhoff, Johan Pieter, fl. 1770

Subjects:

Publisher: Te Amsterdam : By Pieter Jan Entrop

Contributing Library: Duke University Libraries

Digitizing Sponsor: Duke University Libraries

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

rnomen, Toen Cham, vervreemd van Kinderpligt,De Naaktheid hoonde van dien vroomen ? In Lot, uit Zodoms gloed gered,Doet ge een onzuivren gloed ontbranden,Daar hy (ö onuitwifchbre fchanden!) Door u bezield, op t eerloos bedOnteert zyn beide Huwlykspanden. Vlied 3i2 DICHTKUNDIGE BESPIEGELING Vlied Sterfling, vlied deDRONKENscHAp!Dat nooit door haar uw Ziel met Zonden,Uw huis met Armoe, t Lyf met wonden, Uw Mond met vuil en Zot geklap,Befmet worde en uwe eer gefchonden. Nooit worde Batoos edel Zaad(Geen ketens meer gewoon te draagen)Door haar in Slaaverny geflaagen, In Slaaverny, die zynen StaatMeer dan t Asturifch juk zou plaagen. In Slaaverny, die Ziel en Lyf,Maakt dienstbaar aan de vuilfte togten;Een volk zo roemryk vrygevogten Betoom den wellust, en verdryfDie Hydra en haar vloekgedrochten. Zo moer de Maatigheid zyn hoofdEn Huis met heil en eerlauwrieren,Als zyn doorluchte Vadren, fieren, Zo fchyn door fmart nog fmaad verdoofd,De Voorfpoedszon der Batavieren! GERUSTHEID des GEMOEDS.

 

Text Appearing After Image:

Ende *t iverk der Gerechtigheid zal vrede zyn: ends de wcrkinge der Gerech-tigheid , zal zyn geruftigheid en zekerhcid tot in eeuwigheid. Jes. XXXII. 17. De Vrouixi door t Licht beflraald, gedöst in t zuiver mit Die leimende aan de Zuil der fVaarhcid, nedcrzit,Die door dy Olyftak en het Kruis ons doet befchouwen, Dat zy door lust en last treedc met gelyken voet,En door het Anker toont haar welgegrond vertrouwen, Verbeeldt in haar gedrag Gerüstheid van Gejioed. De •urede Gods is een Paradys, een vafle vergenoe ginge des Geeßes, hethoofd van de Deugden, de bete mm er der Hartstogten, het KoningrykeGods in de Ziel. Gelukzalig en heilig is de Menjch, die er hezitter afis. Rr Du Mo ULI N. Roem 3i4 DICHTKUNDIGE BESPIEGELIfJG <oem Rykdom, Weelde en hooge Staaten:Die Trits van aardfche zaligheen,.Bekoor hun vry, die zig alleenOp goedren van den tyd verlaaten :Kies Waereld, door den fchyn verleid,Wat Oog, en Vleefch, en Grootsheid vleit :-De hoogfte Staat, waar toe ooit Sterfling is ge

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

best to be viewed in all siezes format

[139] Example of Jane Reichhold censoring Bashô.

+ [163] + [180] + Sayônara à tout ça !!

_____

 

Photo from Google-pictures:

flawerbeauty2010.blogspot.com/

_____

 

[Example of Jane Reichhold censoring Bashô:]

 

A hibiscus flower

adorns the child's nudity,

isn't he beautiful ?!

 

Een hibiscusbloem

siert de jongen zijn naaktheid,

wat mooi, vind-je niet ?!

 

Vertaling: 白狐

 

[139] hana mukuge

hadaka warawa* no

kazashi ka na

 

童 warawa = [Archaism >] child

[!! here not: I / me. Censorship by Jane Reichhold ??]

tangorin.com/

 

flower -- hibiscus(> Sharon's Rose, Syrische Hibiscus)

nudity/ naked body -- child's

adorn/ decorate (kazaru/-su) -- "isn't he beautiful ?!"

_____

 

[Armoede en Vergankelijkheid:]

 

Vergankelijkheid bloesemend,

mijn sakè is wit*, rijstmaaltijd zwart**.

 

"Fleeting world blossoming,

my sakè is white,

my rice meal is black."

 

Vertaling: 白狐

 

* unfiltered: nigori sakè (muddy sakè).

** unpolished.

 

[163] hana ni ukiyo / waga sakè shiroku / meshi kuroshi

_____

 

[Chrysantharen*:]

 

O witte witte chrysant,

wat een schand',

o dit lange lange haar !!

 

"Ever so white chrysanthemum,

such disgrace this ever

ever so long hair."

 

Vertaling: 白狐

 

* "Chrysanthemum hair" infer worldliness, "Buddha drop-outs" are bald !!

 

[180] shira-giku yo shira-giku yo / hiji* naga kami yo / naga kami yo

* hiji = haji = disgrace.

_________

 

Another site barring me my freedom: Frack you, I'm done downloading here poetry on Flickr.com, but I do love and will look for memorable pictures, anyway !!

 

JE SAIS TA DOULEUR, MAIS . . .

 

JE M' EN CRISSE !!

 

SAYÔNARA, À TOUT ÇA !!

 

-- 白狐

-- Afhandig Maken. --

 

Ó mens, gij kunt iemands geld afhandig maken,

maar kunt ge dat met diens lijfs Eerbaarheid.

 

En gij kunt al het vel d'ie aanheeft pellen,

maar kunt ge't Niets, de Naaktheid, pellen,

van wat het hult of zich versluiert.

 

Aan het meisje vrij van schaamte, dat

alleen het ochtendgloren aanheeft, dwaas,

-- wat voor nut heeft kleed en sieraad.

 

Van Akka Mahadevi.

Vertaling: 白狐

 

The warboel version in English:

www.poetry-chaikhana.com/Poets/M/MahadeviAkka/Youcanconfi...

I won't grace it by adding it here !!

 

Picture from:

www.google.nl/imgres?q=Jasmijn&start=91&hl=nl&...

  

Het water van de ganges is by far het meest vervuilde water ter wereld. Nu schijnt het verbeterd te zijn na de aanleg van een soort van rioleringstelsel maar ik durfde niet te voelen hoe koud het was!Juist ja , angst voor bacteriele infectie al dan niet terecht!

Niet terecht volgens deze man . Hij gaat net het water in maar vind het toch een beetje koud ,zo lijkt het. Achter hem de koperen vaas om het water ritueel mee te verrichten(zie foto 19)Een plastic vaas of plastic jerrycan heb ik ook voorbij zien komen en zou dus net zo goed kunnen. Maar koper heeft natuurlijk een bepaald cachet en is misschien hygienischer?? Maar goed, de man gaat zich baden, heeft zijn kleren naast zich neergelegd en vindt volledige naaktheid nog net iets te ver gaan. Hij lijkt weinig oog te hebben voor al de bloemetjes die hem passeren , die zijn blijkbaar normaal en vooral natuurlijk niet van of voor hem . Hij is bezig met zijn eigen verlossing en dat is belangrijk, elke dag weer.

3-luik, olieverf en spray op canvas

70 x 50 cm, 60 x 50 cm en 50 x 70 cm

   

Vraag een hedendaagse schilder om zijn métier te verantwoorden, en de kans is groot dat hij wijst op extra mogelijkheden ten opzichte van de fotograaf of filmer om de permanente beeldenstroom uit onze media te becommentariëren, bekritiseren, duiden

of beïnvloeden. In die visie blijft schilderkunst een complementair maar vitaal element van onze beeldcultuur. Vincent Geyskens echter schildert

vanuit de paradoxale redenering dat zijn kunstvorm morsdood is, en juist daardoor haar nut bewijst.

 

De schilderkunst heeft een zodanig lange en rijke traditie dat haar voortbestaan ook in de 21ste eeuw onvermijdelijk is, al is dat in de filosofie van Geyskens een zombiebestaan geworden. Juist daardoor komt deze discipline uitstekend van pas als moordwapen tegen de nieuwe media, die in

tegenstelling tot de traditionele kunstvormen amper in vraag worden gesteld. Geyskens wil de overvloed aan beelden die via alle mogelijke schermen onze netvliezen teisteren, in schilderijen (per definitie ‘rottende relicten’) vangen, en ze daarmee ontdoen van hun bedrieglijke levenskracht.

 

Geyskens schildert zowel figuratief als abstract en combineert in collages die figuratieve en

abstracte elementen met fotografie. Zijn onderwerp is meestal de mens in al zijn naaktheid, ontdaan van schoonheid en vitaliteit. Het gaat om

lichamen overgeleverd aan verval, in nederige tot vernederende poses. Aanvankelijk schilderde

Geyskens dergelijke lichamen zelfs voornamelijk in pornografische settings, als perfecte illustratie van wat onze beeldcultuur een mens kan aandoen.

 

‘The Feminine Depression II’ vormt een abstract drieluik dat op zijn beurt deel uitmaakt van een trilogie. De eerste ‘Feminine Depression’ is een figuratieve afbeelding van een vrouwelijk naakt, gezien op de rug. Haar houding is duidelijk

 

neerslachtig, zelfs al blijft het hoofd net buiten beeld. Juist daardoor wordt het hele doek gedomineerd door menselijk vlees, weergegeven in een lillende, vale huidskleur. Huidplooien en striemen zorgen voor een geometrische ordening. Die ordening is ook terug te vinden in de achtergrond. Hoewel het daar niet om huid gaat maar om stenen en voegen, is het kleurenpatroon nagenoeg identiek.

 

Het abstracte ‘The Feminine Depression II’ toont opnieuw een dooraderde huidachtige textuur, maar deze keer is de menselijke figuur verdwenen. Of is ze toch aanwezig geweest maar achteraf overschilderd, uit haar lijden verlost door de schilder?

 

Over de kunstenaar:

 

° Lier, 1971

Woont en werkt in Brussel

 

boven: Adam en Eva schamen zich over hun naaktheid; onder: Rebecca aan de waterput

Title: Natuurlyk en schilderkonstig ontwerp der menschkunde : leerende niet alleen de kennis van de gestalte, proportie, schoonheyd, muskelen, bewegingen, actien, passien, en welstand der menschbeelden : tot de teykenkunde, schilderkunde, beeldhouwery, bootseer en giet-oeffening toepassen : maar ook hoe sich een mensch na deselve regelen, in allerhande doeningh van gaan, staan, loopen, torssen, dragen, arbeyden, spreken en andere gebeerden : bevallig en verstandilijk aastellen zal

Identifier: natuurlykenschil00goer

Year: 1683 (1680s)

Authors: Goeree, Willem, 1635-1711 Leonardo, da Vinci, 1452-1519. Trattato della pittura. Selections

Subjects: Human figure in art Anatomy, Artistic Perspective

Publisher: t'Amsterdam : By Wilhelmus Goeree

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

t^A M S T E R D A M, By WILHELMUS GOEREE. opc Rokir^in Cicero. 1682, Aan den Wel-Edelen Heer, CONSTANTYNH U Y G E N S, Heer van Zeelhem ? &c. MYN HEER

 

Text Appearing After Image:

Erwijlc dat ik bezig was te o- i) verlcp-Een met boedaniffe Wel- ^^^^ voeglkme blijken ik aan Uw 1#^ Edeliieid mogre doen zien dat .^^^ ^- ik mijn feiven grootelijx verpligt^ <^ vinde aan Uw Ed. Goedheid en fonderlinge Beleefdheid ontrent de geringheidvan mijn Perfoon , quam my voornamelijk tebinnen hoedanigen Spoor Uw Ed. my van tijdtot tijd geweeft zijt, om door een dikmaal aan-raden en navragen, my tot het fchrijven overde Schilderkonft aan te zetten en vrymoedigte maken : Sulx dat ik door Uw Ed. deugde-lijk Oordeel in mijn Voornemen kragtig on-derfteund , llukwijfe daar in foodanig heb be- * 3 ginnea o P D R A G T. ginnen te volharden , dat onder ande?e buy=lenstijdige befigheyd, ookeyndelijk mijn Ont-werp over de Menfchkunde foo verre is vol-dragen geraakt, dat het dusdanig , en foo alshét Uw Ed. fal gelieven teOordeèlen , ter wée-reld komt. Doch gelijk dit Nieuw-geborenSchepfel, foo van wegen fijn eygen Naaktheid,als Van wegen fijn geringe Afkomft , teene-maal van nooden h

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

Na Kerst en Nieuwjaar lijkt alles stil te liggen. Maar eigenlijk gaat zich voltrekken wat met de komst van het Licht was aangekondigd. Onder en achter de stilte, de kaalheid, de hardheid en de naaktheid van het winterse landschap voltrekt zich het verwachten van het nieuwe: nieuw leven in alle vormen en gestalten.

Als ik mij er mee verbindt, dan is dat meer dan te weten dat er voor de zoveelste keer een eizoenswisseling plaats vindt. In mij groeit telekens weeriets dat echt nieuw is. Het is niet iets dat helemaal anders is dan het voorgaande of iets dat er dwars op staat. Het is een voortgaan van ontwikkeling in mijzelf. En altijd weer is er de verrijking, vervulling van al aanwezige verworvenheden. Het is een innerlijke drang in mensen, die lijkt op wat er in de natuur gaande is.

1