tidy effect [deleted] 12:22pm, 24 December 2008
بالاخره تصاویر دوسالانه عکس ایران منتشر شد. فقط قبل از دیدن آن چند عدد قرص آرام بخش میل کنید
www.akkasee.com/sn/galleries/catId/252

مفموم موضوع آزاد با رویکرد خلاقانه (جهت آموزش دوستان):
www.akkasee.com/sn/galleries/id/130
kavan. 10 years ago
با اینکه میشه تعداد محدودی از عکسها رو قابل قبول دونست اما در کل جای تاسف داره

نظرات تعدادی از دوستان رو هم میتونید اینجا ببینید:

www.akkasee.com/forum/showthread.php?t=8439
Leila Jouyandeh 10 years ago
mamnoon az link,hamishe haminjuri darhame dige, vali yeseri az kara vaqean jazab bud.
fluttering impulse [deleted] 10 years ago
یه سری از کارها نسبت به سوادم خوب بود از نظر من
در مورد بقیه کارها نمتونم انتقاد کنم
به این دلیل که حالا حالا مونده تا خودم رو یه عکاس معرفی کنم و بعدش بیام از عکس های دیگه انتقادکنم ویا زیر سوال ببرمشون
tidy effect [deleted] Posted 10 years ago. Edited by tidy effect (member) 10 years ago
حسام جان دوسالانه نباید شکلی باشد که بعضی از عکسهایش خوب باشد و نه عالی. برای نقد این عکسها باید فقط شهروند این جامعه باشی. چون هنر برای عامه است و نهایتاً مردم هستند که هنرمندی را بخاطر هنرش محبوب میدارند یا طرد میکنند و نه صاحبان همان هنر. فکر نکنم هیچ کدام از ما عکس میگیریم تا فقط نشان عکاس جماعت بدهیم. هنر برای عرضه در کل جامعه است و یا من اشتباه میکنم؟! انتظار داشتم با دیدن تک تک عکسهای دو سالانه به وجد بیایم که البته آمدم ولی از شکلی دیگر
موضوع اینه که مخاطب این دوسالانه و نمایشگاه چه کسانی هستند! مگر نه مردم هستند
آیا همه هم عکاسند؟ مسلما نه! حتی در نظر کسی که حتی دوربین دست نگرفته بسیاری از کارها (بجز تعداد معدودی) در حد پیش دبستانی است.
حتی در مورد کارهای قوی میان این مجموعه باید شک کرد که آیا این قویترین کارهایی است که میان 12000 کار ارسالی به دبیرخانه دوسالانه وجود داشته؟ با کمی نگاه منصفانه واقعاً باید فقط و فقط تاسف خورد
یک سری از کارها اصلا عکس نیست مثل همان رویکرد خلاقانه ای که لینکش را قرار دادم

سوال آخر: آیا این مجموعه نماینده خلاقیت عکاسی ایران در جهان است؟
tidy effect [deleted] 10 years ago
Leila Jouyandeh 10 years ago
alireza jan avalan salam, kheili vaght bud kam peida budi, baedesham inke in qazie tanha tu donyaye akssi nist! tu bienalhaye naghashi o mojasame ham hamishe hamin etefagh miofte, baedam har jashnvare, dosalane ya .... bastegi be davarhaye un dorash ham dare!
fluttering impulse [deleted] 10 years ago
Alireza Teimoury
نظرت رو خیلی خوب بیان کردی.مرسی
در مورد سوال آخرت راستش هنوز خلاقیت عکاس ایرانی رو نمیدونم جایگاهش در دنیا کجاست.
با گفته خانم لیلان خیلی موافق هستم . داوری نقش خیلی مهمی در انتخاب عکسها داره.
بعضی از عکسها با نگاه اول آدم رو به وجد میاره بعضی هاشم با کمی فکر و دقت بیشتر
اون هاییشم که اصلا من روبه وجد نیاورد شایدسوادودرک فهمیدنش رو نداشتم.
این روکلی در مورد هر عکسی که میبینم گفتم
من خودم شاید بعد از گرفتن 10001عکسم بتونم عکس دیگران رو از هر زاویه ای نقد کنم
admin
Recovering Sick Soul 10 years ago
:O
امیر زبرجد 10 years ago
شاید وقتی دیگر
:)
Babak Ashrafi 10 years ago
بیاین عکس هایی که فرستادیم رو اینجا بذاریم تا شاید بتونیم عادلانه قضاوت کنیم
mammoth flowers [deleted] 10 years ago
من الان سایز کوچیک عکس ها رو دیدم و فکر می کنم کمی بچه ها و بقیه دوستان دارند زود قضاوت می کنند.
عکسها در کل اونقدرها هم بد نبود مخصوصا مجموعه عکس ها خیلی خوب بود و در عکس های تک عکس هم شاید تعدادی از آثار دور از انتظار ما و بقیه دوستان بوده و این بر می گرده به سلیقه داوران و معیارهایی که برای قضاوت عکس ها انتخاب کردند.
با دوستانی هم که گفتند بهتر است عکس های انتخاب نشده رو هم ببینیم موافقم
و یک خوبی که این نمایشگاه داشت متفاوت بودن عکس ها با اکثر عکسهای عکاسانی هست که درگیر عکسهای تکنیکی و تجهیزات دوربین هستند که شاید باعث بشه دید این دوستان به عکس خوب کمی عوض بشه و کمی تغییر رو در دیدشون مخصوصا نسبت به آثاری که به قول دوستان ادیت یا کلاژ یا اور هست عوض کنند چون دنیای عکاسی مثل تمام هنرهای امروز تغییر کرده و فکر می کنم ما هم بهتره از نقاط مثبت این نمایشگاه استفاده کنیم و نقاط منفی رو ندیده بگیریم مثل تمام نمایشگاه ها و داوری های قبلی که در ایران دیدم و هیچ کدوم خالی از ضعف و سلیقه شخصی داوران نبوده مثل نمایشگاهی که دوستان فلیکری خودمون با عنوان طبیعت ایران برگزار کردند با حرف ها و حدیث های پیش اومده.
tidy effect [deleted] 10 years ago
سینا جان به عنوان نمونه فقط نگاهی به این چند تا بنداز و ببین این چیزی است که بعد از دو سال عکاسی در ایران باید به عنوان معیار خلاقیت عکاسی ایرانی عرضه شود؟

www.akkasee.com/sn/galleries/id/91
www.akkasee.com/sn/galleries/id/118
www.akkasee.com/sn/galleries/id/107
www.akkasee.com/sn/galleries/id/109
www.akkasee.com/sn/galleries/id/130
MOD
e 11 e v e n 10 years ago
چند ساعتی وقت گذاشتم و تقریبا اکثر عکس ها رو دیدم
خب واقعا سطحش به اندازه ی یک نمایشگاه دو سالانه نبود
اثر خوب هم زیاد بود
من سعی کردم بدون پیش قضاوت نگاه کنم به عکس ها
به نظرم هنوز خیلی بهتر میتونست باشه
نه با سرکوب کردنش موافقم نه با حلوا حلوا کردنش
واقعا قابل نقد بود این عکس ها
;)
kavan. 10 years ago
سینا جان اصلاً شما بنا رو بر این بزار که تمام دوستان فلیکری فقط فکر میکنن عکاس هستند و هیچی از هنر عکاسی سرشون نمیشه و فقط دارن دور خودشون و دوربین و تجهیزاتشون و عکسهای پوستری و منظره و از این دست که میگیرن و دلشون بهش خوشه میچرخن و در جا میزنن

اما عزیز دل عکسای مفهومی، عکسای خلاق، عکسای کانسپچوال هم که مد نظره آقایون هست رو ما هم دیدیم و حس کردیم چرا بیشتر این عکسها هیچ حسی رو به ما منتقل نمیکنه ؟
ما باید چی رو بفهمیم؟ چی رو درک کنیم؟ چی رو بخونیم؟
چی رو مطالعه کنیم که این عکسا رو بفهمیم؟ چرا فکر میکنید هنر و اثر هنری باید چیزی باشه که هیچ احد الناسی به غیر از عده ای خاص نتونن اون رو درک کنن؟ و تا اعتراضی بشه فوراً برچسپ ابزارگرایی و درک نکردن هنر زده بشه؟

اصلاً چرا باید همیشه درصد غالب عکسای منتخب جشنواره ها رو عکسای با سوژه های اجتماعی تشکیل بده؟ به نظر شما عکاسی که زندگیشو به پای عکس گرفتن از حیات وحش میریزه آدم نیست؟ و نباید اثرش هنری شناخته بشه؟ یا کسی که عشق و علاقه اش عکاسی از فشن و مد هستش آیا نباید سهمی از دوسالانه ملی داشته باشه؟

چرا مسابقات به صورت موضوعی برگزار نمیشه؟ داور محترمی که به یکباره عکسای مختلفی از ژانرهای مختلف جلوش قرار میگیره که داوری کنه چطور میتونه و از کجا این توانایی رو آورده که به یک باره همه عکسهای مختلف از شاخه های مختلف عکاسی رو در یک سطح و با یک سلیقه و فکر داوری کنه؟

اگر واقعاً اینطوره که شما میفرمایید خب بیایید عکاسی رو به دو شاخه هنری و مهارتی تقسیم کنیم و بنده با کمال افتخار دوست دارم که جز دسته مهارتی قرار بگیرم و اعلام کنم بنده نه هنرمند هستم و نه بویی از هنر بردم و صرفاً بر اساس علاقه میخوام که عکس بگیرم.

در این صورت باید کلیه عزیزان خوشنویس و نقاش طبیعت و نازک کار و کوزه گر و ... نیز که تا قبل از این جزو هنرمندان این مرز و بوم شناخته میشدند رو فقط کسانی بدونیم که مهارتی رو فرا گرفتند و اثری رو از خودشون بر جا گذاشتند. فقط همین

مطالبی رو که گفتم خطابم شخص شما نبود سینا جان و کلی عرض کردم
ممنون
1Ehsan 10 years ago
البته ناگفته نمونه كه اعتماد به نفس اونايي كه بعضي از اين عكسا رو براي باينال فرستادند قابل تحسين بوده !ا
1Ehsan 10 years ago
راستي به اين فكر كرديد كه اگه دو سال ديگه هم دوسالانه اي در كار باشه چي ميشه ؟

فكر كنيد وقتي رو كه همه بخوان با چنين رفرنسي از عكساي منتخب ، عكس بفرستند
:D
admin
Alieh 10 years ago
سال نوآوری و خلاقیت و شکوفایی مبارک !
admin
Alieh Posted 10 years ago. Edited by Alieh (admin) 10 years ago
میگم بهتر بود موضوع را عکاسی از پنجره میگذاشتند
:D
و البته روشویی به همچنین
!
Alphamale Posted 10 years ago. Edited by Alphamale (member) 10 years ago
مرسی لینک اینارو گذاشتین. به نظر من که خیلی خوب بودن. فقط شاید چند تا دونه از عکس با سلیقه ی من جور درنمیان زیاد ولی بیش تر عکس ها خیلی خیلی خوب بودن. خلاقیت برخی از این عکس ها بی نظیر بود .. راستش نمی گیرم چرا ملت حال نکردن. البته در انتخاب عنوان خلاقیت چندانی ندیدم. از هر سه تا عکس دوتاشون بدون عنوان بودن. به نظر من عنوان خوب بخشی از عکس می تونه باشه. تنها "بدون عنوان" اصلن دیگه رمزآلود نیست ... خیلی نخ نما شده. ت
clever look [deleted] 10 years ago
از همون چند تايي هم كه من ديدم اصلا خوشم نيومد يعني در حد و اندازه دوسالانه و ... نبودند.
ali hamed haghdoost 10 years ago
ba salam khedmate dustane azize akkasam, man be nobeye khodam mosibate varede ra be jameaye akkasiye iran tasliyat arz mikonam . va tabrik migam be tabriz azizam baraye bargozari ba ezzate jashnvare akkasiye firoozeh. dar moghabele inhame puli ke az beghole khodeshun beytolmal be hadar dadan faghat ba 60 melyunesh jashnvare por eftekhare firoozeh ro berah anfdakhtim.
امیر زبرجد Posted 10 years ago. Edited by امیر زبرجد (member) 10 years ago
اسماعیل عباسی از دوسالانه یازدهم می‌گوید‌

اسماعیل عباسی مثل همیشه آرام و صبور است اما می‌گوید: «متأسفانه ما به‌جای ریشه یابی همیشه دنبال یک گناهکار می‌گردیم که همه تقصیرها را گردن او بیندازیم!»
دبیر دوسالانه یازدهم، حالا هم خوشحال است از اینکه تلاش چندین و چند ماهه‌ او و همکارانش بالاخره به پایان رسیده و هم گله‌مند از آنچه خستگی را برتنش گذاشته است.
بحث تعطیلی دوسالانه، انتقادها و گلایه‌ها، سطح علمی و توانایی‌های عکاسی، شکل اجرایی و داوری و وبلاگ نویسی و موضوعاتی گفت‌وگوی ما با وی است.

• پیشتر آقای محسن راستانی گفته بودند که با برگزاری دوسالانه مخالف اند + در گفت وگویی با شما هم + خواندیم که :«ای کاش می‌شد دوسالانه را ده سال تعطیل کنیم.» چرا چنین گرایشی در جامعه عکاسی وجود دارد؟
تفاوتی میان گفته من و آقای راستانی وجود دارد. ایشان معتقدند که دوسالانه را تعطیل کنیم اما من گفته‌ام ای کاش می‌شد این کار را انجام داد. چرا که در حال حاضر کم و کسری‌های زیادی در بخش آموزش عکاسی وجود دارد که خود را در نمایشگاه‌ها و دوسالانه‌ها نشان می‌دهد.

• چه کم و کسری‌هایی؟
در نمایشگاه یازدهمین دوسالانه من به عنوان بیننده دوست داشتم شاهد نمایشگاهی قوی‌تر از این باشم. بعد از داوری فکر کردم شاید در این زمینه کوتاهی شده، بنابراین همه دوازده هزار و سیصد عکس حذف شده را تک تک دیدم.
از دید من و با سلیقه من به عنوان یک داور شاید نزدیک به صد اثر دیگر را می‌شد انتخاب کرد، اما مابقی اصلا قابل دفاع نبودند.
ما حتی در مفاهیم پایه‌ای هم مشکل داریم. مثلا اینکه مجموعه عکس چیست و چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد. از دید من برخی از عکس‌هایی که با این عنوان روی دیوار آمدند، فاقد این ویژگی بودند.
همین طور در مورد بحث عکس خلاق.
در وبلاگ من سوالات مکرری مطرح شده بود و خواسته بودند عکاسی خلاق را تعریف کنم یا نمونه عکسی بگذارم.
این نشان می‌دهد که عکاسی که می‌خواهد در دوسالانه شرکت کند از چند و چون قضیه اطلاع کافی ندارد.
با توجه به این موضوع پیش از دوسالانه مطالبی را در جهت راهنمایی شرکت کنندگان در وبلاگم نوشتم اما باز هم به نتیجه مطلوب دست نیافتیم.
بنا به همین دلیل نیاز به آموزش درست‌تر و دقیق‌تر به خوبی احساس می‌شود و اظهار نظر من در گفت‌وگو با مهر به این موضوع اشاره داشت.

• آیا این دو به موازات هم نمی‌توانند رشد کنند؟
باید این طور باشد.
آنچه که من گفتم در حد یک آرزو بوده یا به عبارت بهتر، تاکید بر نقاط ضعف‌هامان. می‌خواستم دوباره گوشزد کنم که ما در زمینه آموزش ضعف اساسی داریم.

• چه مشکلی در شیوه آموزشی وجود دارد که نتیجه‌اش تا این حد ناراضی کننده است؟
به اعتقاد من، آموزش یکدست نیست. گاهی اطلاعات بسیار عقب مانده و گاهی زیادی آوانگارد است!
و همین امر گسیختگی و هرج و مرجی ایجاد کرده که توی چشم می‌زند.
از یک طرف می‌بینیم که حتی افرادی که سال‌هاست عکاسی می‌کنند، نمی‌توانند با بعضی از عکس‌های دوسالانه ارتباط برقرار کرده و از وجود آنها ابراز نارضایتی می‌کنند. در حالی که پشت هر کدام، بیانیه‌ها و بحث‌هایی وجود دارد و این دوستان با آن مفاهیم هنوز آشنا نیستند.
از طرف دیگر افرادی وجود دارند که این شکاف را نادیده گرفته و از آخرین اطلاعاتی که به آنها منتقل شده تقلید می‌کنند بدون اینکه به پشتوانه معنایی و بیانی این نوع نگرش‌ها در عکاسی توجه کنند.
و این وسط فاصله عظیمی به وجود آمده که مانع وصل شدن این دو نقطه به هم است.

• برای پر کردن این شکاف چه پیشنهادی دارید؟
به اعتقاد من راه میان بری وجود ندارد. نمی‌توان معجزه کرد تا ناگهان همه چیز رو به راه شود.
من پیشنهاد می‌کنم، یکی اینکه، از کسانی که خارج از ایران و در دانشگاه‌های غرب عکاسی تدریس می‌کنند، بهره ببریم و آنها را به سمینارها، کارگاه‌ها و دانشگاه‌های مان دعوت کنیم.
دیگر اینکه برخی از دوستانی که در دانشگاه‌ها تدریس می‌کنند، همت کرده و خود را به روز کنند. این اتفاق چندان خوشایند نیست که در قرن بیست و یکم خیلی از دوستان با مفاهیم جدید عکاسی آشنا نیستند.

• به نظر شما چرا اغلب شرکت کنندگان در این دوره بسیار جوان بودند و پیشکسوتان اقبال کمتری نسبت به آن نشان دادند؟
یکی از نکاتی که ما در شورا تصویب کردیم این بود که دوستان شورای سیاست گذاری نمی‌توانند در دوسالانه شرکت کنند و گروهی از عکاسان پیشکسوت کشورمان عملا در شورای سیاست‌گذاری بودند.
هفت داور هم داشتیم که تلاش کردیم از بین برگزیدگان جامعه عکاسی باشند. بنابراین بیست و پنج نفر از افراد مورد اشاره شما نمی‌توانستند وارد دوسالانه بشوند.
به اضافه اینکه همیشه تعدادی از افراد به دلایل مختلف، از شرکت در دوسالانه‌ها صرفنظر می‌کنند.
بعضی‌ها مثل من، به دلیل سن و سالمان فکر می‌کنیم که از ما گذشته است و نباید جای جوان ترها را تنگ کرد.
بعضی‌ها هم فکر می‌کنند که اگر عکس‌شان بررسی شده و احیانا رد شود به شأن و منزلت شان بر می‌خورد. در حالی که اصلا چنین چیزی نیست.
باکی ندارم بگویم که خیلی از کارهای همان جوان‌ها ، از کارهای من و بعضی از پیشکسوتان خیلی بهتر است.
این واقعیتی است که خواه ناخواه همیشه اتفاق می‌افتد. ما کار خود را به شکلی انجام داده‌ایم و اگر قرار است حرمتی به ما گذاشته شود باید به دلیل همان کارهایمان باشد.
کسانی هم هستند که خود را درگیر جبهه گیری‌های خاصی می‌کنند. مثلا می‌گویند اگر دبیر فلانی باشد یا داور فلانی من شرکت نمی‌کنم. که باز این هم از همان اشکالات جامعه ماست.
به هر حال یک تحقیق درست و حسابی می‌تواند پاسخگوی ضعف‌های جامعه ما در این زمینه باشد.

• آیا نمی‌توان گفت اگر ضعفی در نمایشگاه دیده می‌شود به دلیل همین جوان بودن و کم تجربگی شرکت‌کنندگان بوده است؟
به اعتقاد من اینکه بگوییم شرکت‌کنندگان در نخستین دوره‌های تجربیات عکاسی خود بوده‌اند، توجیه نقطه ضعف است. دوسالانه جای تجربه اندوزی نیست و ما قرار است بهترین کارهایمان را در آن ارایه دهیم. یک نکته در این ماجرا فراموش می‌شود. از دید من دبیر و هفت داور حداکثر می‌شد 300 عکس انتخاب کرد. یعنی 12200 عکس قابل دفاع نیست. ما می‌خواهیم گناه این ضعف را گردن داور و برگزارکننده بیندازیم. یا به دلیل سانسور سه اثر ضعف را متوجه سانسور کنیم. ما اگر از داوری گله می‌کنیم حداقل باید خودمان داوران و قاضیان خوبی باشیم و فرافکنی نکنیم.

• شما اولین دبیری بودید که از زمان اعلام فراخوان، از طریق وبلاگ تان با شرکت کنندگان ارتباط داشتید. کمی درباره این تجربه بگویید.
من اوایل کمی از وبلاگ نویسی وحشت داشتم که شاید به علت بی تجربگی در این زمینه بود.
در مجله «دوربین عکاسی»، ارتباط با خوانندگان را خیلی دوست داشتم.
وبلاگ نویسی را که شروع کردم، دیدم ارتباط خیلی فوری و خیلی تنگاتنگ تر شده و آن فاصله یک ماهه‌ای که از چاپ مطلب در مجله، تا انعکاس نظر خوانندگان وجود داشت، به چند ثانیه رسیده است.
اما در این زمینه تا حدودی مشکلات فرهنگی وجود دارد. یعنی ما فکر می‌کنیم که وبلاگ فرصتی است که عقده گشایی کرده و هر چه را که هر جای دیگر نمی‌توانیم بگوییم آنجا مطرح کنیم.
از آنجا که این اتفاق زیاد رخ می‌دهد، شاید بتوان آن را تا حدودی طبیعی دانست و امیدوارم رفته رفته کمتر شود. ما باید شیوه گفت و گو کردن را یاد بگیریم. ناسزا گویی دردی را دوا نمی‌کند.

• در اختتامیه آقای محمد فرنود گلایه‌هایی از داوری‌ها و آثاری که به دیوار رفته مطرح کرد، شما به عنوان دبیر این رویداد، در این باره چه می‌گویید؟
من از این اتفاق بسیار گله‌مندم. به هر حال برنامه مراسم اختتامیه را گروهی برنامه‌ریزی کرده بودند.
آقای فرنود بی توجه به روال برنامه، مستقیما به آقای شالویی، رییس شورای سیاست‌گذاری، مراجعه کرده و دو دقیقه وقت گرفتند تا به گفته خودشان از دست اندرکاران بینال تشکر کنند. اما این کار را نکردند و اظهار نظرهای شخصی خود را بیان کردند.
این کار،علاوه بر اینکه در ردیف برنامه‌هایی که ما به آن فکر کرده بودیم قرار نداشت. وصله ناجور و نا به هنجار بود که به کلیت مراسم نمی‌چسبید. هر سخن جایی و هر نکته مقامی دارد.
چرا که شرکت کنندگان در اختتامیه، اغلب برگزیدگان دوسالانه بودند و برای دریافت جوایز خود حضور یافته بودند، بنابراین کلا جوی مثبت نسبت به دوسالانه حاکم بود.
به اعتقاد من اگر آقای فرنود می‌خواستند در این مورد بحثی را مطرح کنند و پشتیبانانی برای نظراتشان پیدا کنند، جلسه روز قبل از اختتامیه که برای بحث و بررسی در مورد نحوه انتخاب عکس‌ها و چگونگی داوری برگزار شده بود، مناسب‌تر بود. و تازه ایشان هم ریشه‌یابی نکردند فقط گله کردند.

• اعتبار این گفته‌ها را چطور ارزیابی می‌کنید؟
ایشان خود یکی از اعضای شورای سیاست‌گذاری بودند اما از آنجا که نظر ایشان در مورد حضور عکس‌های خبری در طول جلسات شورا، مورد توجه قرار نگرفته بود می‌خواستند آن را به شکل انفرادی بیان کنند.
این اتفاقی است که متاسفانه ما گاهی در کارهای گروهی دیگر هم می‌بینیم. مثلا افرادی دور هم جمع می‌شوند و مسابقه‌ای را داوری می‌کنند. وقتی نتیجه نهایی به دست آمد یکی از جمع جدا شده و از آن انتقاد می‌کند و گناه را به گردن بقیه می‌اندازد.
در حالی که به نظر من وقتی کار گروهی انجام می‌شود، چه با محصول آن کار جمعی موافق باشیم چه نباشیم، ناچاریم به نظر اکثریت گردن بگذاریم. این ضعف خواهد بود که خود را مستثنی کرده و دیگران را مقصر قلمداد کنیم. ویک نکته ظریف دیگر این که برعکس اگر اتفاقی با موفقیت کامل رخ دهد سعی می‌کنیم هر جوری شده خودمان را به آن اتفاق بچسبانیم و سهمی از این افتخار نصیب خود کنیم.
شورای سیاست‌گذاری دوسالانه روی رویکرد هنری و خلاق به توافق رسید.
در حالی که آقای فرنود با توجه به اینکه فعالیت خودشان بیشتر در زمینه عکاسی خبری است با این موضوع مخالفت می‌کرد و واکنش ایشان، ناشی از آن بود که شورا نظرشان را تامین نکرده بود.

• چه نمره‌ای به شیوه اجرای دوسالانه یازدهم می‌دهید؟
معمولا رسم است که افراد از کاری که کرده‌اند، صرفنظر از نتیجه‌اش دفاع می‌کنند. اما این کار به اعتقاد من تنگ نظری یا دیکتاتور مأبی است.
حالا که از آن روزهای شلوغ دوسالانه دور می‌شویم، بی‌طرفانه می‌توانم بگویم بخش اجرایی تقریبا بی‌نقص بود و همه آنچه را که در نظر داشتیم اجرا کردیم.
در این زمینه اشکالات ریزی بود مثلا بهتر بود که اسم دوستان برگزیده را روی تندیس هایشان حک می‌کردیم یا عکس‌ها را به اندازه‌ای که خود عکاس می‌خواست چاپ می‌کردیم. برای این کار باید برای هر عکس قابی جداگانه سفارش می‌دادیم که در آن تنگنای وقت امکان پذیر نبود. این را نه برای توجیه که برای توضیح عرض کردم.

• معمولا درسال‌های گذشته نشست‌های تخصصی هم در کنار دوسالانه، برگزار می‌شد.
البته شاید این کار در همه دو سالانه‌های دنیا مرسوم نباشد ولی حقیقت این است که ما به چنین نشست‌هایی احساس نیاز می‌کنیم.
اما تجربه نشان داده معمولا در نشست‌هایی ما، حرف تازه‌ای گفته نمی‌شود و سخنرانان به اندازه کافی وقت نمی‌گذارند.
به اعتقاد من باید تحولی ایجاد بشود و پیش از برگزاری، حتما بین سخنگو و برنامه ریز تعاملی برقرار شود. باید متن نشست به دقت بررسی و نظرات تکمیل کننده را به آن افزود تا در نهایت برنامه‌ای جمع و جور و مفید ارایه داده شود.
اما در آن فرصت کم این اتفاق رخ نمی‌داد. بنابراین فکر کردم نبودن آن، بهتر از ناقص بودن باشد
Groups Beta