Rock & Roll Rebel Club 8 Nov. 2008
www.rockandrollrebel.be



Rock'n'Roll Rebel?

Na het nodige gerstenat,gelul en gezever werd het eindelijk tijd om de koe bij de horens te vatten. Wat we niet wisten is dat de koe een stier bleek en we hem bij zijn kl#ten hadden. Wij zijn vier doorwinterde muziekliefhebbers die het wijze plan hebben opgevat u uit uw kot te sleuren voor een portie rock'n'roll en stevig gitaargeweld. Op onregelmatige basis zetten we in onze Rock 'n' Roll Rebel-club een fijne groep met een interassant voorprogramma. Onze feestjes worden steevast dansend afgesloten met een afterparty en de betere rock en alternatieve muziek. We streven er naar bands te programmeren die je in de streek niet op elke hoek van de straat ziet spelen en die in het commerciele rockcircuit vaak uit de boot vallen. We bieden ons publiek een leuk avondje uit met fijne , te ontdekken groepen en dit aan democratische prijzen. Onze bands bieden we een podium , een enthousiast publiek en een unieke kans zich in de kijker te spelen van de rockliefhebbers uit de regio . Een win-win situatie waar we op klinken! Op 8 nov staat de eerste rebellenavond op het programma met The Relatinos en Les Anges. Dj Gaby Decraene zorgt voor de nodige teringherrie nadien!
Support your locals Rock 'n' Roll Rebels ( Guy, Coert, Timmy, Fabris)



De Relatinos

“Who will save rock &roll ?” Ja, wie ? Wel, misschien het viertal dat momenteel zwaar repeteert in kille garages en muffe opslagplaatsen? Hebben we die doorleefde smoelen, doorrookte versterkers en gekneusde Gibsons niet eerder gezien? Jazeker, drie ex-DEFINITIVOS zijn terug. Tja, die Kortrijkse DEFINITIVOS : in de jaren 80 beroemd en berucht met hun live-set van Arras tot in de Amsterdamse Melkweg. Twee indie-hitsingles, de maxi “Besse” en een cult-elpee die nooit werd uitgebracht, staan op hun palmares. Als ooit de geschiedenis van de Kortrijkse rock wordt geschreven dan kan je hier nooit omheen. “The modern Dance, Mr C” en de song over het kille Kortrijk in de eighties : Courtrai Tonight!” (Stond 9 weken in Humo’s Hitlijst, by the way) waren Belpopklassiekers in new-wave tijden... Op gespecialiseerde sites wordt nu hard geld betaald voor dit schaarse vinyl en deze nummers worden gecoverd door bands van Japan tot in de States. De harde kern (Rik, Dee en Frans) vormden later ook nog The Whydads en bracht één van de schaarse Kortrijkse elpees uit “That’s Why!” opgenomen in de Eindhovense Tango studio’s met producer Theo Van Eenbergen, bekend van Henry Rollins. En nu zijn ze terug : Rik, Frans Frank, Dee Jaywalker en de jonge straathond El Diablo. In een snelle set gaat deze punky-rockband op stap met Sex Pistols, Clash, Kids, Undertones, Dictators, Stooges, Heartbreakers, Cat Stevens (euh?), Ramones, Demolition 23 en uiteraard ... Definitivos. Line –up : RIK Masselis: de levende metronoom, hakte al hout bij de legendarische P.I.G.Z., zo ook voor Iggy Pop in Vorst, maakte vanaf dag 1 deel uit van de DEFINITIVOS en WHYDADS en nu is hij back, alive and ticking! DEE JAYWALKER aka Ramone : speelde gitaar in 37 bands vooraleer een DEFINITIVO en een WHYDAD te worden. Maakte zijn dromen waar en toerde de States, Japan en Europa met de Speed Kings van Marky Ramone, jawel... de nog enige levende Ramone. Toerde in 2007 nog met Walter Lure van The Heartbreakers en nam hierbij een Live-album in Berlijn op. Hallo? Heeft ook een solo CD uit “ 59 O’Clock” op het Italiaanse Nicotine Records en is groot in Wallonië met zijn Greyhound Dogs. FRANS FRANK HOLVOET : speelde bas bij DEFINITIVOS & WHYDADS, schreef The Modern Dance, Mr C en Courtrai Tonight. Organiseerde daarnaast de legendarische maandagse Pleinconcerten, het Mayday Festival en nu nog het Zomercarnaval. Gaf Kortrijk soms meer muziek dan de stad aankon. EL DIABLO : microman, ex-legionair, Elixir d’Anvers addict, hanteerde vroeger de microfoon op plaatsen waar poëzie werd gepleegd (!), was jaren vaste gast op Stubru en debuteert nu als frontman van de Relatinos. De RELATINOS gaan de wereld niet meer veroveren, op MTV komen, losjes groupies doorgeven of een platina CD maken ... maar ze gaan in 2008 doen wat ze best kunnen: rock&roll in your face!!! Noteer alvast al de doortocht van de band op het fijne Kortrijkse Vlas Vegas festival in mei. Het viertal moet hoogstdringend uitgelaten worden op nog meer planken. Any time, any place. Wie de band wil boeken (aan eighties prijzen) of info wil, mailt ongegeneerd frankholvoet@skynet.be En ja,... “Who will save rock&roll?” staat op hun setlist!



Les Anges

Les Anges ontstond uit de assen van het terziele gegane Hulk en Fifty Foot Combo, twee zéér geliefde Belgische rock 'n' roll bands. Sinds begin 2007 maakt deze Waalse bende podia over héél Europa onveilig. Het viertal speelde support acts voor Black Rebel Motorcycle Club, The Eagles of Death Metal en onlangs nog Monster Magnet. Les Anges streven ernaar u een muzikaal rock 'n' roll orgasme te bezorgen. Zanger Renaud was deze zomer bassist bij Triggerfinger , de groep waar ze eerder het voorprogramma voor deden. Een trip door 40 jaar rock 'n' roll die best héél luid geserveerd wordt.


Les Anges

raised from the ashes of Hulk & Fifty Foot Combo , two well known, much loved rock'n roll bands from Belgium. Having previously been regulars of the Dutch, Belgian, French and German rock scene, the four members of Les Anges have been tearing up the scene since forming in January 2007, having played hundreds venues across Europe. With the release of their first album "A Deep Grave as a Shelter" in April 2007, Les Anges have since graced stages at festivals such as Dour and have shared the stage with bands such as the Black Rebel Motorcycle Club, The Dandy Warhols and The Egales of Death Metal. With the sexy sounds of Sandra's keyboards, the charisma & charm of Renaud's guitar rocking, the hot & heavy bass lines of Matthieu and the 70's rythmic beating of Giacomo's drums all makes for a rock'n roll orgasm. Staying true to their rock roots, their live performances are high energy, electric, charismatic and definantly not to be missed. Look out for Les Anges first album "A Deep Grave as a Shelter" out now and available at the FNAC, Caroline Music and various other music outlets


Cd-bespreking (door Alexander Cornet)

Brussel, stad waar Japanners zich verdringen rond Manneken Pis. Een metropool, waar onze overgrootouders van "den buiten" niet eens zijn geraakt. Het tweetalige Brussel, waar bovendien een zakwoordenboek Nederlands-Arabisch van pas komt. En het Brussel achter de schermen, waar zich het repetitiekot van Hulk bevindt, de band die onlangs besloot voortaan naar de naam "Les Anges" te luisteren. Dat is omzeggens het grootste nieuws, naast het feit dat de heren, aangevuld met Sandra Hagenaar van Fifty Foot Combo , een nieuwe plaat hebben gemaakt. De naam Hulk is verleden tijd, en mag u voortaan -–maar liefst niet te vaak— enkel nog aan het gifgroene filmcreatuur herinneren. Les Anges, dus, een naam die klinkt als een Franse Alpenkoebel. Een Franse naam godbetert, wat heel even het ergste deed vermoeden over een mogelijke stijlbreuk van 180°. Niets is echter minder waar. A Deep Grave As a Shelter is nog steeds très Hulk, maar volwassener: een eerste bladzijde in zijn muzikale geschiedenis werd omgeslagen, en uit het overblijvende werd wat waardevol is overgehouden. Het geluid is rijker in vergelijking met Cowboy Coffee & Burned Knives… (The Codine Sessions e.p. van vorig najaar laten we even buiten beschouwing) en Les Anges is als band gegroeid. De op Amerikaanse leest geschoeide stonerrock klinkt nog even vitaal als voorheen, maar daar waar op de voorgangers amper ademruimte overbleef tussen een spervuur aan riffs, weet de band nu af en toe een welkome temporisering in te lassen, met een meer uitgebalanceerd geheel als resultaat. "Trop is teveel en teveel is trop", zei stadsgenoot Vanden Boeyenants ooit, en die wijsheid lijkt Les Anges op dit "debuut" ter harte te hebben genomen. Klonk Hulk op The Codeine Sessions e.p. bij wijlen nog als een kleine David die door Goliath op de tenen werd getrapt, dan neemt de loeiende opener "The Worst Is Yet to Come" ons hier zonder weerga bij het nekvel. Les Anges doet het geheel zelf dit keer en dat bevalt merkbaar. De eerste hattrick staat na koud tien minuten op het scorebord en "the worst" hebben we tegen dan nog niet horen passeren. We maken ons zelfs sterk dat er amper een minder moment terug te vinden is op A Deep Grave As A Shelter. Het demonische "How About That (The Rise Of Evil)" wordt gevolgd door de donkerzwarte boogie van "So Typical", en de pulserende baslijn die "You Wanna Have It All" voortstuwt trekt een iets minder geïnspireerd nummer alsnog moeiteloos over de streep. Les Anges slaagt erin geen moment belegen te klinken –-het schrapbare "Green Lights" daargelaten—, en in het QOTSA-tijdperk mag dat een prestatie heten. Eén minpuntje, dan toch, op deze plaat, is misschien het feit dat het tussen de nummers in nét iets te lang stil blijft. Die ene seconde teveel, maakt dat we telkens heel even met onze voeten op de grond landen, en dat was niet nodig. Dit is echter een futiele kritiek in het geheel, die we met meebrullers als "Be A Man" en "Boys Boys Boys" (met nagenoeg dezelfde intro als "The Worst Is Yet To Come") in het achterhoofd graag nog verder minimaliseren. Slotnummer "Vendetta" is het filmische en toepasselijke instrumentaaltje dat het imaginaire decor van deze plaat finaal prijsgeeft. Les Anges neemt ons op zijn debuut mee naar het Californische woestijnlandschap, waar hoeden en sigaren belangrijke accessoires zijn, en waar de aftandse cabrio’s het zand in sneltempo doen opstuiven. "I don’t need a doctor, I’m self medication", zingt zanger Renaud Mayeur in "50 Euros", en inderdaad: ziek word je hier niet snel van. Conclusie: Brusselse stonerrock can heal, of ze kan toch op z’n minst een nakende zomerperiode positief inluiden.


Angélique my ass!

La salade bio, le jus de carotte, les cures de vitamines, c'est chouette. Mais la barbaque saignante, la bière qui mousse, les buvards qui font voir pourpre, c'est beaucoup mieux ! Nés des cendres encore chaudes des très énervés Hulk, ces Anges bien de chez nous offrent à qui aura le bon sens de leur sacrifier une grosse demi-heure une salutaire et roborative tranche de rock viandu comme on n'en sert quasiment plus en ces temps d'affadissement musical généralisé : déraisonnablement épicé, plein à craquer d'acides gras saturés, sans le moindre additif électronique, baignant dans un jus électrique sombre et épais. Pile-poil ce que réclamaient nos oreilles sevrées malgré elles, gavées à longueur de playlists radio de boustifaille un peu trop diététique. En douze titres véloces et compacts, nos séraphins auréolés de gloire et de transpiration démontrent toute l'étendue de leur classe, aussi folle que déglinguée. Du survolté The Worst Is Yet To Come au menaçant Vendetta, des ahanements torrides de 50 Euros aux ricanements maniaques de Be A Man, des riffs vintage d'Illustrated Man au piano fervent de Boys Boys Boys, les guitares crissent, la batterie matraque, l'orgue ronfle, la basse sinue tandis que le chant, impeccable, déploie juste ce qu'il faut de morgue pour survoler les débats. Le tout se déroule en ombres chinoises, à l'abri d'un rideau de vapeur rougeoyante, dans une délicieuse odeur de soufre et de foutre mêlés ! A aucun moment de cette longue et jouissive électrocution, un ange ne passe... ou alors la cinquième, dans une pétarade magnifique ! En parlant de gros cube, les Anges réussissent même avec Love Rider la chanson ultime pour biker romantique, du genre à flinguer ses chagrins d'amour en faisant vrombir le moteur de sa Harley sur une plage au crépuscule, provoquant ainsi l'envol de mouettes mazoutées dont les noires silhouettes se découpent sur l'orange vif d'un ciel de carte postale : scène très triste, très belle et très bruyante. Entre mélancolie surf et déferlante stoner, ce titre phénoménal est un classique instantané. Virtuoses camés jusqu'à l'os, les Bruxellois jouent carrément, avec ce vrai/faux premier essai au son absolument nickel, dans la cour des grands : aussi puissants mais plus malins qu'un bon vieux garage-band scandinave style Hellacopters, aussi ludiques mais moins m'as-tu-vu que les nouveaux riches de Millionaire, ces Anges habités par le démon du rock'n'roll primitif en viennent même, titre après titre, à chatouiller les Queens of the Stone Age sur leur propre terrain. Ce n'est pas une image flatteuse mais l'inévitable conclusion à laquelle on arrive face à un disque terriblement impressionnant, dont on n'attendait rien et qui nous prend par surprise : les meilleurs ! Non, décidément, point d'exagération : jusqu'ici, chaque écoute nous a laissé - on ne sait trop comment - extatique, en nage, aphone, la bite en feu et les oreilles en sang, pris de convulsions, à moitié nu sur le parquet. Pffouu... Le temps de remettre son froc et on y replonge !
164 photos · 455 views
1