new icn messageflickr-free-ic3d pan white
View allAll Photos Tagged Naaktheid

Reading without reflecting is like eating without digesting.

De slang is volgens de paus de eerste verkondiger van nepnieuws. De slang maakte Eva wijs dat als zij en Adam de appel zouden eten, de vrucht van de boom van kennis van goed en kwaad, zij gelijk zouden zijn aan God. Logisch dat God dat niet wilde. Hij duldt geen concurrentie, er kan er maar één de baas zijn. God had ze gewaarschuwd maar Eva plukte de appel en samen met Adam at ze hem op. God werd heel erg kwaad. De gevolgen zijn bekend, maar hier nog even een korte samenvatting:

 

- we begonnen ons te schamen voor onze naaktheid

- we werden uit het paradijs gemieterd

- de dood deed zijn intrede

- vrouwen moesten kinderen baren

- mannen en vrouwen moesten hard werken voor brood op de plank

- van alle ellende begonnen we te drinken

- we begonnen elkaar de kop in te slaan

- Trump werd president van Amerika

 

We kregen nog een flinke oorwassing ook. Wat we wel niet dachten, we waren niet meer dan stof en tot stof zouden wij ook wederkeren. Daar konden we het mee doen.

 

Ondertussen werd wel bekend dat het niet de slang was die sprak. God had hem zodanig geschapen dat hij niet kon praten. Iemand die kan buikspreken en achter de appelboom stond, heeft Eva op het slechte spoor gebracht. In het algemeen wordt aangenomen dat het de duivel was.

 

Maar er is nog een andere mogelijkheid die op dit moment door een groep theologen uit Genua wordt onderzocht: Eva heeft al of niet bewust gelogen en er was helemaal geen slang (en dus geen duivel). Waarmee Eva dus de eerste verkondiger van nepnieuws zou zijn. We mogen immers een belangrijk feit in deze heikele kwestie niet vergeten: Eva was een vrouw, sterker nog, de moeder van alle vrouwen. Dus waarschijnlijk stond Eva te dagdromen en lette ze niet zo goed op toen God haar waarschuwde niet van de appel te eten. Kort daarna had ze gewoon zin in een appel. Na een paar happen vond ze hem toch niet zo lekker en gaf ze de rest van de appel aan Adam, die – het is een man - het gewend was om alles te eten wat Eva hem gaf.

 

Zo moet het zijn gegaan. Er was geen slang. Trouwens, ik heb ook nog nooit een slang in een appelboom gezien. Daar waar appelbomen staan, komen helemaal geen boomslangen voor.

 

Schilderij: The temptation of Adam - James Barry (1741-1806)

  

Een modern sprookje

 

Er is eens het jaar 2012. Volgens sommigen het jaar waarin de wereld vergaat; anderen verkondigen een nieuw tijdperk in de menselijke evolutie. Tussen dit doemdenken en de hoop ligt het grijze dichtbevolkte gebied van de realiteit; een landschap zonder bezieling, waar het verstand zegeviert over gevoel. Het begon allemaal toen een tijd geleden de sprookjes in vergetelheid raakten en de mensen het besluit namen om deze op te offeren in ruil voor machines en techniek. De machines draaiden al snel en in mum van tijd waren de laatste restjes magie tot zielloos eindproduct verwerkt. Het geloof in sprookjes was daarmee definitief vervangen door de heerschappij van de ratio. Tegelijkertijd verrezen er miljoenen luchtkastelen die de moderne mens een nieuw thuis moesten verschaffen. En zo ontstond het moderne, tegenstrijdige sprookje waar de mens zichzelf in gevangen zette. Zonder nog beschikking te hebben over de heroïsche ontsnappingspogingen of mythische heldendaden van weleer. Of toch wel? De enige zekerheid is dat in sprookjes altijd gebeurt wat nodig is.

 

In een klein luchtkasteel in een buitenwijk van de realiteit woont een mooie vrouw. Met haar lange gouden lokken, ranke figuurtje en amandelvormige ogen is ze een bevallige verschijning. Iedereen die in haar aanwezigheid verkeert, kan voelen dat ze iets speciaals heeft. Maar Sterre vindt zichzelf alles behalve bijzonder en ervaart een onzichtbare sluier tussen zichzelf en de wereld. Als klein meisje ziet ze dingen die anderen niet zien en weet ze wat er gaat gebeuren. De toekomst wordt haar ingefluisterd door sprookjesfiguren, dieren en andere wezens die haar van alles vertellen en laten zien. Sterre weet dat ze beter niet kan laten merken dat haar metgezellen er zijn als er andere mensen in de buurt zijn. Die mensen willen dan eerst weten met wie ze praat en waar het over gaat, maar na een tijdje vertellen ze haar dat wat ze ziet en hoort niet echt is en voortkomt uit haar eigen fantasie.

 

*

 

Haar ouders nemen haar mee naar verschillende psychologen en één van deze serieuze heren oppert medicijnen die de fantasiefiguren zullen laten verdwijnen. Haar vader wil het proberen, maar haar moeder drukt de kleine Sterre dicht tegen zich aan en fluistert dat haar meisje daar te jong voor is. Sterre voelt het hart van haar moeder in haar eigen lichaam kloppen en ze besluit om de wezentjes die niet bestaan geen aandacht meer te geven, in de hoop dat ze daardoor weg zullen gaan. Wanneer ze de dieren ’s avonds bij haar voeten op bed voelt zitten, trekt ze de dekens over haar hoofd, op een klein luchtgaatje na om te ademen. Wat eerst zo normaal was, begint haar nu angst in te boezemen en het lijkt iedere avond weer een eeuwigheid te duren voordat ze in slaap valt. Toch laten de wezentjes haar steeds meer met rust en ze verdwijnen ook uit haar dromen. Maar er is één dier dat niet van het voeteneind van haar bed wijkt: een papegaai in alle kleuren van de regenboog. De trouwe vogel vertelt haar iedere avond weer over de verborgen schat die alleen zij zal kunnen vinden. Sterre doet dan alsof ze slaapt, maar ze voelt dat het dier weet dat ze alles hoort wat het zegt.

 

Sterre leert al vroeg om haar kinderlijke sprookjeswereld om te zetten in de werkelijkheid zoals anderen die zien. Ze ontwikkelt haar ratio en wendt haar fijngevoeligheid alleen nog aan om te peilen wat mensen van haar verwachten en wat hun goedkeuring zal wegdragen. Na verloop van tijd volgt het onvermijdelijke: ze wordt een ingewijdene in de wereld van de ideeën en van de ene op de andere dag is ook de kleurige papegaai verdwenen. De moraal van het grote meisje neemt het over en het landschap waar ze als kind vrij in speelde, verandert in een grijze ijsvlakte. Het besef van de leegte drijft Sterre eenzame diepten in. Op de bodem is de pijn waar niemand in kan zijn. Ze verzoekt God, de duivel en kosmos om verlichting van de duisternis, of haar ten minste te laten berusten in wat is.

 

Maar er dient zich geen ander visioen aan dan de duizelingwekkende afgrond waar ze vlak voor het in slaap vallen soms in stort. Zonder dat er ooit een einde aan haar val lijkt te komen. Levens flitsen op dat moment voorbij, tot een vergeten herinnering haar grijpt, optilt en laat zweven. In het schemergebied waar ze Alice in Wonderland is. Als bewustzijn en nietig onderdeeltje van het geheel. Ergens tussen hemel en aarde, te midden van de sterren en andere hemellichamen. Zonder lichaam, maar in het volle bewustzijn van haar lijf. Vreemde sensaties prikkelen haar zintuigen. Het is of iemand naar haar kijkt en iets van haar wil dat ze niet begrijpt. Terwijl er niets is en ze tegelijkertijd weet dat het om haar gaat. Het is een gevoel waar ze geen grip op krijgt, maar dat werkelijker is dan al het andere.

 

*

 

Op een dag loopt Sterre langs een oud luchtkasteel dat haar aan de boerderij van haar oma doet denken. Er loopt een grote groep ganzen rond en het gras is bezaaid met veren. Sterre herinnert zich hoe de boerderij van haar oma iedere zondag een ontmoetingsplek was voor de hele familie. Overal renden kleinkinderen rond en op het fornuis stond steevast een grote pan met zelfgemaakte soep.

 

Er valt plotseling een klamme deken van triestheid over haar heen. Ze staart naar de ganzen en is weer in de sfeer van haar lieve oma. Wat mist ze haar. De warmte van de knusse boerderij, de geur van verse soep en de veilige speelgrond van toen lijken uit een ander tijdperk te stammen. Sterre realiseert zich dat ze getuige is van een rigoureus keerpunt. Dan knipt er iemand met z’n vingers en wordt ze teruggebracht. In het hier en nu. Het is stil. De ganzen bewegen niet meer. Ze probeert haar ogen te focussen en vraagt zich af of ze droomt. De ganzen zijn bevroren en vormen een buitenaards decor van ijssculpturen. Een rilling gaat langs haar rug. Wat ze ziet kan niet echt zijn. Maar haar gedachten veranderen niets aan de situatie. Het gras is bedekt met een laagje ijs. Vanuit het openstaande raam hoort ze de spierwitte papegaai van haar oma “papa” roepen; het enige woord dat de vogel ooit had leren spreken.

 

Het volgende moment blaast één van de ganzen naar haar. Geschrokken doet Sterre een paar passen terug. Ze voelt hoe haar maag zich omkeert en de inhoud komt met een wilde kracht naar buiten. De ganzen kijken naar haar. Ze pakt een zakdoekje uit haar tas, veegt haar mond af en kijkt om zich heen. Ze ziet voorbijgangers die geen enkele notie van haar of de ganzen nemen. Niemand anders dan zij is getuige geweest van wat zich hier zojuist voltrokken heeft. Ze raapt een paar van de veren op en stopt de kostbare schatten in haar tas. Ze voelt dat ze bestaat.

 

*

 

Sterre denkt de dagen daarna vaak aan de ganzen en gaat een week later terug naar de plek die haar voor even met zichzelf verbonden leek te hebben. Maar als ze bij het oude luchtkasteel aankomt, zijn de ganzen weg. Er is zelfs geen veer meer te bespeuren. Ze staart onderzoekend de tuin in, wanneer plotseling de deur van het luchtkasteel opengaat. In de deuropening staat een man met lang wit haar. Hij vraagt haar waarom ze teruggekomen is. Sterre voelt haar wangen rood aanlopen. Had hij haar de vorige keer gezien? De man stelt zich voor als Sigune en nodigt haar uit om plaats te nemen op het bankje buiten onder het raam. Ze gaat zitten en vraagt hem waar de ganzen zijn die hier een week geleden nog liepen. Sigune zegt dat alles verandert en dat de vogels een paar dagen geleden zijn weggevlogen. Hun tijd was gekomen. Sterre vertelt over de bijzondere ervaring die de ganzen haar gegeven hebben en laat hem een veer zien waar ze een zelfgeregen kralenketting aan gemaakt heeft.

 

Sigune glimlacht, kijkt haar aan met zijn rustige ogen en zegt dat ze een prachtige tuin is. Sterre ziet zijn woorden als een kleurige waterval naar buiten stromen en voelt hoe iedere klank een prettig bedwelmende uitwerking op haar heeft. Wie is deze man die niet van deze wereld lijkt? Hij vertelt haar over een rozenstruik, vruchtbare aarde en de machtige boom die de vrouw tot lichaam en genot maakte. Ze laat zich meevoeren in zijn sfeer die verrassend natuurlijk is. Zijn huid is dicht bij de hare en wanneer hij haar hand vastpakt, zijn er geen woorden of gedachten meer. De aanraking neemt bezit van hen.

 

Na miljarden sterrenjaren zegt Sigune dat hij moe is, en hij nodigt haar uit om over een paar dagen terug te komen. Het lijkt alsof er geen tijd tussen beide ontmoetingen bestaat. Ze is hier met hem, op het bankje, in een onmiddellijke vertrouwdheid en herkenning. Op een plek waar niets meer hoeft. Hij vertelt haar over een werkelijkheid die iedere normale voorstelling voorbij gaat en waar angst en genot samengaan in een kosmische dans. Hij zegt dat het oké is dat ze erachter probeert te komen of hij echt is, of slechts een slimme truck om haar in bed te krijgen. Hij waarschuwt dat ze nu nog terug kan. Ze bevindt zich volgens hem voor het hek, maar zodra ze aan de andere kant is, is er geen weg meer terug. En hoewel deze Sigune in raadselen lijkt te spreken, begrijpt Sterre precies wat hij bedoelt. Nog nooit sprak er iemand zulke klare taal.

 

*

 

Bij hun derde ontmoeting nodigt Sigune haar uit om binnen te komen. Het oude luchtkasteel blijkt een groot atelier en woonvertrek te zijn. Binnen vijf minuten is ze naakt, terwijl hij haar van alle kanten bekijkt. Ze slaat verlegen haar ogen neer. Hij pakt haar handen, zoent haar en zegt “kom maar meisje”. Hij bindt haar met haar handen omhoog vast aan een haak in de muur. Sterre voelt de koude stenen in haar rug. Haar benen duwt hij een stukje uit elkaar, zodat er niets is dat voor hem verborgen blijft. Het is voor het eerst dat er iemand op deze manier naar haar kijkt. Ze is overgeleverd aan de situatie, maar vertrouwt hem volledig. Ze kan niet anders.

 

Ze geniet van de spanning en intense aandacht. Met zijn ferme hand en liefdevolle strelingen brengt hij haar terug in haar lijf. In het lichaam dat ze vergeten was en vaak genoeg zelfs haatte. Haar wangen kleuren even rood als de huid van haar borsten en bovenbenen, die hij met een klein zweepje bewerkt. Alle ideeën verdwijnen. Het vuur van verlangen sleurt haar naar een diep verborgen plek waar genot de schaamte overheerst.

 

Meer ontmoetingen volgen en steeds weer herinnert hij haar aan de mooie vrouw die ze is. Een vrouw met een lichaam. Aan zijn hand beweegt ze zich door de tunnel van de angst, richting een licht dat steeds feller schijnt. Het verblindt haar, tot ze niet meer kan kijken en haar netvliezen verbranden. Liefde, vreugde en pure levensenergie verwarmen haar ziel als een krachtige zomerzon. Voor het eerst in haar leven voelt ze wie ze is, en ziet ze door niet meer te kijken. Haar lichaam wordt geboren. Ontdaan van oude conditioneringen en beschikkend over een nieuw soort sensibiliteit. Ze straalt, is weer aanwezig in de wereld en vormt de overweldigende kleuren die hij zonder haar niet kon schilderen.

 

*

 

Sigune laat haar rustig spelen, voor het hek. Want dat is waar ze volgens hem nog steeds is. Op een plek tussen toekomst en verleden. Hij zegt dat er zoiets als een innerlijk kompas bestaat en dat dit kompas niets minder dan haar eigen ziel is. Alleen zij kan voelen of ze de juiste weg gaat en of het haar brengt wat ze nodig heeft.

 

Tijdens één van haar dwalingen voor het hek vindt Sterre een dode kauw. Ze knielt bij het dier neer, omsluit het met haar handen en tilt het voorzichtig op. Nooit eerder was de dood zo dichtbij. Op het hek is de papegaai die ooit aan het voeteneind van haar bed zat. Zijn gekleurde vleugels vormen een schril contrast met het donkergrijze rasterwerk van het hek. De kauw spreekt nu tegen haar; ze ziet de vogel vliegen, met de vleugels een stukje van het lichaam verwijderd. Sterre weet wat haar te doen staat en neemt de kauw mee naar huis om afscheid te nemen. Ze reinigt zichzelf, haar balkon en de vogel met salie en terwijl ze zingt snijdt ze de vleugels af. Ze spreekt haar dank uit voor het prachtige geschenk en wikkelt de resten in een doek die ze later op een mooie plek zal begraven. Daarna voelt de wereld een beetje anders. Lichter. Alsof er een last van haar schouders gevallen is.

 

Ze versiert de vleugels met zelfgeregen kralenkettingen en geeft Sigune er één. Hij neemt haar in zijn armen en fluistert in haar oor dat hij nooit eerder zo’n mooie vrouw zag. Sterre bloost en haar borst lijkt te klein voor haar hart. De kauw had volgens Sigune op haar gewacht. Zijn vleugels moesten vliegen – ook in de andere wereld – en haar de vrijheid teruggeven die ze zelf op een bepaald moment tijdens haar reis verloren is. De vleugels zijn haar toegang tot de vruchtbare akker en het leven dat daar geleefd zou kunnen worden. Hij stelt haar voor de keuze: roodkapje of de hoer. Ze mag kiezen wie ze wil zijn. En die keuze kan volgens hem niet gemaakt worden vanuit mooie ideeën of voornemens. Als het gebeurt, zal dat met een spontane sprong zijn die haar in één keer aan de andere kant van het hek brengt. Een andere mogelijkheid is er niet.

 

Sterre zou willen schreeuwen: “Neem mij, neem dit lijf, ontneem me van alles, houd van me”, maar ze wacht rustig af. Ze zingt, ontkleedt zich en kijkt naar het hek. Ze drukt haar lichaam tegen het gaas en legt zich neer bij waar ze is; in het niemandsland tussen het meisje en de vrouw. Zonder te weten waar ze zo ontzettend klaar voor is. Hij zegt dat het nog steeds mogelijk is om terug te gaan en dat het goed is als ze voor het andere kiest, verstandiger zelfs. Aan de andere kant van het hek is er geen weg meer terug. Maar hoe kan ze tegenhouden wat zich voltrekt? Het afscheid is genomen. Haar vrouwelijkheid zoekt zich een vorm, in het licht en in de schaduw.

 

*

 

Ze is in een donkere ruimte en heeft geen idee hoe ze hier terecht gekomen is. Het is een plek die ze kent, maar die ze vergeten was. Ze is weer het meisje van 12 en is nu zonder vrees in de donkere ruimte. Ze laat zich meevoeren in haar herinneringen en emoties. Ze lacht, huilt en is volkomen gelukkig met wie ze is. De sprookjesfiguren zijn er ook, in alle mogelijke kleuren en vormen. Ze zijn er altijd geweest, haar beschermers en wijze raadgevers.

 

Er is ook een vrouw in de ruimte, Mooie Vrouw Danst, zij is de draagster van het meisje. Mooie Vrouw Danst heeft de moed om het donker te betreden, ook al is ze geen meisje meer. Ze heeft genoeg vertrouwen om alleen te zijn in de duisternis, omdat ze diep van binnen weet dat ook het dappere meisje daar is. Ze koestert dit meisje, verzorgt haar en laat zich door haar schoonheid verwonderen. Het meisje zit bij haar en geniet van haar strelingen en warmte.

 

Mooie Vrouw Danst is de liefhebbende moeder en de hoer. In haar schoot komt het meisje thuis en vindt zij bescherming. Zij en Mooie Vrouw Danst spelen met elkaar. Vol overgave, plezier en genot. Zonder zich bewust te zijn van elkaars naaktheid.

 

De donkere ruimte is onbekend terrein voor een andere vrouw, die van alles wil en denkt te kunnen. Zij heet Onrust en is de beschadigde vrouw. Onrust kan niet naakt zijn. Ze schaamt zich daarvoor, of moet er iets mee. Ze verleidt en gebruikt haar naaktheid als schild om niet toegankelijk te zijn. Onrust probeert op alle mogelijke manieren om de aandacht naar zich toe te trekken en te ontsnappen aan wie ze werkelijk is. Haar ogen verdragen de duisternis niet, waardoor haar blik voortdurend naar buiten gekeerd is. Zij beleeft de wereld vanuit haar hoofd. Onrust is de moordenares van het meisje.

 

Mooie Vrouw Danst is de vrouw met het lichaam dat het meisje ontbeerde. Zij is de overwinning op Onrust en haar neuroses. Ze heeft Onrust niet vernietigd, maar haar veranderd in Rust; door het meisje weer te laten spelen, lief te hebben en haar te geven wat zij nodig heeft. Mooie Vrouw Danst luistert naar het meisje, dat haar de grootste wijsheden influistert en waardoor zij altijd weet wat te doen.

 

Tuin

 

Volgens Sigune is ze in haar droom over het hek gesmeten, voorbij de moraal. Ze kan zichzelf nu onmogelijk nog voor de gek houden. Ze begint zich eigen te maken wat ze altijd verdrongen heeft en waar ze voortdurend strijd mee leverde. Sigune zegt dat ze een moedig meisje is. Er zijn maar weinig vrouwen die deze laag durven toelaten of er vrijwillig binnengaan, want dat impliceert het toelaten van de angst; de angst voor wie zij zijn, in ongecensureerde vorm. En dat vereist kracht, vastberadenheid en vooral diepgewortelde zekerheid wat betreft het eigen lot.

 

De lessen van de geest zijn afgerond. Dat wat verborgen was, heeft het licht gekozen. De vrouw wordt gedragen door iets wat groter is dan zijzelf. Deze kracht komt niet van buitenaf, maar vanuit haar eigen wezen en staat in verbinding met alles om haar heen. Zij is de tuin die in volle bloei staat, terwijl de tuinman er in stilte zijn werk doet. In haar weelderige schoot wacht de aanraking van wat ver weg is en zo binnen handbereik. Een mooie vrouw, dansend in het zon- en maanlicht.

 

~

 

[november 2012]

Egyptische spiegels hebben vaak een handvat in de vorm van een papyrusstengel. De Egyptische naam daarvoor is wadsch, een woord dat ook ‘groen, fris, gezond, energiek’ betekent. Hier is het handvat door de figuur van een naakt meisje vervangen. Met schouderlang haar, een gordel uit geregen porseleinslakken en een halsketting, straalt zij dezelfde ‘frisheid’ uit als een papyrusstengel. Minder symbolisch ziet men in haar een dienstmeisje wier naaktheid haar lage sociale status benadrukt.

 

Egypte; 18de Dynastie, ca. 1530-1292 v. Chr.

Brons; h. 23,3 cm; diam. spiegel 12,4 cm

Bruikleen Stiftung für ein Schweizerisches Orientmuseum, Basel. Inv. no. 2

[139] Example of Jane Reichhold censoring Bashô.

+ [163] + [180] + Sayônara à tout ça !!

_____

 

Photo from Google-pictures:

flawerbeauty2010.blogspot.com/

_____

 

[Example of Jane Reichhold censoring Bashô:]

 

A hibiscus flower

adorns the child's nudity,

isn't he beautiful ?!

 

Een hibiscusbloem

siert de jongen zijn naaktheid,

wat mooi, vind-je niet ?!

 

Vertaling: 白狐

 

[139] hana mukuge

hadaka warawa* no

kazashi ka na

 

童 warawa = [Archaism >] child

[!! here not: I / me. Censorship by Jane Reichhold ??]

tangorin.com/

 

flower -- hibiscus(> Sharon's Rose, Syrische Hibiscus)

nudity/ naked body -- child's

adorn/ decorate (kazaru/-su) -- "isn't he beautiful ?!"

_____

 

[Armoede en Vergankelijkheid:]

 

Vergankelijkheid bloesemend,

mijn sakè is wit*, rijstmaaltijd zwart**.

 

"Fleeting world blossoming,

my sakè is white,

my rice meal is black."

 

Vertaling: 白狐

 

* unfiltered: nigori sakè (muddy sakè).

** unpolished.

 

[163] hana ni ukiyo / waga sakè shiroku / meshi kuroshi

_____

 

[Chrysantharen*:]

 

O witte witte chrysant,

wat een schand',

o dit lange lange haar !!

 

"Ever so white chrysanthemum,

such disgrace this ever

ever so long hair."

 

Vertaling: 白狐

 

* "Chrysanthemum hair" infer worldliness, "Buddha drop-outs" are bald !!

 

[180] shira-giku yo shira-giku yo / hiji* naga kami yo / naga kami yo

* hiji = haji = disgrace.

_________

 

Another site barring me my freedom: Frack you, I'm done downloading here poetry on Flickr.com, but I do love and will look for memorable pictures, anyway !!

 

JE SAIS TA DOULEUR, MAIS . . .

 

JE M' EN CRISSE !!

 

SAYÔNARA, À TOUT ÇA !!

 

-- 白狐

Arsène Matton (1873-1953) "België schenkt de beschaving aan de Congo." Een priester met een baard, in cape en toga overdadig gekleed bij de naaktheid van de kleuter op zijn arm en de Afrikaan die hij met zijn mantel beschut, Tervuren, juli 1990

Foto Ewald Vanvugt

 

Wat Leopold II noemde: `België schenkt de beschaving aan de Congo’, beschreef een ooggetuige uit die tijd als `de verachtelijkste worsteling om buit die ooit de geschiedenis van het menselijk geweten heeft besmeurd.’ (Joseph Conrad).

 

Koning Leopold II van België was ruim een eeuw geleden een van de succesvolste oplichters ter wereld. Van 1885 tot in 1908 organiseerde hij internationale conferenties waar hij de hele wereld incluis de Verenigde Staten voorspiegelde dat hij uit menslievendheid en christenplicht een grootse beschavingsmissie in Afrika op zich had genomen. In 1897 liet hij ter gelegenheid van de koloniale tentoonstelling in Tervuren bij Brussel een tempel bouwen voor zijn kijk op de relatie van België en Kongo. Later werd dit Koloniaal Paleis het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika, een plaats voor een dagje-uit naar het tastbare deel van het fantastische en massale public relations-schimmenspel met Leopold II als weldoener van Afrika.

De Kongolese dorpen in het park - bewoond door honderden "inboorlingen" – vormden de populairste attracties. De tijdelijke woningen werden na een jaar afgebroken, maar het park en het Koloniaal Paleis bleven en blijven nog altijd veel bezoekers aanlokken.

In het Koloniaal Paleis werd de fictie opgevoerd dat er een "Onafhankelijke Kongostaat" bestond, een leugen zo groot als een land, omdat Leopold vanuit België zijn privé-onderneming leidde met één doel: meer winst.

 

Wat voor veel Afrikanen een ellendig noodlot was, maakte koning Leopold II een rijk man. In de jaren dat hij een toenemend aantal handels- en politieposten in Congo beheerde, kwam de rubberen binnen- en buitenband voor fietsen in gebruik. In de jungles rond de Congo-rivier groeiden rubberhoudende lianen. De prijs voor rubber steeg snel en bleef hoog. Het Belgische bloedvergieten in Congo was het ergst tussen 1890 en 1910. Het inzamelen van wilde rubber kostte onnoemelijk veel leed. De schattingen van het aantal slachtoffers lopen uiteen van vijf tot tien miljoen. De koning bouwde van de inkomsten in België nieuwe paleizen. Een van die paleizen is het Koloniaal Paleis in Tervuren bij Brussel.

 

AMSTERDAM - FOAM . .. voor de Expositie van Helmut Newton.

 

Helmut Newton was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie.

 

Newton speelde met het gegeven “mode is kleding en kleding bedekt naaktheid”

 

Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek.

Terugkerende thema's in zijn werk zijn “de nacht”, "het Nazisme" en “de grote vrouw”.

 

De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto’s zijn erotisch getint”, choquerend, “prikkelend en uitdagend”.

 

Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

 

(De komende dagen zal ik nog een paar foto's laten zien)

 

Helmut Newton was a source of inspiration for those who deals with fashion and glamour photography.

 

Newton played with the given "fashion is clothing and apparel covered nudity" like no other, he played with the boundaries between fashion photography and eroticism.

 

Recurring themes in his work are "the night", "Nazism" and "the big woman".

 

The high heel is his trademark. His photographs are shocking, "erotic", stimulating and challenging ". Opponents blamed him voyeurism and pornography.

 

Anyway made Newton for a new starting point in fashion photography and he was the great example of many.

Gisela exposeert de komende 4 weken in galerie STA-ART in Alphen aan de Rijn.

De expositie toont "Naakten" in de kunst, vanuit diverse disciplines. Zoals doormiddel van fotografie, beeldhouwwerk, keramiek, schilderen en tekenen en zelfs met behulp van textiel. De kunstwerken tonen naaktheid in de meest uiteenlopende verschijningsvormen, waarbij ook erotiek niet uit de weg gegaan wordt.

Ik verlang naar jou

met mijn hart en wesen

mijn ziel en vlees

Ik wil me in jou

verdrinken

onderdompelen,

mij voor jou

bloot geef

in mij naaktheid

jou tot in mij diepste

laat zien

zodat jij

kan begrijp

zonder tasten

kan voel

zonder woorden

kan praat

In stilte

dicht bij elkaar zijn

in elkaars nabijheid

kontent zijn

vervuld in de eenheid

van zamenzijn;

Waar begrip onnodig is

woorden overbodig is

daar harmonie

geluidloos klinkt.

 

Marina vd B

( weet datum niet meer ...moet opzoeken. Bedankt aan my skrywer vriend Mau voor jou hulp met my Nederlands - ABN )

AMSTERDAM - liep deze dame door mijn foto's.

Waar ik stond kwam zij ook.

Voor de foto heb ik dan ook even gewacht tot ze naar de andere zaal ging . .

  

Tijdens de tentoonstelling van Helmut Newton. Hij was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie.

 

Newton speelde met het gegeven “mode is kleding en kleding bedekt naaktheid”

 

Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek.

Terugkerende thema's in zijn werk zijn “de nacht”, "het Nazisme" en “de grote vrouw”.

 

De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto’s zijn erotisch getint”, choquerend, “prikkelend en uitdagend”.

 

Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

 

Deze foto presenteer ik hier dan ook met een "passende zachte sfeer" .

  

Helmut Newton was a source of inspiration for those who deals with fashion and glamour photography.

 

Newton played with the given "fashion is clothing and apparel covered nudity" like no other, he played with the boundaries between fashion photography and eroticism.

 

Recurring themes in his work are "the night", "Nazism" and "the big woman". The high heel is his trademark.

 

His photographs are shocking, "erotic", stimulating and challenging ". Opponents blamed him voyeurism and pornography.

 

Anyway made Newton for a new starting point in fashion photography and he was the great example of many.

 

Identifier: leerzamezinnebee00graa

Title: Leerzame zinnebeelden : bestaande in christelyke bedenkingen door vergelykinge eeniger schepfelen ...

Year: 1704 (1700s)

Authors: Graauwhart, Hendrik, 1661-1732 Ratelband, Johannes, 1715-1791, printer

Subjects: Moral education Allegories Emblems

Publisher: T'Amsterdam : Gedrukt voor der Autheur ... by Johannes Ratelband ...

Contributing Library: University of Illinois Urbana-Champaign

Digitizing Sponsor: University of Illinois Urbana-Champaign

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

ct min-telijke Woorden van het ftit overtuygde , hem het boosVoorneemen vergaf, tot zijn Vriend aannam, en meeIj^eldadigheid beloonde meer als te vooren. O wonderly-J^e goedheidf deeze Deugd is Gode welbehagelijk. J;è hebheIJ^iat W£idadigh&id^nde niet ti>t Offer :Z^i God byHozeaCap» 6. v.G.Hy heeft u bekendgemaakt, o Menjchef wat goedis: ende ivat eifi de Heer e van u?als regt te doen , ende iveldadigheid Lief te hebben, ejtde ootmoedelijk te vaandelen met u-jjen God. Micha. 6.v. 8. die zig des armen ontfermd^ leendden Heer e: ende hy zal hem zijn Weldaad vergelden^ Prov,I9.V.17. indiefidegeene ,die u haat, hongerde geeft hemBro d te Eeten : ende zoo hy Dorflig is, geeft hem Water tedrinken: vjant gy zult vierige kooien op zyn Hoofd hoopen:ende de Heere zal V u vergelden. Prov. ly. v. 21,Aögufti Goedheid Lof verdiend ,Die zyn belaager maakt tot Vtiend :T geenCinnas Moord-Luft ftremmen doed^Vcrrchrikc doort overtuygd gemoed. GO E- Leerzame Zinnebeelden. 195 GOEDERTIERENHEID.

 

Text Appearing After Image:

Het üerfand des Menfchen vertreh zijnen Toorn : éniê%yn Cieraad is, de Overtreedinge Joor hy te gaan, Trov» 19. V, lï. Des Vygebooms zoet-aardigheid,Verbeeld de Goedertieren Menfchen; Die fteeds, tot Liefde-pligt bereid ,Haar Naaftens Nut te vordren wenfchen: ó! Dat dog elk zijn Naaktheid had Bedekt met zulk een Vyge-blad. ^. N 21 ^^ io6 Leerzame Zinnebeelden, OP DEN APPELBOOM. DOor den h.^pdibooin^onder de Boomen des iJOudSyVCYdonze Zaligmaaker verftaan, by de Bruyd, Cant:i.v 3.daarom wy de ve; loffinge daar by vergelijken, wam deyer^iojfer zal rtytZion komen,ende zaldeGodloosheeden afweitden; va7ijac9hyh^(idc.dc Schrift \ooxzegtyicz\en.RomAl,V.2;(5.; uyt wiens Doodde Vrugten fpruyten tot Verloflinge, «^i/j/fde Boom des Leevens voortbrengende tiJoaalfVrugteniende dehlaaderen des Booms luaaren tot Geneezinge der .Heidenen,i u^poc. iz. V. 2 en tot teegen gift van dieDoodelyke Daiimerte van Adams Appel beet: waar van ons de HecrcChrifl-ns alleen vQXÏo^yOp dat geenVleefchz.oude R

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

één van de drie kleine paneeltjes met een naakte jonge vrouw. Intieme scène, eigenlijk niet bedoeld voor vreemde ogen. De diepere betekenis is onduidelijk. Welke Bijbelse of mythologische context rechtvaardigt het gewaagde schilderen van hun naaktheid?

 

Bron: Hermitage Amsterdam

just testing some video....:)

!!!WARNING CONTAINS VIRTUAL NUDITY(nudité,nudità,desnudez,naaktheid,nudez,nakenhet,nacktheit)!!!

 

Guy with deep voice : "rated M for MATURE"

 

Music: Mims - This is why I'm hot (remix)

Helmut Newton was een inspiratiebron voor wie zich bezighoudt met mode- en glamourfotografie. Newton speelde met het gegeven "mode is kleding en kleding bedekt naaktheid". Als geen ander speelde hij met de grenzen tussen modefotografie en erotiek. Terugkerende thema’s in zijn werk zijn 'de nacht', 'het Nazisme' en 'de grote vrouw'. De hoge hak is dan ook zijn handelsmerk. Zijn foto's zijn "erotisch getint", "choquerend", "prikkelend en uitdagend". Tegenstanders verweten hem voyeurisme en pornografie. Hoe dan ook zorgde Newton voor een nieuw startpunt in de modefotografie en was hij het grote voorbeeld van velen.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Verdoken geesten leven diep verborgen onder de structuren van dagelijks bestaan.

De koelheid en het ruw geheel ervan, plaveien de schimmels op de muur.

Lijnen tekenen zichzelf een weg, cirkelen met onbeperkte sierlijkheid

De grenzen van onaangenaam.

Concreet Walhalla

Een fotoreeks over begrensde individualiteit, de beperkingen van het onvrije.

Vol verwachting.

De onbestaanbaarheid van de vrije wil triomfantelijk omschreven door de existentialisten.

"De mens is veroordeeld tot vrijheid, vrijheid is wat je doet met wat jou aangedaan wordt",aldus Sartre.

Illusie van de vrij wil, maar desondanks toch de mogelijkheid zichzelf te uiten.

Zich te uiten als een kwetsbaar ik, in kwetsbare naaktheid.

Desalniettemin onbekwaam zijn ware identiteit te openbaren, het spel van het masker.

Spiegel van de ziel zichtbaar onzichtbaar gemaakt.

De lijnen zijn mij reeds voorgetekend in het ondergrondse van keldergewelf.

Ruwe onbewerkte schaduwen. Spel tussen donker, mijn licht.

Het claustrofobe van aangelegde wegen, enkel de grootte van de stap als keuze.

De val in de hoek van de onbestaanbare vrijheid.

Na de exposities ‘Urban Silence’ en ‘Urban Dream’ in 2010 komt Steve Duteuil in ‘Urban Silence-EXPO3’ in 2012 opnieuw naar buiten met een weloverwogen selectie uit het aanbod 'Streetphotography' dat hij van 2007 tot 2010 in Antwerpen en Parijs heeft gefotografeerd.

'Urban Silence-EXPO3' toont hoe Steve tijdens zijn vele omzwervingen een stad beleeft.

Hij is de eenzame reiziger die ons getuige maakt van beelden die wij in ons drukke leven zelden waarnemen. Hij vereeuwigt ogenblikken, fragmenten, flitsen van hoe een stad zich in haar naaktheid toont. Als het ware betrapt op kwetsbaarheid.

Hij fotografeert niet het dynamische van het alom tegenwoordige publiek, niet het schrijnende van een behoeftige mens, niet het pijnlijk afgeleefde van een gebouw of de verloren ziel van een wijk… wel de omfloerste poëzie van een onverwachte weerspiegeling, een oplichtende kleur in een zee van grijs, een gestolen moment van liefde, een hunker naar de toekomst, de triomf van grootsheid of de kracht van eenvoud.

'Urban Silence-EXPO3' is pure emotie van een fotograaf die ziet wat wij te weinig zien. En net daarom grijpt het bij de keel. Het doet beseffen dat er nog een andere dimensie is en wij te kort schieten in onze dagdagelijkse blik op de wereld.

De beelden van Steve Duteuil verkennen de grens tussen fotografie en schilderkunst. Hoewel hij kiest voor het eendimensionale, de vlakke drager, zorgen zijn gebruik van lichtinval, zijn mix van scherpe en wazige beelden, de weerspiegeling in een raam of een waterpartij, dat er toch een meergelaagdheid ontstaat waardoor de blik van de toeschouwer onvermijdelijk in de diepte van het beeld wordt gezogen.

boven: Adam en Eva schamen zich over hun naaktheid; onder: Rebecca aan de waterput

Fergus Mulvany, geboren in Ierland, heeft nooit nagedacht over het beeldhouwen met zand tijdens zijn studie Bachelor of Fine Arts in Dublin. Zelfs als kind, werd hij nooit aangetrokken tot het materiaal zand. Toen hij echter uit honderden studenten werd uitgekozen om deel te nemen aan een zandsculptuurevent in Nederland in 1993, ontwikkelde hij in een rap tempo zijn passie voor het materiaal zand. Sindsdien heeft hij velen successen behaald bij wereldwijde zandsculptuurevenementen..

Mulvany werkt tevens met andere materialen. Zo richt hij zich bijvoorbeeld in de winter op sneeuw- en ijssculpturen en werkt daarnaast met meer traditionele materialen zoals staal, hout, cement en glas. Ongeacht het materiaal, de creatieve filosofie van Fergus blijft hetzelfde: “Ik word geleid door een organisch proces in plaats van een strikt idee,” zegt hij. En natuurlijk wordt hij soms gewoon geleid door het lot..

Sculptuur: ondenkbaar.

Het beeld vertegenwoordigt een persoonlijke reactie op de verhullende beperkingen waarmee ik te maken heb wanneer ik het medium zand gebruik in wedstrijden en tentoonstellingen in de vs en andere conservatieve landen. Geen naaktheid, geen religie, geen politiek, is de gebruikelijke beperking in uitingen. Dus heb ik het over alle drie aspecten in deze in Nederland, een land dat bekend staat om zijn tolerantie en liberalisme. Deze worden gerepresenteerd in een compositie die zichzelf via dit medium tijdelijk laat zien. Daarna is het slechts een herinnering of een foto en kan het niet worden gekocht of eigendom zijn. Net als tolerantie, dit kun je niet kopen, maar wel als verworvenheid in ere houden..

 

Fergus Mulvany, geboren in Ierland, heeft nooit nagedacht over het beeldhouwen met zand tijdens zijn studie Bachelor of Fine Arts in Dublin. Zelfs als kind, werd hij nooit aangetrokken tot het materiaal zand. Toen hij echter uit honderden studenten werd uitgekozen om deel te nemen aan een zandsculptuurevent in Nederland in 1993, ontwikkelde hij in een rap tempo zijn passie voor het materiaal zand. Sindsdien heeft hij velen successen behaald bij wereldwijde zandsculptuurevenementen..

Mulvany werkt tevens met andere materialen. Zo richt hij zich bijvoorbeeld in de winter op sneeuw- en ijssculpturen en werkt daarnaast met meer traditionele materialen zoals staal, hout, cement en glas. Ongeacht het materiaal, de creatieve filosofie van Fergus blijft hetzelfde: “Ik word geleid door een organisch proces in plaats van een strikt idee,” zegt hij. En natuurlijk wordt hij soms gewoon geleid door het lot..

Sculptuur: ondenkbaar.

Het beeld vertegenwoordigt een persoonlijke reactie op de verhullende beperkingen waarmee ik te maken heb wanneer ik het medium zand gebruik in wedstrijden en tentoonstellingen in de vs en andere conservatieve landen. Geen naaktheid, geen religie, geen politiek, is de gebruikelijke beperking in uitingen. Dus heb ik het over alle drie aspecten in deze in Nederland, een land dat bekend staat om zijn tolerantie en liberalisme. Deze worden gerepresenteerd in een compositie die zichzelf via dit medium tijdelijk laat zien. Daarna is het slechts een herinnering of een foto en kan het niet worden gekocht of eigendom zijn. Net als tolerantie, dit kun je niet kopen, maar wel als verworvenheid in ere houden..

 

Title: Natuurlyk en schilderkonstig ontwerp der menschkunde : leerende niet alleen de kennis van de gestalte, proportie, schoonheyd, muskelen, bewegingen, actien, passien, en welstand der menschbeelden : tot de teykenkunde, schilderkunde, beeldhouwery, bootseer en giet-oeffening toepassen : maar ook hoe sich een mensch na deselve regelen, in allerhande doeningh van gaan, staan, loopen, torssen, dragen, arbeyden, spreken en andere gebeerden : bevallig en verstandilijk aastellen zal

Identifier: natuurlykenschil00goer

Year: 1683 (1680s)

Authors: Goeree, Willem, 1635-1711 Leonardo, da Vinci, 1452-1519. Trattato della pittura. Selections

Subjects: Human figure in art Anatomy, Artistic Perspective

Publisher: t'Amsterdam : By Wilhelmus Goeree

  

View Book Page: Book Viewer

About This Book: Catalog Entry

View All Images: All Images From Book

 

Click here to view book online to see this illustration in context in a browseable online version of this book.

  

Text Appearing Before Image:

t^A M S T E R D A M, By WILHELMUS GOEREE. opc Rokir^in Cicero. 1682, Aan den Wel-Edelen Heer, CONSTANTYNH U Y G E N S, Heer van Zeelhem ? &c. MYN HEER

 

Text Appearing After Image:

Erwijlc dat ik bezig was te o- i) verlcp-Een met boedaniffe Wel- ^^^^ voeglkme blijken ik aan Uw 1#^ Edeliieid mogre doen zien dat .^^^ ^- ik mijn feiven grootelijx verpligt^ <^ vinde aan Uw Ed. Goedheid en fonderlinge Beleefdheid ontrent de geringheidvan mijn Perfoon , quam my voornamelijk tebinnen hoedanigen Spoor Uw Ed. my van tijdtot tijd geweeft zijt, om door een dikmaal aan-raden en navragen, my tot het fchrijven overde Schilderkonft aan te zetten en vrymoedigte maken : Sulx dat ik door Uw Ed. deugde-lijk Oordeel in mijn Voornemen kragtig on-derfteund , llukwijfe daar in foodanig heb be- * 3 ginnea o P D R A G T. ginnen te volharden , dat onder ande?e buy=lenstijdige befigheyd, ookeyndelijk mijn Ont-werp over de Menfchkunde foo verre is vol-dragen geraakt, dat het dusdanig , en foo alshét Uw Ed. fal gelieven teOordeèlen , ter wée-reld komt. Doch gelijk dit Nieuw-geborenSchepfel, foo van wegen fijn eygen Naaktheid,als Van wegen fijn geringe Afkomft , teene-maal van nooden h

  

Note About Images

Please note that these images are extracted from scanned page images that may have been digitally enhanced for readability - coloration and appearance of these illustrations may not perfectly resemble the original work.

De Sixtijnse Kapel (Italiaans: Cappella Sistina) is de bekendste kapel in het Apostolisch Paleis, de residentie van de paus in Vaticaanstad en vaak te bezichtigen als onderdeel van de Vaticaanse musea.Het is een van de bekendste binnenruimten ter wereld, vanwege de beroemde fresco's van Michelangelo en omdat het de ruimte is waar in het conclaaf de kardinalen bijeenkomen om er een nieuwe paus te kiezen.

De Sixtijnse kapel is bekend als de locatie van het pauselijke conclaven, maar is in de eerste plaats de fysieke locatie van de pauselijke hofkapel. Daar vonden de belangrijkste liturgische vieringen plaats ten behoeve van het pauselijk hof, dat ten tijde van paus Sixtus IV in de late 15de eeuw ongeveer 200 mensen omvatte, onder wie geestelijken en onderscheiden leken.

 

De Cappella Maggiore (Grote Kapel) ontleende zijn naam aan het feit dat er ook nog een andere, kleinere kapel in gebruik was bij de paus en zijn gevolg voor de dagelijkse aanbidding. Ten tijde van paus Sixtus IV was dit de kapel van paus Nicolaas V, die was gedecoreerd door Fra Angelico. De Cappella Maggiore werd als zodanig vermeld in 1368. Volgens een mededeling van Andreas van Trebizonde aan paus Sixtus IV, toen men hem wilde slopen om plaats te maken voor de huidige kapel, was de Cappella Maggiore in een ruïneuze staat met zijn scheve wanden.

De huidige kapel, op de plaats van de Cappella Maggiore, werd ontworpen door Baccio Pontelli voor paus Sixtus IV, naar wie hij is genoemd, en werd tussen 1473 en 1481 gebouwd onder toezicht van Giovannino Dolci. De afmetingen van de huidige kapel sluiten nauw aan bij die van het origineel. Na de voltooiing ervan werd de kapel versierd met fresco's van een aantal van de beroemdste kunstenaars van de hoog-renaissance, waaronder Botticelli, Ghirlandaio, Perugino en Michelangelo. De eerste mis werd gehouden op 9 augustus 1483; ze werd opgedragen aan de Hemelvaart van de Heilige Maagd.

De Sixtijnse Kapel heeft haar functie als pauselijke hofkapel tot op heden behouden en hier vinden dan ook de belangrijkste liturgische vieringen plaats, tenzij de paus op reis is. Aan de kapel is een vast zangkoor verbonden, het Koor van de Sixtijnse kapel, waarvoor door bekende componisten veel originele muziek is geschreven. Het beroemdste stuk is Miserere van Allegri.

De gewelfschildering

 

Het plafond was oorspronkelijk azuurblauw geschilderd en met gouden sterren gedecoreerd, maar Paus Julius II besloot in 1508 dat er een nieuw fresco geschilderd moest worden. Hij contracteerde Michelangelo, hoewel deze zich tot dan toe vooral met beeldhouwen bezig had gehouden. Michelangelo schilderde de fresco's tussen 1508 en 1512 voor een bedrag van 3000 dukaten.

 

Om het gewelf te kunnen beschilderen, had Michelangelo een steiger nodig. De architect Bramante stelde voor om er een te bouwen die kon worden opgehangen aan het gewelf, maar Michelangelo dacht dat dit gaten zou achterlaten, en bouwde daarom zijn eigen steiger. Na het wegbeitelen van het oude fresco werd een nieuwe pleisterlaag aangebracht waarop Michelangelo zijn voorstellingen schilderde. De opdracht van de Paus was om de twaalf apostelen te schilderen, maar Michelangelo deed dit voorstel zelf af als "armoedig". Hoewel de kunstenaar zelf altijd beweerde dat hij daarna van de paus de vrije hand kreeg "om te doen wat ik zelf wilde" qua ontwerp vermoedt men tegenwoordig dat hij uit de kring rond de paus advies heeft gehad rond de bijbelse invulling van het fresco.

 

De eerste gipslaag bleek te nat zijn, waardoor er zich schimmel op vormde; Michelangelo's assistent Jacopo l'Indaco bedacht daarop een nieuwe samenstelling voor het gips, intonaco genaamd. Dit mengsel wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt bij het aanbrengen van fresco's. Toen Michelangelo klaar was met het gewelf, had hij meer dan 300 figuren geschilderd. In het midden bevindt zich het meest bekende onderdeel van het fresco: De Schepping, waarop te zien is hoe God Adam het leven geeft.

 

Op 31 oktober 1512 werd de kapel opengesteld voor alle hoogwaardigheidsbekleders van Rome. -Bron Wikipedia

====

D200 met een geleende lens omdat mijn 18-200VR al gestolen was nog voor hij bij de fotozaak aankwam. Er was een hele container met Nikon spullen "zoek".

 

Plafond met lamplicht verlicht, dus geler dan in de boeken staat( daar zit vaak meer blauw in)

Neem een verrekijkertje mee, het is er hoog.

De camera moet een lichtsterke lens hebben en hoge ISO aankunnen.

En wat frisse lucht, want het ruikt er behoorlijk naar mensenvlees.

Een half uur in de rij staan voor je in het museum mag is meer regel dan uitzondering

 

1/10 sec uit de hand.

18mm

f/3,5

ISO= 800

Nikon D200

====

 

 

click here for set churches

  

  

07A_2307detailVB