flickr-free-ic3d pan white

Ban Khlong Luek Border Market (Rong Kluea Market

The Aranyaprathet international immigration control is 500 metres from Talat Rong Kluea. Passport bearers can pass and travel to the third country with approved visa from the Cambodian Embassy or Consulate. This is the shortest way to travel in Cambodia. There are vans, pick-up trucks for rental service to Poipet, Siam Riap

   

Tracing its origins to the end of the war in Cambodia, this market is renowned for selling secondhand brand name garments at very cheap prices. Originally, brand name clothes in good condition were donated to Cambodian people through the United Nations. Cambodian people brought the clothes to sell at the Thai border. At present, there are no more donated clothes. Nevertheless, the market is still popular because of its former business. These days, goods which are on sale there are exported from Korea, Japan, and Hong Kong. They are bought to be resold at Rong Kluea Market, which is the largest source of secondhand clothes from abroad, while shoes, purses, winter sweaters and jackets will be sorted into containers and shipped to Laem Chabang Sea Port, Chonburi Province. Jeans and other pants are shipped via Cambodias’ Kampongsom Sea Port. Some expensive brand name jeans may be resotred and sent to be sold in Japan. www.tourismthailand.org/attraction/sakaeo-27-4322-1.html

 

For further information contact the Tourism Authority of Thailand’s Nakhon Nayok (Nakhon Nayok, Sakaew, Prachin Buri) 182/88 Moo 1, Suwannasorn Road, Tambon Thachang, Muang District, Nakhon Nayok 26000. Tel 0-3731-2282, 0-3731-2284, 0-3731-5664; fax: 0-3731-2286; website: www.tat8.com;

Email: tatnayok@tat.or.th

/ ข้อมูลเพิ่มเติมติดต่อ ททท. สำนักงานนครนายก โทร.0 3731 2282 หรือ www.tat8.com / นายกรกฎ โอภาส : ผู้เสนอข้อมูล

 

ตลาดชายแดนบ้านคลองลึกที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย หรือที่เรียกกันอีกชื่อหนึ่งว่าตลาดโรงเกลือ อยู่ที่บ้านคลองลึก ต.ท่าข้าม ห่างจากตัวอำเภออรัญประเทศไปทางทิศตะวันออกประมาณ 6 กิโลเมตร ติดชายแดนไทย – กัมพูชา การเดินทางใช้เส้นทางหลวงหมายเลข 33 เส้นสระแก้ว – อรัญประเทศ ตลาดโรงเกลือเป็นตลาดทางการค้าที่สำคัญของพรมแดนแถบนี้ อยู่ทางฝั่งไทย ร้านค้าในตลาดสร้างเป็นแบบโรงเรือนแบ่งเป็นห้อง ๆ สินค้าส่วนใหญ่มาจากฝั่งเขมร เช่น เครื่องทองเหลือง เครื่องเคลือบ เครื่องกระเบื้อง ถ้วยชาม เสื้อผ้า ผ้าม่าน รองเท้า เครื่องใช้ไฟฟ้าจากประเทศรัสเซีย เครื่องจักสาน ปลาแห้ง เป็นต้น และจากตลาดคลองลึกไปอีกประมาณ 500 เมตร จะถึงด่านคลองลึกที่เป็นจุดผ่านแดนไปสู่ตลาดปอยเปตของประเทศกัมพูชา จากตลาดชายแดนบ้านคลองลึกจะมีรถตู้ รถปิกอัพของบริษัทนำเที่ยวให้เช่าเหมาไปยังตลาดปอยเปต เมืองเสียมเรียบอันเป็นที่ตั้งของปราสาทนครวัด – นครธม ติดต่อได้ที่บริเวณตลาดบ้านคลองลึก

 

ข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ คอลัมน์ “โลกหลากวิถี”

น้อยคนนักรู้ว่าตลาดโรงเกลือชายแดนไทย-เขมร ที่อรัญประเทศ-ปอยเปต จังหวัดสระแก้ว เป็นตลาดชายแดนที่ยิ่งใหญ่มากในเอเชีย ยิ่งใหญ่ทั้งปริมาณผู้คนหลายชาติที่ไปชุมนุมซื้อขายกันทุกวัน เฉ่งกันด้วยเงินบาทสดๆ วันละเป็นหมื่นคน อีกทั้งยังยิ่งใหญ่ในฐานะเป็นศูนย์กลางตลาดสินค้า "แบรนด์เนม" มือสองของโลก อย่างกางเกงยีนยี่ห้อดังๆของโลก รองเท้าหนัง กระเป๋าถือสตรี ชุดเสื้อผ้าชายหญิงแบรนด์เนม ชั้นยอดๆ ของโลก ที่ทั้งหมดมาจากอเมริกา อิตาลี ฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ น่าพิศวงกางเกงยีน มือสองยี่ห้อดังสนั่นโลก

 

รองเท้าหนังยอดแบรนด์เนมจากยุโรปที่โลกรู้จักกันดี ล้วนถูกส่งลงเรือมุ่งมาไทยไปรวมกัน

อยู่ที่ตลาดโรงเกลือสัปดาห์ละหลายคอนเทนเนอร์ โดยตลาดโรงเกลือเป็นผู้จัดกระจายไปขายต่อ อีกหลาย ประเทศในเอเชียและแอฟริกา ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ บางวันพบอเมริกันจากเท็กซัสไปด้อมๆมองๆหายีนเก่าล้ำค่า ให้ราคาตัวละเป็นหมื่นๆ เพื่อเอาไปขายต่อ คล้ายซื้อไวน์เก่าเก็บล้ำค่าฝรั่งเศสเอาไปเก็งกำไรขายต่อยังไงยังงั้น พบพ่อค้าญี่ปุ่น มาเลเซียและหลายชาติแอฟริกาไปเลือกยีนแบรนด์เนมดังๆเอาไปขายต่อ

ตลาดโรงเกลือไม่ใช่ตลาดชายแดนเล็กๆ เฉอะ แฉะ ข้าวของล้วนของ เหลือใช้ และเศษซากจากสงครามอินโดจีน ที่ชาวเขมรเอาวางแบกะดิน ขาย อาทิ กะละมังอะลูมิเนียม ทำจากซากเครื่องบินอเมริกัน ชุดเสื้อผ้า ทหารจีไอ ฯลฯ แล้วซื้อเครื่องอุปโภคบริโภคไทย ตั้งแต่ไม้ขีดไฟ

ยันเสื้อผ้ากลับไปเขมร ของที่แพงกว่านั้น ชาวเขมรยังจนไม่มีเงินพอซื้อ

 

ใครคิดว่าตลาด โรงเกลือยังเป็นอย่างนั้นเลิกได้แล้ว นั่นมันตอนเวียดนาม เหนือบุกยึดเวียดนามใต้ได้หมด และเขมรแดงครองเขมรได้ทั้งประเทศใน ปี 2518 สมัยนี้ตลาดโรงเกลือใหญ่มาก มีถึง 4 ตลาดด้วยกัน ได้แก่ ตลาดโรงเกลือ อบจ.ตลาดโกลเดนเกต ตลาดเดชไทย และตลาดเบญจวรรณ แต่ด้วยพื้นที่ที่ติดต่อเป็นผืนเดียวกัน ทำให้ดูเป็น ตลาดเดียวที่ใหญ่มาก ใหญ่ขนาดสนามฟุตบอล 10 สนามเอามาเรียงสอง

 

กอปรด้วยผังเมือง ถนนภายในเทคอนกรีตเรียบร้อย มีอาคารเป็นหมวดหมู่ สัดส่วน แบ่งเป็นห้องหรือหน่วยให้เช่า ขายของกว่า 3,000 หน่วย โดยไม่นับที่แบกะดินขายอีกมาก ที่โน่นคึกคักทั้งวัน มิฉะนั้นใครจะไปเสี่ยงขายให้เจ๊ง

นายพิชัย ประสิทธิ์ชูวงศ์ กก.สภาวัฒนธรรม จ.สระแก้ว ผู้ประสานงาน การท่องเที่ยวไทย-กัมพูชา และนางเบญจวรรณ จันทนฤกษ์ หนึ่งในสี่ เจ้าของตลาดที่โน่นเผยสภาพจริงวันนี้ว่า น่าจะเป็นตลาดชายแดนที่ใหญ่ ที่สุดในเอเชีย อาคเนย์ หรืออาจในเอเชีย ความคึกคักพลุกพล่านมีตั้งแต่

06.00-20.00 น. เหลือเชื่อตีห้าอากาศ ยังขมุกขมัวอยู่เลย

 

ชาวเขมรนับพันๆ คนไปออกันแน่นอยู่หน้าประตูเหล็ก ปิดกั้นพรมแดน รอเจ้าหน้าที่ไทยเปิดด่านตอน 6 โมงเช้า พอเปิดต่างพรวดเข้ามาในแดน ไทยอย่างเริงร่า มุ่งไปตลาดโรงเกลือทันทีราวกับกระแสน้ำทะลัก ระหว่างวันคึกคักยิ่งขึ้น เมื่อนักท่องเที่ยวไปเยือนไม่รู้กี่คันรถ

 

ตลาดจะคึกคักเป็น 2 เท่าตอนตรุษจีน ปีใหม่และสงกรานต์ เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลับฟ้า ชาวเขมรจะพากันรีบกลับตามกฎของไทย ทั้งน่าดีใจ วันนี้ขอทานเด็กเขมรมากมายที่สร้างความรำคาญอย่างสุดอึดอัด บัดนี้หายไปแทบหมด อาจเพราะชาวเขมรมีฐานะ ดีขึ้น

ข้าวของที่วางขายตอนนี้ ไม่ใช่ของเหลือเดน หรือทำเทียม เป็นของผลิต ใหม่ๆจากหลายประเทศ และของแบรนด์เนมมือสองยี่ห้อดังๆ ของโลก อย่าเข้าใจผิดว่า กางเกงยีน เสื้อผ้าหรูๆ รองเท้าหนังสวยๆ กระเป๋าถือสตรี อย่างยอด เป็นของชาวโลกตะวันตกและชาติเอเชียร่ำรวยอย่างญี่ปุ่น

และเกาหลีบริจาคให้เขมรแล้วทะลักมาไทย

 

นายเซียง ฮง เฮียง ชาวเขมร เชื้อสายจีน หนึ่งในผู้นำเข้ารายใหญ่ รองเท้าหนังมือสองยี่ห้อดังสนั่นโลก เผยว่า นั่นมันเมื่อ 20 ปีที่แล้ว ตอนนี้ชาวยุโรป ญี่ปุ่น เกาหลี เลิกทิ้งเสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ส่วนตัว กันแล้ว ใช้วิธีบรรจุถุงผ้าแล้วเรียกบริษัทรับซื้อของใช้ แล้วมาซื้อของ

เหล่านั้นถูกรวบรวมส่งมาไทยอีก ทีหนึ่ง

 

มีทั้งขึ้นที่ท่าเรือแหลมฉบัง และเมืองท่ากำปงโสมในเขมร แย่หน่อย ตอนของใช้แล้วขึ้นท่าไทย เจอภาษีแพงมาก แต่ท่าเขมรคิดถูกๆ เพราะเราต้องลงทุน ซ้ำจ้างคนงาน รายละนับ ร้อย ๆ คนมาคัดของแบ่งเกรด แบ่งขนาดเล็กใหญ่ และแบ่งเพศที่จะใช้ เสื้อผ้าต้องจ้างซักรีดอย่างดี รองเท้า

ต้องทำความสะอาดใหม่ ขัดอย่าง สวย บางคู่น่าแปลก คล้ายเจ้าของซื้อมาแล้วใส่ไม่ได้โละ ทิ้งมันจึงใหม่เอี่ยมมาก แน่นอน ทั้งกระเป๋าและรองเท้ามีทั้งกุชชี่ ปราด้า แอร์เมส หลุยส์วิตตอง ลอเรล อาร์มานี่ วาเลนติโน และยี่ห้อดัง ของญี่ปุ่นและเกาหลี ที่คนไทยไม่ค่อยรู้จักอีกมาก ยิ่งรองเท้ากีฬายิ่งหลากยี่ห้อ

อาหารรวมทั้งผักสดผลไม้และของใช้ประจำบ้าน ชาวเขมรซื้อกลับไปมากที่สุด ที่โน่นมีเครื่องแสงเสียง ทีวี วิทยุ เครื่องเล่นดีวีดี กล้องถ่ายรูปดิจิตอล เครื่องใช้ไฟฟ้าประจำบ้าน และเครื่องอำนวยความสุขเพื่อความบันเทิงใหม่ ๆ ขาย อย่านึกว่าของจีนมีมาก ที่สุด ที่มีมากที่สุดวันนี้เป็นของเกาหลี เวียดนามไม่ได้ขายเครื่องเคลือบเป็นหลัก อีกแล้ว กลายเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมชั้นดีที่ฝรั่งไปจ้างทำ น่าแปลกใจยิ่งรองเท้าหนังดีๆจากอังกฤษและอิตาลี ไม่ได้มาจากยุโรป หากแต่มาจากปากีสถานเป็นส่วนใหญ่ เศรษฐีแขกที่รวยๆ ซื้อมาจากอังกฤษ อิตาลี ใส่เบื่อแล้ว ขายทิ้ง

 

ไปซื้อของที่โน่นมีเคล็ดอยู่อย่าง ต้องใจเย็นๆและ ตาถึง ทั้งต้องหมั่นต่อรองเข้าไว้ ท่านจะได้ของดี

อยากไปเที่ยว โทร.ถาม ททท.ภาคกลาง เขต 8 นครนายก 0-3731-2282, 0-3731-2284 ได้สบาย.

* โฟกัส *

แง่มุมน่าสนใจที่ควรรู้

ตลาดโรงเกลือไม่ได้ไร้ระเบียบรกรุงรังอีกต่อไปแล้ว สุชาดา คุณากร เลขาประธานสภาอุตสาหกรรม จ.สระแก้ว เผยว่า มีการปรับเข้าสู่ระเบียบ แบบแผน มาตามลำดับ ทั้งด้านกายภาพ และจัดระเบียบค้าขาย เป็นตลาด ใหญ่ที่ไม่มีใครรู้ว่า ค้าขายจริงกันวันละเท่าไร เพียงประมาณว่าวันละราว

50 ล้านบาท เทศกาลใหญ่ๆ อาจเพิ่มเป็น 100 ล้าน

 

การค้าส่งออกข้ามแดนจากโรงเกลือที่ถูกต้องตาม ก.ม. เชื่อกันว่า ตกเดือนละ 1,000 ล้าน ที่ผ่านกองทัพมดและการซิกแซ็กนอกแนวทาง อีกเท่าไรไม่รู้ เพียงเดาว่าน่าจะต้องคูณด้วย 3 ชี้ให้เห็นว่าน่าสนับสนุนให้ ตลาดโรงเกลือเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษยิ่งนัก

ตัวเลขน่าแปลกใจ พ่อค้าแม่ค้าที่ไปเช่าบูธค้าในตลาดโรงเกลือทั้ง 4 ตลาด 90% เป็นเขมรเชื้อสายจีน และเวียดนาม ไม่ใช่คนท้องถิ่นติดกับไทย ล้วนมาจากเมืองใหญ่ๆ ในเขมร อย่างพนมเปญ พระตะบอง เสียมเรียบ กำปงโสม กำปงทม กำปงจาม อีก 10% เป็นพ่อค้าไทย จำนวนมากมีร้านค้าของตนอยู่ที่สวนจตุจักรด้วย และมีท่าทีว่าจะขยายความสัมพันธ์ทางการค้าไปอีกหลายประเทศและหลายทวีป เห็นได้จากจะเห็นพ่อค้าเกาหลี ญี่ปุ่น ปากีสถาน อินเดีย ฝรั่ง และอีกหลายชาติ มักหารือเรื่องการส่งออกและนำเข้ากับพ่อค้าโรงเกลือบ่อยๆ

ไปที่โน่นแม้ไม่ซื้ออะไรเลย เดินดูสภาพความเป็นไปเฉยๆ ก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าตื่นตา ตื่นใจ

มีตั้งแต่ของกินเล่นขายไปจนถึงของใหญ่ๆ มีกระทั่งขนมปังท่อนใหญ่ยาวแบบฝรั่งเศสวางแบ กะดินขาย ได้เห็นผู้คนพลุกพล่านทั้งแบกทั้งหามทั้งขนข้าวของสินค้าข้ามไปเขมรด้วยรถเข็น 2 ล้อ 4 ล้อ ปิกอัพ ไปจนถึง รถบรรทุกใหญ่ ทั้งเห็นกุลีนั่งกันเป็นกลุ่มรอให้มีคนมาว่าจ้าง ไปทำงานขนข้าวของแบกของ หรือทำงานอื่น ๆ สารพัดรูปแบบ ที่คนจีนเรียกว่ากุลี "พะจั๊บ" อันเคยมีในกรุงเทพฯเมื่อ 30 ปีที่แล้ว ที่ท่าน้ำราชวงศ์ ทรงวาด และบางรัก คนรุ่นเก่าไปเห็นเข้า คิดถึงบางกอกจับใจทีเดียว.

  

2,421 views
0 faves
0 comments
Taken on March 20, 2008