new icn messageflickr-free-ic3d pan white
View allAll Photos Tagged Beeldende kuns

...because you can find yourself in unexpected places...(perché puoi ritrovare te stesso nei luoghi più inaspettati)

:copyright:2015immaginEmozioni Photography All rights reserved

www.immaginemozioni.com

HD IMAGE (HIGH QUALITY) IS ON MY 500PX

This image is not available for use on websites, blogs or any other media without the explicit written permission of the photographer. Any form of reproduction, alteration, publication, distribution or copying without the explicit written permission of the author is forbidden.

For contact: immaginemozioni@gmail.com

MY WEBSITE: www.immaginemozioni.com

MY FACEBOOK: www.facebook.com/immagine.emozioni

MY 500PX: 500px.com/ImmagineEmozioni

MY FLICKR: www.flickr.com/photos/immaginemozioni/

MY TWITTER: twitter.com/immaginEmozioni

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

De heilige Hiëronymus wordt door een leeuw aan zijn grote teen gelikt, detail uit een gravure van Lucas van Leyden op de tentoonstelling 'Lucas van Leyden en de Renaissance', van 20 maart tot en met 26 juni in Museum De Lakenhal

 

Bespreking van de tentoonstelling voor NRC Handelsblad van 24 maart:

 

Zoals Paolo Veronese uit Verona kwam en Leonardo da Vinci uit Vinci, zo was de schilder en graficus Lucas van Leyden (1489/1494-1533) uit Leiden afkomstig. Hij woonde en werkte er zijn hele leven, en zijn beroemdste schilderij Het Laatste Oordeel is er nog altijd – zij het niet meer in de Pieterskerk waarvoor hij het drieluik maakte, maar in Museum De Lakenhal. Daar is nu ook een groots opgezette tentoonstelling te zien over de man die ‘de kiem legde voor de renaissance in de beeldende kunst van de Noordelijke Nederlanden’. Uit musea over de hele wereld zijn zowel schilderijen als werken op papier geleend, en niet alleen van Lucas zelf, maar ook van tijdgenoten.

Het aandeel van Lucas’ eigen schilderijen is zelfs betrekkelijk klein. Er hangt veel meer werk van (vaak anonieme) kunstenaars uit zijn omgeving. Zijn leermeester Cornelis Engebrechtsz heeft een zaal voor zich alleen en er is ook een zaal gewijd aan de schilderijen die in verband worden gebracht met Aertgen van Leyden, een andere, iets jongere leerling van Engebrechtsz.

Dit klinkt misschien alsof de samenstellers er niet in geslaagd zijn een echte Lucas van Leyden-tentoonstelling te maken, maar zo zit het niet. Er zijn maar zo’n twintig schilderijen van Lucas bewaard gebleven, tegen ongeveer 200 gravures en houtsneden. De belangrijkste schilderijen zijn nu in Leiden en een aanzienlijk deel van de prenten is daar ook. Dat er nog zo veel meer omheen hangt, is alleen maar bevorderlijk voor een beter begrip van de context waarin Lucas’ werk ontstond.

En daar komt nog iets bij. Nogal wat van de ongesigneerde schilderijen die nu als bijvoorbeeld ‘Meester J. Kock’ of ‘omgeving Lucas van Leyden’ in De Lakenhal hangen, werden in het verleden aan Lucas toegeschreven. Of aan Engebrechtsz, Jan Gossaert, Maarten van Heemskerck. De geleerden zijn het lang niet altijd met elkaar eens en willen ook nog wel eens op hun eigen toeschrijvingen terugkomen. Vooral daarom is het goed dat Lucas van Leyden nu wordt gepresenteerd tussen andere schilders en grafici van zijn tijd, wier namen – net als die van hemzelf – soms met zekerheid aan werken te verbinden zijn en soms niet. Je kijkt je ogen uit, dat om te beginnen, en vervolgens kun je op de bordjes of in de catalogus lezen wat de huidige consensus is.

Die catalogus is trouwens een indrukwekkend boek, waar jarenlang aan gewerkt is door enkele van de beste Nederlandse kunsthistorici. Zij doen de geschiedenis van de toeschrijvingen uit de doeken, hebben alle mogelijke biografische en technische gegevens bijeengebracht en uitgezocht waar vorm en inhoud van Lucas’ werk vandaan kwamen. De illustraties zijn uitstekend en er is zelfs een hoofdstuk met glasheldere infraroodopnamen van de tekeningen ónder de verflagen. Zo’n boek kan nog jaren mee.

 

Eén museumzaal staat in het teken van Lucas’ relatie met een beroemde buitenlandse tijdgenoot: Albrecht Dürer (1471-1528). Lucas bewonderde de Duitse kunstenaar, trok lering uit diens prenten en schilderijen en reisde in 1521 speciaal naar Antwerpen af om Dürer te ontmoeten. Dürer tekende toen een portret van Lucas. Delicate zilverstiftarceringen volgen alle holtes en bollingen in zijn gelaat. Maar Lucas deed als portrettekenaar niet voor Dürer onder, zo blijkt uit een getekend mansportret in dezelfde zaal. Ook daar zijn details van het gezicht – de welvingen rondom de mond en in de wangen, de schaduwen naast de neus en bij de oogkassen, zelfs de irissen en de lichtreflectie in de ogen – heel zuiver beschreven, in lijntjes die aan Lucas’ gravures herinneren. Hoed, haar, kleding en achtergrond zijn dikker en donkerder getekend, meer in de lijn van zijn houtsneden, die soms doen denken aan hedendaagse cartoons en kleurplaten. Het geheel is om van te watertanden. Geen wonder dat Dürer in Antwerpen prenten wilde ruilen met zijn jonge Nederlandse fan.

De gravures van beiden zijn in Leiden effectief door elkaar gehangen. Je begrijpt dat de twee vaak dezelfde onderwerpen in prent brachten en wordt tot vergelijken aangemoedigd. De conclusie is meestal dat ze er allebei op hun eigen manier iets moois van maakten. In Dürers versie van De Heilige Hiëronymus in zijn studeervertrek (1514) is dat studeervertrek breed uitgemeten. De nerven en knoesten in het balkenplafond zijn fijn gegraveerd, daglicht valt binnen door gebrandschilderde ramen en er liggen zachte kussentjes op harde banken. De heilige zit te schrijven terwijl er op de voorgrond een hondje met een glimlach op het gezicht ligt te slapen naast een vriendelijke leeuw. Lucas maakte een wat kleinere ets (1521) van Hiëronymus in close-up die met een treurig gezicht naar een doodshoofd op tafel wijst, terwijl het hem toch moet kietelen dat hij door de leeuw, rechts in beeld, aan zijn grote teen wordt gelikt.

Die likkende leeuw is kenmerkend. Lucas’ werk zit vol met mooie details: of dat nu verhalende details zijn zoals de likkende leeuw, of formele details zoals de blote benen van de heilige, die met evenveel aandacht zijn weergegeven als de gezichten in de portrettekeningen. In prenten en schilderijen met grote groepen figuren heeft hij met zichtbaar plezier een geordende chaos gemaakt van gewaden, houdingen, gezichtsuitdrukkingen en gebaren. Verrassend is bijvoorbeeld het gebaar van een engel links in Het Laatste Oordeel (1527), klinkend slotakkoord in de laatste zaal. Die engel legt zijn hand op de kont van een naakte jongeman die naar de hemel mag. Rechts in het drieluik, waar mensen naar de hel worden geduwd en gesleurd, wordt de aandacht getrokken door onder meer een monster met één brede hangtiet en een fantasiewezen met een tweede kop ter hoogte van zijn kruis.

In zestiende-eeuwse schilderijen van Het Laatste Oordeel is wel vaker het meeste aan de hel te beleven. Daar sputteren mensen in alle mogelijke houdingen tegen, terwijl aan hen getrokken wordt door duiveltjes en fabeldieren. De hel zelf is meestal een monster op zich, met een opengesperde bek vol hellevuur. Ook voor visioenen als dat van de beproefde Heilige Antonius geldt dat kunstenaars er hun fantasie en gevoel voor humor in konden botvieren. Niets was te gek. In Leiden hangt een wonderlijk paneel met de hallucinerende Antonius, omstreeks 1530 gemaakt door een anonieme schilder die de noodnaam ‘Meester J. Kock’ heeft gekregen. Aan de zwevende heilige hangt een hele kluwen fantasiewezens. Geweldige creaturen zitten ertussen, een soort stripfiguren die krabben, bijten en met brandende voorwerpen zwaaien. Een nachtmerrie op klaarlichte dag. Het maakt niet uit welke naam of noodnaam er aan zulke voorstellingen gehangen wordt: als het op het verbeelden van de hel aankomt, wordt iedere zestiende-eeuwse meester een soort Jeroen Bosch.

 

Detail van het linkerluik van Lucas van Leydens Laatste Oordeel (1527) op de tentoonstelling 'Lucas van Leyden en de Renaissance', van 20 maart tot en met 26 juni in Museum De Lakenhal

 

Bespreking van de tentoonstelling voor NRC Handelsblad van 24 maart:

 

Zoals Paolo Veronese uit Verona kwam en Leonardo da Vinci uit Vinci, zo was de schilder en graficus Lucas van Leyden (1489/1494-1533) uit Leiden afkomstig. Hij woonde en werkte er zijn hele leven, en zijn beroemdste schilderij Het Laatste Oordeel is er nog altijd – zij het niet meer in de Pieterskerk waarvoor hij het drieluik maakte, maar in Museum De Lakenhal. Daar is nu ook een groots opgezette tentoonstelling te zien over de man die ‘de kiem legde voor de renaissance in de beeldende kunst van de Noordelijke Nederlanden’. Uit musea over de hele wereld zijn zowel schilderijen als werken op papier geleend, en niet alleen van Lucas zelf, maar ook van tijdgenoten.

Het aandeel van Lucas’ eigen schilderijen is zelfs betrekkelijk klein. Er hangt veel meer werk van (vaak anonieme) kunstenaars uit zijn omgeving. Zijn leermeester Cornelis Engebrechtsz heeft een zaal voor zich alleen en er is ook een zaal gewijd aan de schilderijen die in verband worden gebracht met Aertgen van Leyden, een andere, iets jongere leerling van Engebrechtsz.

Dit klinkt misschien alsof de samenstellers er niet in geslaagd zijn een echte Lucas van Leyden-tentoonstelling te maken, maar zo zit het niet. Er zijn maar zo’n twintig schilderijen van Lucas bewaard gebleven, tegen ongeveer 200 gravures en houtsneden. De belangrijkste schilderijen zijn nu in Leiden en een aanzienlijk deel van de prenten is daar ook. Dat er nog zo veel meer omheen hangt, is alleen maar bevorderlijk voor een beter begrip van de context waarin Lucas’ werk ontstond.

En daar komt nog iets bij. Nogal wat van de ongesigneerde schilderijen die nu als bijvoorbeeld ‘Meester J. Kock’ of ‘omgeving Lucas van Leyden’ in De Lakenhal hangen, werden in het verleden aan Lucas toegeschreven. Of aan Engebrechtsz, Jan Gossaert, Maarten van Heemskerck. De geleerden zijn het lang niet altijd met elkaar eens en willen ook nog wel eens op hun eigen toeschrijvingen terugkomen. Vooral daarom is het goed dat Lucas van Leyden nu wordt gepresenteerd tussen andere schilders en grafici van zijn tijd, wier namen – net als die van hemzelf – soms met zekerheid aan werken te verbinden zijn en soms niet. Je kijkt je ogen uit, dat om te beginnen, en vervolgens kun je op de bordjes of in de catalogus lezen wat de huidige consensus is.

Die catalogus is trouwens een indrukwekkend boek, waar jarenlang aan gewerkt is door enkele van de beste Nederlandse kunsthistorici. Zij doen de geschiedenis van de toeschrijvingen uit de doeken, hebben alle mogelijke biografische en technische gegevens bijeengebracht en uitgezocht waar vorm en inhoud van Lucas’ werk vandaan kwamen. De illustraties zijn uitstekend en er is zelfs een hoofdstuk met glasheldere infraroodopnamen van de tekeningen ónder de verflagen. Zo’n boek kan nog jaren mee.

 

Eén museumzaal staat in het teken van Lucas’ relatie met een beroemde buitenlandse tijdgenoot: Albrecht Dürer (1471-1528). Lucas bewonderde de Duitse kunstenaar, trok lering uit diens prenten en schilderijen en reisde in 1521 speciaal naar Antwerpen af om Dürer te ontmoeten. Dürer tekende toen een portret van Lucas. Delicate zilverstiftarceringen volgen alle holtes en bollingen in zijn gelaat. Maar Lucas deed als portrettekenaar niet voor Dürer onder, zo blijkt uit een getekend mansportret in dezelfde zaal. Ook daar zijn details van het gezicht – de welvingen rondom de mond en in de wangen, de schaduwen naast de neus en bij de oogkassen, zelfs de irissen en de lichtreflectie in de ogen – heel zuiver beschreven, in lijntjes die aan Lucas’ gravures herinneren. Hoed, haar, kleding en achtergrond zijn dikker en donkerder getekend, meer in de lijn van zijn houtsneden, die soms doen denken aan hedendaagse cartoons en kleurplaten. Het geheel is om van te watertanden. Geen wonder dat Dürer in Antwerpen prenten wilde ruilen met zijn jonge Nederlandse fan.

De gravures van beiden zijn in Leiden effectief door elkaar gehangen. Je begrijpt dat de twee vaak dezelfde onderwerpen in prent brachten en wordt tot vergelijken aangemoedigd. De conclusie is meestal dat ze er allebei op hun eigen manier iets moois van maakten. In Dürers versie van De Heilige Hiëronymus in zijn studeervertrek (1514) is dat studeervertrek breed uitgemeten. De nerven en knoesten in het balkenplafond zijn fijn gegraveerd, daglicht valt binnen door gebrandschilderde ramen en er liggen zachte kussentjes op harde banken. De heilige zit te schrijven terwijl er op de voorgrond een hondje met een glimlach op het gezicht ligt te slapen naast een vriendelijke leeuw. Lucas maakte een wat kleinere ets (1521) van Hiëronymus in close-up die met een treurig gezicht naar een doodshoofd op tafel wijst, terwijl het hem toch moet kietelen dat hij door de leeuw, rechts in beeld, aan zijn grote teen wordt gelikt.

Die likkende leeuw is kenmerkend. Lucas’ werk zit vol met mooie details: of dat nu verhalende details zijn zoals de likkende leeuw, of formele details zoals de blote benen van de heilige, die met evenveel aandacht zijn weergegeven als de gezichten in de portrettekeningen. In prenten en schilderijen met grote groepen figuren heeft hij met zichtbaar plezier een geordende chaos gemaakt van gewaden, houdingen, gezichtsuitdrukkingen en gebaren. Verrassend is bijvoorbeeld het gebaar van een engel links in Het Laatste Oordeel (1527), klinkend slotakkoord in de laatste zaal. Die engel legt zijn hand op de kont van een naakte jongeman die naar de hemel mag. Rechts in het drieluik, waar mensen naar de hel worden geduwd en gesleurd, wordt de aandacht getrokken door onder meer een monster met één brede hangtiet en een fantasiewezen met een tweede kop ter hoogte van zijn kruis.

In zestiende-eeuwse schilderijen van Het Laatste Oordeel is wel vaker het meeste aan de hel te beleven. Daar sputteren mensen in alle mogelijke houdingen tegen, terwijl aan hen getrokken wordt door duiveltjes en fabeldieren. De hel zelf is meestal een monster op zich, met een opengesperde bek vol hellevuur. Ook voor visioenen als dat van de beproefde Heilige Antonius geldt dat kunstenaars er hun fantasie en gevoel voor humor in konden botvieren. Niets was te gek. In Leiden hangt een wonderlijk paneel met de hallucinerende Antonius, omstreeks 1530 gemaakt door een anonieme schilder die de noodnaam ‘Meester J. Kock’ heeft gekregen. Aan de zwevende heilige hangt een hele kluwen fantasiewezens. Geweldige creaturen zitten ertussen, een soort stripfiguren die krabben, bijten en met brandende voorwerpen zwaaien. Een nachtmerrie op klaarlichte dag. Het maakt niet uit welke naam of noodnaam er aan zulke voorstellingen gehangen wordt: als het op het verbeelden van de hel aankomt, wordt iedere zestiende-eeuwse meester een soort Jeroen Bosch.

 

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

olieverf en spuitlak op doek

oil and spray paint on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Voorproefje van een serie portretten die ik een dag voor de eindexamenexpositie maakte van eindexamenstudenten van Academie Minerva uit Groningen. De serie wordt in september gepubliceerd in "PL.HANZE", het personeelsblad van Hanzehogeschool Groningen en daarna hier op Flickr.

 

Henrike Scholten exposeert 4 werken op de eindexamententoonstelling. Meer informatie over haar werk kun je vinden op henrikescholten.nl.

 

Eindexamententoonstelling 2011: (IN) BEWEGING

 

Eindexamen studenten Autonome Beeldende Kunst, Vormgeving Communicatie, Vormgeving Ruimtelijk Ontwerp, Docent Beeldende Kunst en Vormgeving presenteren hun afstudeerprojecten.

 

Opening

Zaterdag 9 juli om 16.00 uur

Academie Minerva, Gedempte Zuiderdiep 158, Groningen

 

Openingstijden

Zaterdag 9 juli: 16.30 – 19.00

Zondag 10 juli: 12.00 – 17.00

Maandag 11 juli t/m woensdag 13 juli: 10.00 – 21.00

Donderdag 14 juli: 10.00 – 18.00

 

Website Academie Minerva: bit.ly/r3IRHi

olieverf en spuitlak op doek

oil and spray paint on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

Stadhouderslaan 41, Den Haag

Website: www.gemeentemuseum.nl

 

Wie de compleet vernieuwde Wonderkamers van het Gemeentemuseum Den Haag heeft bezocht, zal nooit meer durven beweren dat musea saai zijn. Bezoekers maken hier op een verrassende, speelse en interactieve wijze kennis met beeldende kunst, kunstnijverheid, architectuur en mode. Dankzij de meest moderne tentoonstellingstechnieken komt kunst tot leven door middel van een game waarin je als bezoeker de hoofdrol speelt. Directeur Benno Tempel: “Wie Wonderkamers bezoekt, ervaart iets totaal anders dan bij een traditioneel museumbezoek. Dit is een fantastisch uitje voor gezinnen of grootouders met kleinkinderen en een verlengde leeromgeving voor scholen. Ik daag iedereen vanaf tien jaar uit: Kun jij Wonderkamers aan?”

 

Meer informatie over de Wonderkamers via www.gemeentemuseum.nl/tentoonstellingen/wonderkamers-0

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Onder de titel Dreams of Nature geeft het Van Goghmuseum een overzicht van de symbolistische landschapsschilderkunst. Wat zou dat zijn? Het symbolisme is op zichzelf al een moeilijk te definiëren verschijnsel. Het bestond tussen ongeveer 1880 en 1910 in de beeldende kunst, de muziek en de literatuur. Terwijl wetenschap en industrie zich razendsnel ontwikkelden, hielden de symbolisten zich met minder concrete zaken bezig. Met angsten en fantasieën. De gevoelens van mensen die hun wereld snel – misschien wel te snel – zagen veranderen. Mensen die zich nietig voelden in een heelal dat veel groter en ouder was dan ze altijd hadden gedacht, maar die bij al hun nietigheid toch maar mooi het vermogen hadden om te denken en te dromen. Het symbolisme was een vervolg op de Romantiek van eerder in de negentiende eeuw en liep vooruit op zweverige stromingen in de twintigste.

Denk hierbij aan de vaak wat hysterisch kijkende personages van Jan Toorop en Fernand Khnopff en de engelachtige mensen van Pierre Puvis de Chavannes. Sprookjesachtige figuren die geëxalteerd doen in lange gewaden. Het landschap is in die schilderijen vaak niet meer dan een decor: veel rotsen in de mist met hier en daar een griezelige treurwilg. De mensen en hun gevoelens staan voorop. Toch was juist het landschap voor de symbolisten ‘een ideaal onderwerp’, zo beweren de samenstellers van Dreams of Nature in de catalogus.

Op de tentoongestelde schilderijen komen daarom maar weinig figuren voor. Deze keer moeten de landschappen het werk doen. Die moeten ‘een stemming, een emotie of een diepzinnige gedachte oproepen’. Geen probleem: goede landschapsschilderkunst kan dat. Maar niet alle goede landschapschilderkunst uit de periode 1880-1910 is daarom symbolistische landschapschilderkunst. Dat begrip wordt in Dreams of Nature wel erg ver opgerekt.

Zo is Claude Monet, de beroemdste impressionist, voor deze gelegenheid bij de symbolisten ingelijfd. Zijn Hooibergen, sneeuweffect (1891) is ontegenzeggelijk een stemmig landschap. Warme en koele kleuren zijn er zo meesterlijk in samengebracht dat je als kijker meteen aanvoelt: dit is koud land in warm licht. Maar dat het schilderij uit het museum in Edinburgh nu in het Van Goghmuseum hangt, komt waarschijnlijk vooral omdat Dreams of Nature deze zomer doorreist naar Edinburgh. Daar krijgen ze dan een stel Van Goghs uit Amsterdam als wisselgeld, al is Van Gogh ook niet de eerste schilder aan wie je denkt als het over symbolisme gaat.

Een ander uitgeleend topstuk uit Edinburgh is Visioen van de preek (Jacob in gevecht met de engel) van Paul Gauguin. Met een beetje goede wil kun je Gauguin een symbolist noemen, maar de halve boomstam tussen de figuren maakt het schilderij nog geen landschap. Intussen is het wel te begrijpen dat de samenwerking met Edinburgh is aangegrepen om een van de beroemdste werken van Vincents vriend naar het Van Goghmuseum te halen.

Aan de samenwerking met het museum in Helsinki, de derde locatie van Dreams of Nature, zal het te danken zijn dat er relatief veel Scandinavische schilders in de tentoonstelling zijn opgenomen. Van de Fin Hugo Simberg hangt er bijvoorbeeld een mooi grafisch schilderijtje van een meer met smeltend ijs, van de Zweedse Prins Eugen een schemerig bos en van de Deen Laurits Andersen Ring een vergezicht met veel modder en kale takken in kraakhelder voorjaarslicht. De ene verrassing na de andere. Wat kan ons het dan eigenlijk schelen of er wel of geen symboliek in die landschappen gelezen moet worden? Dat de tentoonstellingsmakers het symbolisme zo breed opvatten heeft de definitie van het begrip misschien geen goed gedaan, maar de tentoonstelling wel.

 

(Geschreven voor NRC Handelsblad van 29 februari)

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

De emotie van de graffiti

 

Beschrijving: Op de grond zit een vrouw te huilen, het poppetje van graffiti troost haar door over haar hoofd te aaien.

 

Beschouwing: In eerste instantie wilde ik emotie in de beeldende straatkunst fotograferen. Beestjes, poppetjes en karikaturen van graffiti die in diverse emotionele toestanden verkeren. Toen ik die foto’s had gemaakt kwam ik tijdens de selectie een graffiti tegen waarvan ik niet in een oogopslag kon zeggen welke emotie daar uit prak. Ik zag er verschillende emoties in. Toen kwam ik op het volgende idee.

 

Emotie is een wisselwerking tussen twee of meer individuen. Zonder iemand anders kun je bijvoorbeeld niet verliefd worden.

Ik heb de graffiti die een ‘onduidelijke emotie’ heeft als onderwerp genomen. Daarnaast heb ik iemand gevraagd om verschillende dingen bij, naast en met het poppetje te doen zodat er een interactie tussen de twee ontstaat. Het gaat in deze serie dus niet om de emoties van het meisje, maar om de emoties van het poppetje. De grap van de serie is dat de emotie van de vastliggende tekening door het meisje verandert. Wanneer zij hem een trap tegen zijn kont geeft, heeft hij pijn. Wanneer zij heel hard haar oren dichtdrukt en schreeuwt, staat hij opeens loeihard te zingen, schreeuwen of schelden.

 

Ik ben blij met het resultaat. Wat ik jammer vind is dat de schaduw van een afdakje een deel van zijn hoofd bedekt. Ook later of eerder op de dag was dat het geval. Twee weken later niet meer, maar door tijdgebrek van zowel mij als de modellen, heb ik de foto’s niet nog een keer gemaakt.

 

Ik heb het meisje specifiek gevraagd om rode pumps aan te doen, een blauwe spijkerbroek en een zwarte top. Op deze manier trekt ze niet alle aandacht, maar valt ze ook niet weg tegen de blauwe tegeltjes. Zij is tenslotte niet het belangrijkste onderwerp in deze serie.

 

Locatie: Utrecht, Oudenoord

Ottograph, a large-scale muralist, has been slinging paint since the age of ten. The Modern Art Museum of Antwerpen (Belgium) is home to a giant Ottograph mural. Otto also painted murals in Moscow, Tokyo, Berlin New York and San Fancisco. Ottograph is also operating the website “I Paint Everyday” www.ipainteveryday.com to encourage the tedious, yet necessary practice of serious painting.

Ottograph has worked for clients like Greenpeace, Tommy Hilfiger, Nike, Mars, Ford, and Merecedes-Benz.

#ottograph

Dutch artist Ottograph created Amsterdam’s first real 24/7 outdoor street art gallery at the Wijdesteeg. This is a pic of the colored paving stones of this smashing aleyway.

#wijdesteeg

Media: illustrator, spraypaint, acrylics, stencil, markers, print and wood.

 

————————

 

In Las Palmas noemen ze alle VJ's VJ. Behalve Ottograph, dat is de Kunstenaar. Zijn voornaamste bezigheid is namelijk schilderen, en dat zie je terug in zijn animaties, waarin beeld - en niet techniek - de hoofdrol speelt. Ooit was Otto Kruijsen, oftewel Ottograph, nachtenlang in de weer met spuitbussen, om een vette piece neer te zetten op trein of muur. Daar kreeg ie genoeg van, en na diverse omzwervingen meldde Otto zich in 1993 aan op de Rietveld Academie, om schilder te worden. Al snel besefte hij dat hij allang wist wat hij wilde en kon, en helemaal geen zin had om voor de zoveelste keer van voren af aan te beginnen. Tabe Rietveld dus. Een goeie zet, want sindsdien is het Otto voor de wind gegaan.

 

Zijn eerste expositie, samen met een paar vrienden, was een groot succes: ze verkochten hun doeken in een galerie verbouwd tot supermarkt, met o.a. een echte kassa bij de deur. Naar aanleiding van deze expositie werd Ottograph gevraagd om prints voor t-shirts en kleding van Bodyglove te ontwerpen. Een toffe maar heftige job, omdat hij alles met de hand deed. Hierna schafte Otto de computer aan. Vele ontwerpopdrachten volgden, en Otto leefde zich jarenlang uit in illustraties en logo's. En hij legde zich toe op het VJ-en. Het schilderen verdween in die tijd naar de achtergrond, de reden waarom hij het ontwerpwerk en illustreren op den duur weer heeft afgestoten.

 

Waar ben je tegenwoordig mee bezig?

Ottograph: "Ik focus me op het schilderen van grote doeken, die ik exposeer. In galerie Vips in Rotterdam hangen bijvoorbeeld doorlopend doeken van mij, maar ook in galeries in Amsterdam en Den Bosch. Vorig jaar had ik nog een expositie in Rome en deze zomer zelfs in St. Petersburg, waar ik erg blij mee ben. Op dit moment heb ik een expositie in de Bijenkorf Amsterdam. Er hangen schilderijen in de galerie, en in de Chill Out kun je jassen en petjes kopen, waar een zeefdruk van mij op staat. Afgelopen zomer heb ik meegedaan aan een kunstproject waarbij zes kunstenaars ieder een tent beschilderden, die op diverse festivals te zien waren, waaronder Lowlands. Vrij recent heb ik ook nog een auto beschilderd, voor een open dag van een school: de kinderen mochten met Ottograph een auto beschilderen. Dus ik ben met een hoop dingen bezig kun je wel zeggen."

 

———————

De Amsterdammer Ottograph was een van de eerste graffiti artiesten van Amsterdam samen met kunstenaars en vormgevers zoals Shoe en Delta. Begin jaren ’90 was Ottograph een van de eerste VJ’s die met 3d animatie werkte, een gegeven wat hem al snel internationale roem opleverde.

 

Als vormgever vonden zijn logo’s gretig aftrek onder bedrijven als Microsoft, Nike, Fanta, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz, Nieuwe Revu en muzikant Junki XL. Ottograph was niet alleen deel van de populaire beeldcultuur hij was ook in zekere mate bepalend voor de koers en de ontwikkeling er van. Tegenwoordig houdt Ottograph zich nog alleen bezig met schilderkunst, waar hij dagelijks verslag van doet op Youtube. Dit maakt hem tot een tegendraadse en eigentijdse Bob Ross. Ottograph heeft actieve deelname aan de populaire beeldcultuur bewust achter zich gelaten maar laat zich er nog wel duidelijk door inspireren in zijn schilderkunst en gebruikt een van de populairste media van vandaag de dag om hier verslag van te doen.

 

Amsterdam is sinds kort een toeristische attractie rijker genaamd "Ottograph Street". Kunstenaar Otto Kruijsen besloot iets te doen aan de voorheen "enge" Wijdesteeg in het centrum. Zeven maanden later blijkt het een hit op instagram. Toeristen komen er geregeld op af.

 

———————

 

Otto Kruijsen (Ottograph3000)

 

>> voorbije exposities / past exhibitions

Over de kunstenaar

Woont en werkt in Amsterdam.

 

'Een pseudoniem biedt geen specifieke voordelen', zegt de kunstenaar die sinds 1993 opereert onder de naam Ottograph Speciale Service, maar 'ik probeer een beetje mysterieus te houden wie of wat er achter Ottograph zit, alsof het een soort kunstbedrijf (factory) is.' Ottograph is actief op het grensgebied van design, illustratie en beeldende kunst. De grens daartussen is aangenaam vaag: een illustratie, gemaakt voor een opdrachtgever, kan geïsoleerd en uitvergroot een tweede leven als kunstwerk gaan leiden. De beelden die hij maakt, zijn strak en clean, tot het uiterste gestileerd en vaak in felle kleuren uitgevoerd. Ze hebben de aantrekkingskracht van logo's, die er zo vanzelfsprekend uitzien alsof ze altijd hebben bestaan. Als illustrator en ontwerper werkte en werkt Ottograph voor onder meer Microsoft, Nike, Panasonic, Ford, Mercedes-Benz en Nieuwe Revu. Zijn bekendste bandlogo maakte hij voor de groep Junkie XL. Over zijn favoriete logo's zegt hij: 'Het is misschien een cliché, maar ik ga voor The Beatles en de Stones. Die 'T' van The Beatles is heel radicaal.

 

Over het logo van de Stones kan ik kort zijn: een monument. Net als Coca Cola en de 'M'-arcade van McDonald's.' Zijn opleiding kreeg hij op straat, 'tussen de metrostellen.' Op zijn tiende begon hij met graffiti op muren en treinen. Daarna begon hij op doek te werken. Hij zat een jaar lang op de Rietveldacademie in Amsterdam, maar dat was geen succes: 'Veel te soft.' Die kortstondige opleiding en enkele computercursussen niet meegerekend, beschouwt hij zich vooral als autodidact. Gevraagd naar zijn belangrijkste invloeden somt hij op: 'Andy Warhol, Jeff Koons, Robert Rauschenberg, Frank Stella, Jasper Johns, Keith Haring, Kenny Sharf. Andere inspiratiebronnen zijn graffiti, films, Afrikaanse, Mexicaanse en Japanse kunst, muziek, grafische vormgeving.' Op tentoonstellingen exposeert Ottograph zowel computerprints als schilderijen. Het een sluit het ander niet uit, vindt hij: 'Ik beoefen ze naast elkaar en ben juist geïnteresseerd in de wisselwerking ervan. Ik ben beter gaan schilderen sinds ik met de computer werk. Daar staat tegenover dat je op de computer sneller je composities kunt aanpassen.'

   

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

De emotie van de graffiti

 

Beschrijving: Een poppetje van graffiti is bang dat de vrouw een champagnekurk tegen hem aan schiet, hij roept STOP!

 

Beschouwing: In eerste instantie wilde ik emotie in de beeldende straatkunst fotograferen. Beestjes, poppetjes en karikaturen van graffiti die in diverse emotionele toestanden verkeren. Toen ik die foto’s had gemaakt kwam ik tijdens de selectie een graffiti tegen waarvan ik niet in een oogopslag kon zeggen welke emotie daar uit prak. Ik zag er verschillende emoties in. Toen kwam ik op het volgende idee.

 

Emotie is een wisselwerking tussen twee of meer individuen. Zonder iemand anders kun je bijvoorbeeld niet verliefd worden.

Ik heb de graffiti die een ‘onduidelijke emotie’ heeft als onderwerp genomen. Daarnaast heb ik iemand gevraagd om verschillende dingen bij, naast en met het poppetje te doen zodat er een interactie tussen de twee ontstaat. Het gaat in deze serie dus niet om de emoties van het meisje, maar om de emoties van het poppetje. De grap van de serie is dat de emotie van de vastliggende tekening door het meisje verandert. Wanneer zij hem een trap tegen zijn kont geeft, heeft hij pijn. Wanneer zij heel hard haar oren dichtdrukt en schreeuwt, staat hij opeens loeihard te zingen, schreeuwen of schelden.

 

Ik ben blij met het resultaat. Wat ik jammer vind is dat de schaduw van een afdakje een deel van zijn hoofd bedekt. Ook later of eerder op de dag was dat het geval. Twee weken later niet meer, maar door tijdgebrek van zowel mij als de modellen, heb ik de foto’s niet nog een keer gemaakt.

 

Ik heb het meisje specifiek gevraagd om rode pumps aan te doen, een blauwe spijkerbroek en een zwarte top. Op deze manier trekt ze niet alle aandacht, maar valt ze ook niet weg tegen de blauwe tegeltjes. Zij is tenslotte niet het belangrijkste onderwerp in deze serie.

 

Locatie: Utrecht, Oudenoord

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

De emotie van de graffiti

 

Beschrijving: Een poppetje van graffiti reikt hebberig naar de grote rode lolly van de vrouw naast hem.

 

Beschouwing: In eerste instantie wilde ik emotie in de beeldende straatkunst fotograferen. Beestjes, poppetjes en karikaturen van graffiti die in diverse emotionele toestanden verkeren. Toen ik die foto’s had gemaakt kwam ik tijdens de selectie een graffiti tegen waarvan ik niet in een oogopslag kon zeggen welke emotie daar uit prak. Ik zag er verschillende emoties in. Toen kwam ik op het volgende idee.

 

Emotie is een wisselwerking tussen twee of meer individuen. Zonder iemand anders kun je bijvoorbeeld niet verliefd worden.

Ik heb de graffiti die een ‘onduidelijke emotie’ heeft als onderwerp genomen. Daarnaast heb ik iemand gevraagd om verschillende dingen bij, naast en met het poppetje te doen zodat er een interactie tussen de twee ontstaat. Het gaat in deze serie dus niet om de emoties van het meisje, maar om de emoties van het poppetje. De grap van de serie is dat de emotie van de vastliggende tekening door het meisje verandert. Wanneer zij hem een trap tegen zijn kont geeft, heeft hij pijn. Wanneer zij heel hard haar oren dichtdrukt en schreeuwt, staat hij opeens loeihard te zingen, schreeuwen of schelden.

 

Ik ben blij met het resultaat. Wat ik jammer vind is dat de schaduw van een afdakje een deel van zijn hoofd bedekt. Ook later of eerder op de dag was dat het geval. Twee weken later niet meer, maar door tijdgebrek van zowel mij als de modellen, heb ik de foto’s niet nog een keer gemaakt.

 

Ik heb het meisje specifiek gevraagd om rode pumps aan te doen, een blauwe spijkerbroek en een zwarte top. Op deze manier trekt ze niet alle aandacht, maar valt ze ook niet weg tegen de blauwe tegeltjes. Zij is tenslotte niet het belangrijkste onderwerp in deze serie.

 

Locatie: Utrecht, Oudenoord

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

olieverf op doek

oil on canvas

 

Through Thick and Thin

Livingstone gallery, Den Haag 2012

 

Simon Schrikker (Utrecht, 1973) is een Nederlands kunstenaar die woont en werkt in Rotterdam. In de periode 1995-1999 studeerde Schrikker aan de Academie Minerva in Groningen, en van 1999 tot 2001 aan het Dutch Art Institute te Enschede, alwaar hij zijn masters behaalde in de beeldende kunsten. In 2005 won hij de publieksprijs voor de Koninklijke Subsidie voor de Schilderkunst en werd zijn werk o.a aangekocht door het Gemeentemuseum Den Haag en de Caldic Collectie.

Schrikker werkt op verschillende formaten canvas, van A5-formaat tot metershoog en schildert recent naast honden ook inktvissen en haaien. De keuze voor deze dieren is niet toevallig: ze zijn alle drie geassocieerd met gevaar en angst, maar ook met kracht.

 

Schrikker: “Dreiging, woede, luiheid - in een hondenlijf worden menselijke kwaliteiten sterker zichtbaar. Niet voor niets kom je altijd dierenparabels tegen in volkskunst, ongeacht welke cultuur. Op mijn dieren kun je menselijkheid projecteren net zoals op die vertelculturen. Ik hou van die dierlijke combinatie van onschuld en waakzaamheid. Graag schilder ik slapende honden, helemaal ontspannen, maar maak ze niet wakker.”

 

The work of Simon Schrikker is a battle between form and content, between painted matter and painted image. His subjects have an apparent simplicity: he paints stray dogs, and recently also sharks and squids. But these images are not illustrations from a book on animal life. For one thing, the images seem to struggle to emerge from the paint. In this sense, these paintings clearly identify themselves as paintings. The medium is part of the message. And since the animals that Simon paints are associated with several degrees of danger and fear, there is also a certain aggression in his images. This aggression returns in the painterly way the surface is treated. As a result of this dialectic, Simon’s work flirts with expressive abstraction: the images arise from matter but immediately seem to disappear into it again, leaving the audience to unravel what it is they are looking at. This dialectic is the engine that propels Simon’s work: what moves on the canvas is, ultimately, a painterly gesture.

De emotie van de graffiti

 

Beschrijving: Een vrouw op rode pumps geeft een poppetje van graffiti een harde trap tegen zijn kont, het poppetje gilt van pijn.

 

Beschouwing: In eerste instantie wilde ik emotie in de beeldende straatkunst fotograferen. Beestjes, poppetjes en karikaturen van graffiti die in diverse emotionele toestanden verkeren. Toen ik die foto’s had gemaakt kwam ik tijdens de selectie een graffiti tegen waarvan ik niet in een oogopslag kon zeggen welke emotie daar uit prak. Ik zag er verschillende emoties in. Toen kwam ik op het volgende idee.

 

Emotie is een wisselwerking tussen twee of meer individuen. Zonder iemand anders kun je bijvoorbeeld niet verliefd worden.

Ik heb de graffiti die een ‘onduidelijke emotie’ heeft als onderwerp genomen. Daarnaast heb ik iemand gevraagd om verschillende dingen bij, naast en met het poppetje te doen zodat er een interactie tussen de twee ontstaat. Het gaat in deze serie dus niet om de emoties van het meisje, maar om de emoties van het poppetje. De grap van de serie is dat de emotie van de vastliggende tekening door het meisje verandert. Wanneer zij hem een trap tegen zijn kont geeft, heeft hij pijn. Wanneer zij heel hard haar oren dichtdrukt en schreeuwt, staat hij opeens loeihard te zingen, schreeuwen of schelden.

 

Ik ben blij met het resultaat. Wat ik jammer vind is dat de schaduw van een afdakje een deel van zijn hoofd bedekt. Ook later of eerder op de dag was dat het geval. Twee weken later niet meer, maar door tijdgebrek van zowel mij als de modellen, heb ik de foto’s niet nog een keer gemaakt.

 

Ik heb het meisje specifiek gevraagd om rode pumps aan te doen, een blauwe spijkerbroek en een zwarte top. Op deze manier trekt ze niet alle aandacht, maar valt ze ook niet weg tegen de blauwe tegeltjes. Zij is tenslotte niet het belangrijkste onderwerp in deze serie.

 

Locatie: Utrecht, Oudenoord

1 3 4