bus hotel
A 2 levels bus is transformed to a moving 7 beds hotel. A bed and breakfast space rational is installed in an existing bus structure. The bus can also be used by small commuting communities such as the professors of off town Universities.

This project reconsiders the design of an existing two floor bus. The interior space of the bus is transformed to a hostel room containing 7 beds, a water closet and a living room. The chosen vehicle could be a German bus or whatever other type of 2floor bus with similar dimensions.
The design that is not realized yet is founded on a concrete process. The process is regulated by the use of ordinary, banal material. A particular conception of the "prosaic" banality is in the core of these series works. They are undertaken without a commission from any contractor. A type of archeological find is defined through an arbitrary choice of a common object that is located in some objects or conditions of the most "trivial reality". Furthermore the find is never valuable enough to be discovered, due to the closeness in which it appears to our eyes. Something insignificant or common is transformed to a find or it is named a find. In this particular case a common two floor bus becomes a find.
In this process the find is then described as an architectonic piece. What this would mean? We usually think that architecture is identified to a shell that is forming a function. We sometimes think that architecture is an administration analogue to the dress's covering: the dress perfectly suits to a body and the building to a function. The body "itself" and its movements in this case are considered to be the function that an architecture is called to host. "Simply" form follows function. But which is the function that is followed by which form? How simple is this procedure inherited by modernism? It constructs a relation to the body, relation to "normal", "natural", "evident" cover of a given function: the body thus seems to be inscribed in the architectonic result in an "obvious" manner. It is supposed to act and react in the architectonic frame as a presupposed entity. This kind of uni-dimensional preparation of the body is what is needed in ergonomics, concerning the understanding of interactions among the user and the user's system in order to optimize human well-being in the system performance. In this sense a chair is our sitting position. The table is a particular way to adjust our hands:

The furniture form realized body positions. The buildings too after modernism are transformed to recipients of a particular, functional mobility. This particular concept of function could be thought again. Sullivan's leit motif "form follows function" leaves an open question about what function would be, if not the shape of stabilized habits. The stabilized habit becomes a rule that regulates space. This concept of function did not only put problems to the particular shaping of ergonomics; not only it structured the created space and the objects made for it. This same concept rules the more complex building programs: the architect is called to prove his scholarship while covering preexisting programs in a similar rationale. The idea that a complex function can be understood as analogous to the body's simple acts stabilizes the social attitudes and is deeply conservative. If we accept that architecture always give form to a predetermined function we have to accept also that a function is not addressed by an architect. An office building is an office building, a bank is a bank, a restaurant is a restaurant. These tautologies can show the emptiness of the architectonic discourse. They reproduce the idea of a chair and of a table, extending it to whatever could be designed space. The Neufert family of manuals for architecture derive from this concept of the "simple sitting on a chair". Neufert is above all its interior accurate specifications a declaration of this very strong concept: architecture has no content. The shape of it is already conceived without thought by some repetitions, changing within time but shaped by the time itself. We can count some results and get this shape; then we have what we need: the "correct" arrangements, interrelations between spaces, subordination of one space to another. Our task would then now be to cover them with a simple cover. Architecture seems to be from one point of view the combination and manipulation of the given information in order that it is installed in a specific site; from another point of view architecture is a covering of all this predefined content. An affirmation that there is nothing to add except a cover in an already shaped, existing construction. A finished diagram that is tied to a genealogy of similarities lies in the background of this procedure. The particular diagram that defines a space: a restaurant, an office, a bank or a bus is beyond question. The provocative architecture is - after modernism and still - re-handling stable functional entities in houses and in offices. The architecture we know can only speak within the surplus of this mechanism, to make for example a museum articulate an utterance or a proposition at the side of this "function covering"; it can make for example a museum speak, the super market announce something with its cover, not revising of course its interior structure and its function.
Hotel Bus and some more projects of this kind are suspicious about this type of architectonic strategy. In these works architecture could be defined in a reversed way. Architecture is tested as a residue of a former function. We recall the artist works of Rirkrit Tiravanija: I think about the way Tiravanija takes care about the traces of his "acts" or "performances" he prepares. Tiravanija does not insist on the action itself when the moment comes to make a reference to it: he records its scene. The action's scene, where it took place, this residue (which is somehow sad as if it was reconsidered in a condition of the mourning of the action) could be architecture in the way we address it today. Maybe it reminds a speaking archaeology referring to whatever is done as if it were non understandable or already, a priori, lost. The recording of an empty bus, deprived by the people that inhabits it shows in the same time its shape (in a monumental grasp of its abandonment) and the strange particular mourning of the passengers. In this condition the form neglects its own value; the form's value is postponed due to a failure that controls it. The skin of the vehicle is a given shape and in the same time a particular schema, proposed for a revision. The 2 floor bus is provided now as a field for transformation. We can imagine differently the space because we can also forget what is normally a bus. The architect can then project a particular amnesia. The project is asking for a cancellation of the architect as a creator. What could be important then in this background would be the distortion of a view or an alternative description of a bus than a bus design.
Two concrete functional entities were in the center of my interest in this project. A particular meeting of them: the typical normal 2 floor bus and in the same time a bed and breakfast hostel function. Each of them independently is presented as a stable banal entity; together they organize a more enigmatic hybrid. Architecture in this case would have the structure of forgetting. Furthermore the architectonic project would then be an essay work: in the french sense of the word essay derives from the verb "essayer", meaning "to test" or "to try". The work of architecture could then propose a particular testing of an amnesiac procedure. Imagination is attesting a cancellation of the architect's role. This role is identified to the role of somebody that is mourning what is lost in a moment where this loss did not occurred yet. Such project cancels also the architect as a proposer of a form or maybe it installs some different exigencies for the meaning of form: the form's conceptual structure is understood in a different level. The thinking gap is more important than any undertaken design. The beds can better be placed in this particular way or another, the floor can be wooden or not; these decisions do not have any crucial importance. What matters here would more be the potential of the distortion and a promise for its possible meaning. The acceptance of the everyday matter as a void shape of a particular amnesia.
The proposed conceptual distortion in this bus project is regulated through two different strategies. The first one could be named "the platform strategy" and the second is known as "the strategy of collage".

In order to work with the platform strategy the bus is first emptied. It is then occupied by beds, coaches and a bathroom. In a way we can already imagine how such a space could be inhabited. It could be useful for people traveling long distances that are not covered by other transport media. Researchers of any kind or travelers, people that commute between cities or observers of difficult areas such as divided Cyprus or Palestine can use this setting that is proposed already with the equipment and the emptied interior of the bus. A type of motion that needs time in streets and also a type of land that does not include possible hotel facilities read this vehicle as a proposed hybrid function.

The platform strategy could be described as an abstract way to determine a program: an inverse way to crystallize the project's rationale through an indeterminable point of view. We could start our investigation through a program of an invisible, dispersed hotel the rooms of which realize a particular fragmented, abstract and moving whole. Hotel BUS then would be a version of space that seeks its way to incorporate its background. Hotel BUS does not speak yet precisely about its use; it is formed though as a platform of possible habitation of different types of motion, organized through an alternative grasp of the concept of function. A heretical reconsideration of the interior is the main conceptual construction.

The vehicle's skin remains practically intact. The collage strategy functions here in an invisible manner. We have not seen such a bus, but nothing is striking in this transformation. We don't even know what such a construction will host. Nevertheless we may know how to inhabit it. This knowledge of inhabitation comes together with the function of the elements that are put inside the bus. Typical banal elements show us already how to interact with them. The beds, the sofa, the water closet, the shower, the small wardrobes, the bookcases already speak about a particular type of stay in which we know how to behave. They are all elements of a given functionalism, traditional now originated from modernism. They are elements that are monumentalizing or stabilizing in a banal way the small narrations of the everyday house. The joints that are made between these objects of domestic everyday life and an empty bus create the hotel BUS as a platform. The fragments of a domestic archeology propose a mnemonic rearrangement for the space of a vehicle. Mnemonic ready-mades are proposed for a mobile melted form that is awaiting possible functions. A programmatic design proposes the possibilities of a transposition in the program. The sole mnemonic rearrangement determines the type of a proposed architectonic amnesia.


Με τη μελέτη σχεδιάζεται η αναδιαρρύθμιση υπάρχοντος λεωφορείου. Ο εσωτερικός χώρος του λεωφορείου μετατρέπεται σε ξενώνα που περιλαμβάνει 7 κρεβάτια, λουτρό και καθιστικό. Το όχημα που επελέγη θα μπορούσε να είναι ένα τυπικό γερμανικό λεωφορείο ή επίσης οποιοδήποτε διαφορετικό διώροφο μοντέλο με αντίστοιχες διαστάσεις.
Το έργο, που δεν έχει υλοποιηθεί ακόμα, βασίζεται στην επίμονη πίστη σε κάποια συγκεκριμένη διαδικασία. Η διαδικασία καθορίζεται από την χρήση πεζού, καθημερινού υλικού. Κάποιου είδους ιδιαίτερη σύλληψη του "κοινότοπου" ενδιαφέρει τις εργασίες αυτής της σειράς. Γίνονται χωρίς ανάθεση από συγκεκριμένο εργοδότη: Με κάποια κίνηση που θυμίζει εύρεση αρχαιολογικού σπαράγματος εντοπίζεται κατ' αρχήν κάποιο κοινό αντικείμενο της καθημερινότητας. Ωστόσο το εύρημα δεν είναι ποτέ κάτι άξιο για να ευρεθεί ως κάτι πολύτιμο. Μετατρέπεται σε εύρημα ή ονομάζεται εύρημα κάτι που κατ' αρχήν φαίνεται ασήμαντο ή κοινό. Εν προκειμένω γίνεται εύρημα ένα διώροφο λεωφορείο.
Η διαδικασία καταγράφει κατόπιν το εύρημα ως αρχιτεκτονικό κομμάτι. Τι είναι αυτό; Πιστεύουμε συχνά ότι ότι η αρχιτεκτονική ταυτίζεται με ένα κέλυφος που μορφώνει μια λειτουργία: νομίζουμε πως η αρχιτεκτονική είναι διαχείριση αντίστοιχη με εκείνη του ρούχου το οποίο εφαρμόζει τέλεια σε ένα σώμα. Το σώμα και οι κινήσεις του σώματος σε εκείνη την περίπτωση αποτελούν τη λειτουργία που καλείται να οργανώσει η αρχιτεκτονική. "Απλά" η μορφή ακολουθεί την λειτουργία. Όμως ποια είναι η λειτουργία που ακολουθεί ποια ακριβώς μορφή; Πόσο απλή είναι όμως αυτή η διαδικασία που μας κληροδότησε ο μοντερνισμός; Κατασκευάζει μια σκέψη σχετική με το σώμα, σχετική με την "φυσικότητα", με το "αυτονόητο" αρχιτεκτόνημα: σχετική τελικά με την άποψη ότι το σώμα συνδέεται με το αποτέλεσμα μονοσήμαντα. Κάτι τέτοιο ζητά η εργονομία. Μια καρέκλα είναι το κάθισμά μας και η πλάτη μας: είναι υλοποιημένη μια συγκεκριμένη σωματική στάση. Στον μοντερνισμό η ιδέα αυτή για τη λειτουργία δέσμευσε τη σκέψη, όχι μόνο εν σχέσει προς κάποια εργονομική σύλληψη των αντικειμένων και των χώρων, αλλά και σχετικά με την υλοποίηση πολύπλοκων κτιριολογικών προγραμμάτων, τα οποία με κάποιο τρόπο ο αρχιτέκτονας καλείται να καλύψει με παρόμοια λογική. Η σκέψη ότι μια σύμπλοκη λειτουργία υπακούει σε αντίστοιχη τελεολογία με εκείνη των απλών δράσεων του σώματος σταθεροποιεί την κοινωνική συμπεριφορά σε συγκεκριμένες εκφάνσεις της και -στο βάθος της- είναι ακραία συντηρητική. Αν δεχθούμε ότι η αρχιτεκτονική πάντοτε δίνει φόρμα σε μια προαποφασισμένη λειτουργία, πρέπει ταυτόχρονα να δεχθούμε ότι η λειτουργία είναι κάτι τελειωμένο το οποίο ο αρχιτέκτονας δεν επερωτά. Ένα κτίριο γραφείων είναι κτίριο γραφείων, μια τράπεζα είναι τράπεζα και ένα εστιατόριο είναι εστιατόριο. Η σκέψη αυτή που μεταφέρει την ιδέα της καρέκλας ή του επίπλου στον σχεδιασμό είναι υπεύθυνη για τα εγχειρίδια αρχιτεκτονικής τύπου Neufert. Από τον Neufert προκύπτει η ιδέα της αρχιτεκτονικής ως καλύματος. Ο μηχανισμός που πρόκειται να καλύψουμε χρειάζεται βέβαια κάποιες διορθωτικές παρεμβάσεις για να χωρέσει σε ένα συγκεκριμένο οικόπεδο ή για να εξυπηρετήσει κάποιες ειδικές ανάγκες. Η αρχιτεκτονική διαχείριση είναι ταυτισμένη με αυτές τις διορθωτικές κινήσεις που - από την μια μεριά- δίνουν θέση στον χωρικό μηχανισμό και - από την άλλη- βρίσκουν για αυτόν τον μηχανισμό σε αυτή την θέση το καλύτερο κάλυμμα. Ένα τελειωμένο διάγραμμα που προσδένεται τυπολογικά σε κάποια γενεαλογία παρόμοιων χώρων βρίσκεται στο βάθος αυτής της διαδικασίας. Το διάγραμμα που καθιστά τον χώρο: εστιατόριο, γραφείο, τράπεζα ή λεωφορείο είναι πέραν επερώτησης. Βρίσκεται πάντοτε εδώ -μαζί με τους αρχιτέκτονες και αργούμε να το αμφισβητήσουμε. Η ανατρεπτική αρχιτεκτονική που γνωρίσαμε μετά από τον μοντερνισμό εργάζεται κι αυτή για να βάλει σε άλλες θέσεις και με διαφορετικό τρόπο τα ίδια πράγματα στα σπίτια και στα γραφεία. Εργάζεται για να μιλήσει με το πλεόνασμα αυτού του μηχανισμού, για να κάνει παραδείγματος χάρη ένα μουσείο να μιλά, το super market να λέει κάτι με το κάλυμμά του και όχι για να αναθεωρήσει βέβαια το μηχανισμό της λειτουργίας του.
Στο hotel Bus και σε άλλα projects αυτού του είδους εργάζομαι με καχυποψία προς αυτή την αρχιτεκτονική στρατηγική. Σε αυτές τις εργασίες η αρχιτεκτονική θα έπρεπε να προσδιορίζεται αντίστροφα. Η αρχιτεκτονική δοκιμάζεται ως απόβλητο προηγούμενης χρήσης. Θυμάμαι τον εικαστικό καλλιτέχνη Rirkrit Tiravanija και σκέπτομαι με καλή διάθεση κάτι που έχει σχέση με το ίχνος που αφήνουν πίσω οι δράσεις που προετοιμάζει. Ο Tiravanija δεν έπιμένει τόσο στην ίδια την δράση όταν έρχεται η στιγμή για να αναφερθεί σε αυτήν: καταγράφει την σκηνή της. Η σκηνή της δράσης, εκεί όπου κάτι έγινε, αυτό το υπόλειμμα (που είναι κάπως θλιβερό σαν να βαπτίζεται στο πένθος) είναι η αρχιτεκτονική με τον τρόπο που μπορούμε να την σκεφτούμε σήμερα. Ίσως θυμίζει κάποια αρχαιολογία που μιλά για ό,τι έγινε σαν να ήταν κάτι ακατανόητο και ήδη εκ των προτέρων χαμένο. Η καταγραφή του λεωφορείου άδειου, χωρίς τον κόσμο που το γεμίζει, δείχνει ταυτόχρονα τη μορφή του (στο μεγαλείο της εγκατάλειψης, δηλαδή ενώ αδιαφορεί για τον εαυτό της) και το πένθος της έλλειψης επιβατών. Κάποια σάρκα είναι καθοριστική για τις δράσεις του οχήματος. Αποτελεί ένα κεκτημένο χώρο ένα ιδιότυπο σχήμα που μας δίνεται για επανεξέταση. Το διώροφο λεωφορείο ως σάρκα μας προσφέρει ένα πεδίο για παραμόρφωση. Ο αρχιτέκτονας μπορεί να φανταστεί κάπως αλλιώς τον χώρο επειδή ξεχνά τι είναι συνήθως ένα λεωφορείο. Το έργο του είναι μια δοκιμαστική αμνησία. Το έργο του ζητά την παιγνιώδη κατάργηση του αρχιτέκτονα ως δημιουργού. Σημασία έχει να σκεφτεί την παραμόρφωση του λεωφορείου, όχι τόσο να την σχεδιάσει.
Εν προκειμένω ενδιέφεραν 2 συγκεκριμένες λειτουργικές μονάδες καθορισμένες με σαφήνεια από την αρχιτεκτονική πρακτική: το bed and breakfast hotel και το λεωφορείο. Καθε μια χωριστά ευσταθεί ως κάτι δεδομένο: μαζί οργανώνουν ένα υβρίδιο περισσότερο αινιγματικό και ενδιαφέρον. Ο αρχιτέκτονας μπορεί να φανταστεί κάπως αλλιώς τον χώρο επειδή ξεχνά τι είναι συνήθως ένα λεωφορείο. Το έργο του σε αυτήν την περίπτωση είναι δοκιμαστικό ή δοκιμιακό: προωθεί μια δοκιμαστική αμνησία. Η στιγμή της φαντασίας είναι στιγμή μιας ματαίωσης του ρόλου. Ο ρόλος του αρχιτέκτονα ταυτίζεται με τον ρόλο κάποιου που πενθεί ό,τι χάνεται, μέσα στο ξέσπασμα για κάτι που δεν έγινε ακόμα. Το έργο του καταργεί τον αρχιτέκτονα ως δημιουργό μιας μορφής ή θέτει στην έννοια της μορφής διαφορετικές απαιτήσεις. Σημασία έχει να σκεφτεί κανείς την παραμόρφωση του λεωφορείου, όχι τόσο να την σχεδιάσει. Αν τα κρεβάτια θα χωρέσουν καλύτερα έτσι ή αλλιώς, αν το πάτωμα θα είναι ξύλινο ή όχι, αυτό δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει η δυναμικη της παραμόρφωσης, η αποδοχή της καθημερινής ύλης ως κενής, αμνησιακής μορφής.
Με ποιόν τρόπο οργανώνεται η προτεινόμενη παραμόρφωση; Με βάση 2 διαφορετικές στρατηγικές. Η πρώτη ονομάζεται στρατηγική της πλατφόρμας και η δεύτερη είναι η γνωστή στρατηγική του collage.
Γράφω στρατηγική της πλατφόρμας: εννοώ: το λεωφορείο αδειάζει από καθίσματα. Είναι τώρα κατειλημμένο από κρεβάτια, καναπέδες και ένα λουτρό. Με κάποιο τρόπο μπορούμε να φανταστούμε πώς κατοικείται ένας τέτοιος χώρος. Μπορεί να είναι χρήσιμος για ανθρώπους που καλύπτουν συχνά μεγάλες αποστάσεις και θέλουν να κερδίζουν τον χρόνο του νυκτερινού ύπνου τους. Μπορεί να χρησιμεύει για εξερευνήσεις ή ερευνητικές κινήσεις σε τόπους που στερούνται επαρκών ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων όπως είναι μερικοί απομακρυσμένοι παράξενοι τόποι ή τόποι δύσκολοι ή ιδιαίτεροι όπως είναι η διχασμένη Κύπρος ή η Παλαιστίνη. Εντελώς αντίστροφα τέτοια λεωφορεία μπορούν να συγκροτήσουν ένα αόρατο κινητό ξενοδοχείο που πραγματοποιεί με διασπασμένο τρόπο διαφορετικά ταξίδια σε μια περιοχή, συγκροτούμενο μόνον ως αφηρημένο άθροισμα και όχι ως κτιριακό σύνολο. Το hotel BUS είναι μια εκδοχή χώρου που αναζητά μόνη της τον τρόπο να χωρέσει μέσα στο περιβάλλον του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν μιλά ακόμα με ακρίβεια για την χρήση του, ωστόσο είναι μια προσφερόμενη πλατφόρμα εναλλακτικών λειτουργιών, που οργανώνεται από κάποια αιρετική διευθέτηση ενός συγκεκριμένου σαρκίου- ωχήματος.
Γράφω στρατηγική του collage: εννοώ ότι ναι μεν δεν είδαμε ακόμη ένα τέτοιο λεωφορείο, ωστόσο δεν προσφέρεται εδώ κάτι ανήκουστο. Δεν ξέρουμε ακόμα τι θα κάνει ένα τέτοιο κατασκεύασμα. Ξέρουμε όμως σχεδόν να το κατοικούμε. Αυτό προκύπτει από την χρηση των στοιχείων που είναι όλα κοινότοπα. Τα κρεβάτια, ο καναπές, το λουτρό, οι μικρές ντουλάπες, οι βιβλιοθήκες, μιλάνε ήδη για κάποιο είδος διαμονής προς το οποίο γνωρίζουμε πώς να συμπεριφερθούμε. Είναι όλα στοιχεία μιας δεδομένης λειτουργικότητας παραδομένης από τον μοντερνισμό και μετά. Είναι στοιχεία που μνημειώνουν ή σταθεροποιούν με συγκεκριμένο τρόπο αφηγήσεις της κατοίκησης και του σπιτιού. Η επικόλληση λοιπόν είναι πρωτίστως μια ιδιαίτερη σύζευξη του διώροφου λεωφορείου με θραύσματα κάποιας οικειακής αρχαιολογίας. Γίνεται όμως και επιμέρους χρήση έτοιμων μοτίβων όπως το μοτίβο του καναπέ, του κρεβατιού, του ανοικτού λουτρού. Η τακτική της παράθεσης επικολλημένων αποσπασμάτων προτείνει κάποια μνημονική αναδιάταξη. Το είδος της επικόλλησης μιλά για αφηγήσεις που μπορούν να επικολληθούν αλλά επίσης για τη χρήση μνημονικών ready mades στη λήθη και μνήμη που ζητά ο σχεδιασμός. Η μνημονική αναδιάταξη ταυτίζεται τελικά με τον σχεδιασμό, η ίδια η μνημονική αναδιάταξη καθορίζει το είδος της προτεινόμενης αρχιτεκτονικής αμνησίας.

BUS HOTEL DIY instructions
1. Empty a used double decker bus from its row seats and from its metallic handlers. Create a two level empty space.
2. Locate a water tank on the rooftop of the bus, a small sink on the lower deck, communicating both by a
system of tubes Stabilize an elementary solar panel for hot water. Put a simple metallic ladder on the bus exterior: water renewal will be easier with the use of simple PVC water tubing through the ladder.
3. Add the sinks, a mini shower and a chemical basin in the upper deck. A metallic surface more or less transparent can separate the bathroom from the beds area at the upper deck.
4. Build 7 beds, a water closet and a living room inside the bus.

[ The common double decker bus is treated as an idiosyncratic archaeological find; another future than the one that is related to its past is programmed for it. Such a find is never valuable enough to be discovered, due to the closeness in which it appears to the normal understanding of everyday objects. Its discovery thus coincides to its transformation. The mechanism of archeology is defined here through an arbitrary choice of a common object, (located in the most "trivial reality") and the simultaneous distortion of it toward a different conceptual area. The find is created through the distortion of a norm related to it. ]

Selected and presented by Ethel Baraona Pohl in www.plataformaarquitectura.cl/2009/01/22/hoteles-mas-alla...

[ Aristide Antonas, architect with the collaboration of Katerina Koutsogianni. ]
14 photos · 13,877 views