Maarten Brinkman's photostream  

––––––––––––––––––––––––––––
recent werk
––––––––––––––––––––––––––––
overzicht werk
––––––––––––––––––––––––––––
Interview
––––––––––––––––––––––––––––
curriculum vitae
––––––––––––––––––––––––––––
Papier op school
––––––––––––––––––––––––––––
Zet mij op de tentoonstellingslijst
––––––––––––––––––––––––––––

Tot voor kort zeiden mensen over het werk van Maarten Brinkman dingen als: het is fragiel én monumentaal. Of: poëtisch en toch ook constructivistisch.

Het zijn sculpturen, maar het lijkt of hij het monumentale karakter ervan met opzet wil tegenspreken – door de keuze voor een materiaal als papier, waarmee iedereen in zijn kindertijd speelde; en doordat hij de ontstaansgeschiedenis van het werk met je deelt: ook de ‘negatieve’ vorm, het materiaal dat overblijft nadat de sculptuur is uitgesneden, is vaak onderdeel van het werk. Je zou het zo kunnen namaken.

‘Mijn werk gaat over het innemen van ruimte’, was lange tijd zijn parool. En: ‘Ik wil mensen laten zien wat ik zie.’

De laatste jaren wordt zijn werk organischer. Het zijn nog steeds abstracte sculpturen, maar ze doen eerder denken aan torretjes of visjes dan aan gebouwen. Daarmee is ook een wrange ondertoon zichtbaar geworden. Hij stikt bijvoorbeeld twee vormen op elkaar die niet bij elkaar passen, waarbij je de pijn voelt die naald en draad hebben aangericht. Of hij ontleedt een papieren vorm alsof het een opengereten kikker is, waarvan hij de ingewanden tegen een muur heeft geprikt.

Daarmee is zijn werk scherper en dwingender geworden, de humor is cynischer. Hij is van een beschouwer meer een verteller geworden, vindt hij. ‘De onschuld gaat eraf. Ik wil niet alleen incasseren maar ook een knal kunnen uitdelen.’ Een protest dus – tegen een vaak wezenloze wereld, waarin dingen uit hun context worden gerukt – maar vooral ook een onderzoek. ‘Ieder beeld dwingt mij na te gaan waar ik zelf sta.’

Door die ontwikkeling ga je ook op een nieuwe manier naar zijn eerdere werk kijken. Die kwetsbaarheid van het materiaal, was dat niet altijd al een wrange zelfrelativering, dat zelfs zijn kunst vergankelijk is? ‘Als iemand op mijn werk gaat zitten’, zei hij eens, ‘heb ik daar geen bezwaar tegen. Dan is alleen de levensduur iets bekort.’

Roy van de Graaf
–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

Up till a short time ago, people said of Maarten Brinkman's work things like - it is fragile `and monumental, or: poetic but also constructivistic. The works are sculptures, but it seems as though he wants to contradict their monumental character by the choice of material such as paper, which everyone used to play with as a child, and as he shares the work's historic origin with you: also the 'negative' form, the material left over after the sculpture has been cut out, is often part of the work. You might just be able to make a copy of it.

'My work is about taking up space', this was his slogan for a long time. And: 'I want to show people what I see.'

In the past few years his work has become more organic. The works are still abstract sculptures, but they remind us more of beetles or little fish than of buildings. And so a wry undertone has become visible. For instance, he stitches two forms onto one another, which don't match, where by you feel the pain that needle and thread have caused. Or he dissects a paper form as if it is a torn-open frog whose innards he has pinned against a wall.

Thus his work has become sharper and more forceful, the humour is more cynical. He has become more of a story-teller than an observer, he finds.'There is less of the innocense. I don't want to ' undergo' but also to be able to deliver a punch'. A protest therefore - against an often unreal world, in which things are torn out of context- but especially also a research. 'Every image forces me to find out where I stand myself.'

Owing to this development, one now tends to observe his earlier work in a different light . That vulnerability of the material, wasn't that always a wry self relativism, that even his art is transitory. 'If someone were to sit down on my work,' he once said, ' I wouldn't mind that. Its life expectation would only have become shorter.

Roy van de Graaf.