annelies schrasser's photostream  

Leguanen(Iguanidae) zijn een familie van hagedissen ongeveer 40 soorten in 8 geslachten. Vroeger was de familie veel groter, maar door wijzigingen in de indeling van de hagedissen werden veel soorten tot aparte families gerekend.
De bekendste soorten zijn de groene leguaan (Iguana iguana) en de zeeleguaan (Amblyrhynchus cristatus). De groene leguaan is een bekend exotisch huisdier en wordt wereldwijd gehouden. De zeeleguaan staat bekend doordat naar voedsel wordt gezocht in de zee, wat van geen enkele andere hagedis bekend is.

Leguanen komen alleen voor in Noord- en Zuid-Amerika, met uitzondering van de soorten uit het geslacht Brachylophus, die op de Fiji-eilanden leven.
Leguanen zijn vaak goede klimmers, die leven op takken in hoge bomen maar er zijn ook uitgesproken bodembewoners die in schrale gebieden leven zoals woestijnen. Klimmende soorten zijn vaak heel behendig en kunnen zich van grote hoogte naar beneden later vallen om te ontsnappen aan gevaar. Van woestijnleguanen is bekend dat ze op hun achterpoten snel weg kunnen lopen.

De leguanen worden wat groter dan de meeste hagedissen en bereiken een lichaamslengte van ongeveer een meter inclusief staart. De meeste soorten hebben een verhoudingsgewijs lange staart. Op het midden van de rug is een rugkam aanwezig welke het sterkst geprononceerd is in de nek. De kam loopt door over de staart. Sommige soorten hebben uitgroeisels op de kop, zoals de neushoornleguaan. Het zijn vaak de mannetjes die dergelijke uitgroeisels bezitten, en als dergelijke structuren bij beide seksen voorkomen zijn ze bij de mannetjes altijd groter als gevolg van seksueel dimorfisme. Mannetjes worden in de regel groter dan vrouwtjes, een voorbeeld van een extreme soort is de zeeleguaan, waarvan een mannetje tot vier keer zwaarder wordt als een vrouwtje. Sommige soorten bezitten een keelwam. Echte keelzakken, zoals we kennen van de anolissen komen bij de leguanen niet voor. Leguanen kennen een vorm van visuele communicatie door met de kop te knikken en met de poten te zwaaien.

Veel leguanen eten insecten als ze jong zijn, maar gaan steeds meer plantendelen eten naarmate ze ouder worden. Leguanen zijn meestal volledig vegetarisch als ze volwassen zijn. Het menu hangt af van de leefomgeving, tropische soorten leven van verschillende plantendelen zoals bloemen, vruchten en bessen en jonge scheuten. De woestijnleguaan voedt zich voornamelijk met de gele bloemen van de creosootstruik (Larrea tridentata). Leguanen die in drogere gebieden leven zijn in staat om cactussen te eten.

Vrijwel alle leguanen hebben ernstig te lijden gehad door de komst van de mens. Leguanen worden vaak als delicatesse gezien en gevangen voor consumptie. Veel van dergelijke soorten zijn erg sterk en snel, ze zijn moeilijk te vangen en kunnen fel van zich af bijten. De leguanen worden daarom uit de bomen geschoten met een katapult. Van enkele soorten is bekend dat ze doodstil blijven zitten als ze het geluid van een havik horen. Door dit geluid na te bootsen kunnen de dieren gemakkelijk gepakt worden omdat ze niet wegvluchten.
Het zijn echter met name de door de mens meegebrachte dieren die veel populaties van de leguanen hebben gedecimeerd. Voorbeelden zijn geiten die alle planten opeten en ratten en varkens die de nesten opgraven en de eieren opeten. De aantallen zeeleguanen zijn hierdoor slechts een fractie van de oorspronkelijke populaties. De Fijileguanen uit het geslacht Brachylophus zijn zelfs bijna uitgestorven.
(Wikipedia)

De eerste van dit jaar...

gele tijger (Spilosoma lutea)

De lengte van de zwarte lijntjes op de voorvleugels van de gele tijger kan sterk variëren.

Familie
spinner-uilen (EREBIDAE)
meer informatie over deze familie »

Deze soort is goed tot redelijk goed te determineren, ook voor een serieuze beginner.

Kenmerken
Voorvleugellengte: 17-22 mm. Meestal goed te herkennen aan de vaalgele of witachtig gele voorvleugel met de rij langwerpige vlekjes die vanuit de vleugelpunt tot bijna halverwege de binnenrand van de vleugel loopt; bij effen exemplaren is dit vaak ook aan de onderkant te zien. De achtervleugel is meestal iets lichter van kleur. De hoeveelheid vlekjes, die soms zelfs streepjes zijn, varieert sterk.

Gelijkende soorten
De witte tijger (S. lubricipeda) en de mendicabeer (Diaphora mendica) missen de kenmerkende rij langwerpige vlekjes.

Voorkomen
Een gewone soort die verspreid over het hele land voorkomt.

Habitat
Bossen, heiden, duinen, struwelen en graslanden; ook parken en tuinen.

Waardplanten
Diverse planten en loofbomen, waaronder brandnetel, kamperfoelie, hop, zuurbes, pruim en berk.

Vliegtijd en gedrag
Half april-eind augustus in één generatie, zelden een partiële tweede generatie in september. De vlinders komen op licht.

Levenscyclus
Rups: juli-oktober. De soort overwintert als pop in een cocon in de strooisellaag.
(Vlindernet)

Band-celled Sister
Adelpha fessonia (Hewitson, 1847)

Family: Nymphalidae
Subfamily: Limenitidinae
Identification: Upperside is dark brown with an orange forewing apex. White median band across both wings reaches the forewing leading edge.
Wing Span: 2 3/16 - 2 3/4 inches (5.6 - 7 cm).
Life History: Males perch in light gaps, along forest edges, or in the canopy. Females lay eggs singly on leaves of host plants in light gaps and forest edges.
Flight: March-April and July-December in Texas, March-November in Mexico and Central America, perhaps all year in Costa Rica.
Caterpillar Hosts: Hackberry Celtis lindheimeri in Texas.
Adult Food: Nectar from flowers such as Cordia, Croton, and Baccharis; decaying fruit.
Habitat: Forest edges and trails near streams.
Range: Panama north through Central America to Mexico. A periodic resident in the lower Rio Grande Valley, Texas.

(Butterflies and Moths of North America)